ای پروردگار، مرا وسیله‌ای برای صلح خود قرار ده:
آنجا که نفرت است، بگذار عشق ببرم.
آنجا که رنجش و توهین است، بگذار بخشش ببرم.
آنجا که اختلاف است، بگذار اتحاد ببرم.
آنجا که تردید است، بگذار ایمان ببرم.
آنجا که خطاست، بگذار حقیقت ببرم.
آنجا که ناامیدی است، بگذار امید ببرم.
آنجا که اندوه است، بگذار شادی ببرم.
آنجا که تاریکی است، بگذار نور ببرم.
ای استاد، مرا چنان کن که چندان در پی این نباشم:
که تسلی یابم، بلکه تسلی دهم.
که درک شوم، بلکه درک کنم.
که دوست داشته شوم، بلکه دوست بدارم.
زیرا:
زیرا با بخشیدن است که دریافت می‌کنیم؛
با بخشیدنِ دیگران است که بخشیده می‌شویم؛
و با مردن است که برای زندگی جاودانه برمی‌خیزیم.
سن فرانچسکو دِ آسیزی
