Atë Andrea Gasparino ishte një njeri i madh të luturit, i bollshëm dhe cilësor. Orë të tëra në gjunjë. Pastaj shumë orë shërbimi.
Ai u besoi Providencës dhe Marisë, të cilës ia besoi të gjitha iniciativat e tij. Ai u përkushtua për të mësuar si të lutesh, sepse besonte se ata që luten mirë, gjithashtu mësojnë të duan dhe të shërbejnë.
Shkolla vjetore e lutjes, ku kanë marrë pjesë mijëra të rinj, duke rikuperuar adhurimin, rrëfimin, meditimin e Ungjillit dhe lutjen e zemrës, është shumë e njohur.
I frymëzuar nga Charles De Foucauld, Atë Gasparino jetoi dhe la shumë njerëz të përjetojnë Shkretëtirën. Çdo vit ai tërhiqej me anëtarët e tij të kushtuar për 40 ditë lutje dhe reflektim, gjatë të cilave përgatiti të gjitha homilite dhe lutjet për vitin, duke përfshirë katekizmin e mrekullueshëm të së Premtes së Madhe mbi Djalin e Lëshuar, me të cilin ai i çoi qindra të rinj në rrëfim gjatë Triduumit të Pashkëve. Ai dhe priftërinjtë e tjerë të vëllazërisë dëgjonin rrëfime për 10-12 orë në ditë në ato raste.
Në Qytetin e tij të Fëmijëve, ku ai priti jetimët dhe ku sot e kësaj dite priten të varfërit, familjet dhe të sëmurët, ka pasur adhurim të vazhdueshëm që nga viti 1959 pa ndërprerje. Është burimi i hirit për të cilin ai dëshmoi.
Katekizmat e tij janë ende shumë të kërkuara në internet dhe në librat e tij sot. Fushata e tij kundër lutjes mekanike ka ndihmuar shumë njerëz të rikthejnë dashurinë në lutje, pra të mos thonë fjalë dhe të mendojnë për atë që po luteshin, duke vendosur zemrën dhe situatat konkrete në qendër të lutjes.
Mund të themi se edhe sot Atë Andrea Gasparino u mëson shumë njerëzve si të luten dhe i ndihmon ata të rriten në përjetimin e lutjes jo si një formalitet, por si një takim me Zotin që na kujdeset, na shëron, na dëgjon, na flet. “Lutja e zemrës”, “lutja e thjeshtësisë” për të cilën ai ishte mjeshtër, janë gurë themeli për të gjithë ata që e njohën.
“Jepini Zotit gëzimin e dëgjimit të Tij”, thoshte ai; edhe sot, dëgjimi i Gasparinos është një gëzim që të çon te Zoti.
Paolo Botti
BIOGRAFIA E ATË ANDREA GASPARINOS
“Lutja dhe dashuria arrijnë të pamundurën.” Kjo frazë është shkruar mbi varrin e Atë Andrea Gasparinos, prift misionar dhe mjeshtër i Shpirtit (7 prill 1923 – 26 shtator 2010). Pas luftës, ai mori përsipër varfërinë sociale dhe ekonomike të shumë jetimëve që jetonin në rrugë. Pas shugurimit të tij priftëror në Seminarin e Kuneos në vitin 1947, ai shërbeu pastoralisht në famullinë e Roccaviones, duke filluar të mbledhë djem në situata të pasigurta. Më 7 tetor 1951, ai mblodhi këta djem në “Città dei Ragazzi” (Qyteti i Fëmijëve) në Kuneo. Në vitin 1955, motra të kushtuar iu bashkuan punës së komunitetit. Në vitet 1960, ëndrra e Atë Gasparinos u realizua me zgjerimin e veprimtarisë misionare në vendet më të varfra të botës. Misioni i parë ishte në Brazil, pastaj në Azi, në Afrikë dhe në Evropën Lindore, si Rusia dhe Shqipëria. Ai hapi misione të tjera në Kore, Madagaskar, dhe pastaj në Kenia, Etiopi, Bangladesh dhe Hong Kong.
Atë Gasparino drejtoi shkollën e lutjes për të rinjtë në “Città dei Ragazzi” për mbi 50 vjet, ku breza të rinj mësuan prej tij një mënyrë jetese që ishte thelbësore, koherente, rigoroze, e mbushur me lutje dhe dëshmi. Ai është themeluesi i Lëvizjes Misionare Kontemplative “P. De Foucauld”.
Vëllazëritë e Lëvizjes janë komunitete të vogla manastirore të vëllezërve dhe motrave që jetojnë mes të varfërve në lagjet e varfra, mes banorëve të vendbanimeve informale, në koloni lebrozësh, duke ndarë jetën e të varfërve dhe duke dëshmuar për primatin e lutjes.
Aktualisht, Lëvizja është e pranishme në Evropë (Itali, Angli, Rusi, Shqipëri); në Afrikë (Madagaskar, Kenia, Etiopi); në Azi (Bangladesh, Hong Kong); dhe në Amerikën Latine (Brazil).
Qendra e formimit të Lëvizjes është në Kuneo (Itali).
Nga përvoja e tij shpirtërore dhe misionare, kanë lindur libra të shumtë (më i fundit i publikuar është “La preghiera di semplicità” – Lutja e thjeshtësisë), të cilët tani janë gjerësisht të njohur dhe të vlerësuar në mbarë botën. Ato ofrojnë një metodë për të mësuar si të lutesh dhe si të praktikosh të ashtuquajturën “lutja e zemrës”, pra, lutja e thellë në të cilën njeriu dhe Zoti takohen dhe duhen në heshtje. Në vitin 1990, njohja zyrtare iu dha nga Selia e Shenjtë si “Lëvizja Misionare Kontemplative P. de Foucauld”. Sot, Komuniteti përbëhet nga rreth dhjetë priftërinj dhe 100 vëllezër dhe motra të kushtuar, në dhjetëra vëllazëri të shpërndara në mbarë botën.
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)
