Në vitet e mia të para si prift, nuk guxoja ta kisha, duke menduar se një prift i mirë duhet të jetë gjithmonë në shtëpi herët, por duhet të pranoj se, me kalimin e kohës, të kesh një jetë nate të shpeshtë bëhet gjithnjë e më e rëndësishme në jetën time. Me disa vite priftërie pas meje, mund të dëshmoj se nuk ka jetë të shëndetshme priftërore që nuk ka dozat e saj të mira të jetës së natës. Por, siç mund ta supozoni tashmë, përpara se të skandalizohen Sinedri (nga Sinedri, gjyqtarët, ata që kritikojnë, shënim i shprehjes spanjolle), jeta e natës e priftit është e ndryshme nga ajo e botës. Është e gjithë ajo punë baritore që, spontanisht ose për të mirën e shpirtrave, përfundon duke u kryer më natyrshëm (dhe në mënyrë të frytshme) gjatë natës. Nuk e shpika unë; Zoti ynë Jezus e përuroi atë kur Ai priti Nikodemin dhe kur Ai e kaloi natën në lutje.
Kështu, kjo jetë nate, e cila e mbush jetën e priftit me forcë dhe kuptim, paraqitet në shumë mënyra: më të dukshmet dhe më të shpeshtat janë festimet e funeraleve për të ndjerin, duke shoqëruar familjet në ato momente; edhe nëse është vonë natën ose në agim, duke mos i lënë kurrë ato familje vetëm. Më ka ndodhur shumë herë të filloj funeralet në orën 23:00 ose në orën 6:00 të mëngjesit.
Një aktivitet tjetër natën është vizita e të sëmurëve dhe atyre që janë duke vdekur. Këshilla ime është: më mirë të shkosh vonë sesa të nesërmen. Është e dhimbshme të dish se një person ka vdekur pa sakramentet sepse thamë: “Do të shkoj nesër”. Më ka ndodhur të shkoj në spital në agim ose të dal për të parë pacientë të sëmurë rëndë në lagje “të vështira” dhe të përfundoj duke u kujdesur për shumë pacientë kur kisha ikur vetëm për një.
Unë besoj se rasti më i bukur që kam përjetuar në këtë drejtim është ai i një personi që vdes nga kanceri, i papagëzuar, i cili i kishte mbijetuar kancerit gjashtë herë më parë. Pyesja veten pse Zoti e kishte lejuar atë të vuante kaq shumë; Iu përgjigja se, për shkak të ngurtësisë së zemrës së saj, ajo nuk e kishte kërkuar kurrë Zotin në dhimbjen e saj dhe se Ai e kishte lejuar të jetonte deri atë ditë për të vdekur si bija e Tij. Ndryshe nga sa mund të besojnë shumë, përgjigjja ime e bëri shumë të lumtur. Qëndrova me të për disa orë, duke i dhënë një version të përmbledhur të katekizmit, e pyeta nëse donte të vdiste si bijë e Zotit, ajo tha po dhe e pagëzova; vdiq e lumtur disa ditë më vonë, më tha vajza e saj, duke dëgjuar rruzaren.
Gjatë ditës, një mijë gjëra – celulari, zyra, famullia, takimet, etj. – nuk do të më kishin lejuar të bëja atë që mund të bëja natën. Jeta e bekuar e natës.
Lloje të tjera të jetës së natës janë: kalimi i natës me Zotin tonë, sjellja e ushqimit, batanijeve ose ngushëllim për të varfrit dhe të pastrehët, shoqërimi i njerëzve nga komuniteti i dikujt në funeralet e tyre, jo vetëm në rit. Bota e punës është aq e ashpër sa, për disa njerëz, gjithçka është më e lehtë natën nëse dikush është i disponueshëm; Më ka ndodhur të bekoj shtëpitë në orën 9:30 të mbrëmjes, me kusht që e gjithë familja të ishte e pranishme. Njëherë bëra një ceremoni martese në orën 9:00 të mbrëmjes, sepse vetëm në atë orë çifti mund të merrte pjesë pa pasur nevojë të kërkonte një leje tjetër pune.
Deri tani, disa shembuj se sa e frytshme mund të jetë nata për një prift; guxoj të them se ka diçka në natë që e bën shpirtin më të prirur ndaj Zotit, ashtu si shpirti i Nikodemit. Nata, e dhënë Zotit në këtë mënyrë, e ndez dhe e forcon shpirtin e priftit kur ai ia jep veten. Nuk bëhet fjalë për të kërkuar qëllimisht që gjithçka të ndodhë në këto orë, njeriu është thjesht i disponueshëm kur Shpirti dhe shpirtrat na thërrasin në ato orë, si miku që kërkoi tre bukë.
Shpirti qëndroi pezull mbi errësirën për t’i dhënë dritë krijimit të botës: le të mos e kemi frikë natën, të jetë një dritë që u jep jetë shumë shpirtrave për Krishtin.
Amen.
Atë Álvaro Salvador Gutiérrez Félix
