Ուշ եմ սիրել քեզ, հնամյա և նորագույն Գեղեցկություն, ուշ եմ սիրել քեզ։ Ահա, դու ներսում էիր, իսկ ես՝ դրսում, փնտրելով քեզ այնտեղ, և այն գեղեցիկ իրերի վրա, որոնք դու ստեղծել ես, ես խելագարաբար վազեցի՝ ես, անձև։ Դու ինձ հետ էիր, բայց ես քեզ հետ չէի։ Այն ամենը, ինչը չէր լինի, եթե չլիներ քեզանում, ինձ հետ պահեց քեզանից հեռու։ Դու կանչեցիր, աղաղակեցիր, ճեղքեցիր իմ խլությունը; Դու փայլեցիր, վառվեցիր, վանեցիր իմ կուրությունը; Դու տարածեցիր քո բույրը, ես շնչեցի, և այժմ ձգտում եմ քեզ; Ես համտեսեցի քեզ, և այժմ ես քաղցած և ծարավ եմ; Դու դիպար ինձ, և ես այրվեցի քո խաղաղությամբ։ (Սուրբ Օգոստինոս)
