Në debatin e tanishëm mbi heqjen e mundshme të celibatit për priftërinjtë e Kishës Katolike të ritit romak, parashtrohen arsye të thella dhe të vlefshme teologjike e shpirtërore në mbështetje të vlerës së celibatit: një vlerë e shtuar, një forcë, një zgjedhje dhe një thirrje e bukur dhe e domosdoshme. Teologjikisht, Kisha Katolike e sheh në celibatin meshtarak një konfigurim të veçantë me Krishtin, i cili iu kushtua plotësisht Atit dhe Kishës. Prifti beqar mund të shprehë kështu, me gjithë jetën e tij, një përkushtim të pandarë ndaj Hyjit dhe në shërbim të popullit të tij. Celibati është pra një dhuratë dhe një dëshmi e Mbretërisë së Hyjit, një mënyrë konkrete për të paraprirë që në jetën e tashme realitetin e ardhshëm të bashkimit me Hyjin.
Arsyet shpirtërore dhe teologjike në favor të celibatit janë pra të thella dhe aspak të tejkaluara. Por ekzistojnë edhe arsye shumë konkrete, të lidhura me jetën e përditshme dhe me vetë mënyrën e ushtrimit të shërbesës meshtarake, të cilat shpesh neglizhohen nga ata që propozojnë heqjen e celibatit dhe pranimin e burrave të martuar në priftëri.
Martesa, në fakt, do të sillte në shërbesën meshtarake një sërë përgjegjësish, lidhjesh dhe problemesh të reja që nuk mund të shpërfillen. Nuk bëhet fjalë për çështje teorike: mjafton të shohim vështirësitë që tashmë përjetojnë priftërinjtë ortodoksë dhe priftërinjtë katolikë të ritit lindor, ose, edhe më qartë, pastorët e bashkësive protestante, tek të cilët shërbesa ndërthuret me jetën martesore dhe familjare.
Do të sugjerojmë disa shembuj.
PARA DHE PASURI?
Mendojmë për kaosin që mund të shkaktojë një martesë e dështuar në jetën e një famullitari. Ose për problemet e banimit: kush do ta mbështeste familjen? Kisha? Famullitarët? Dhe çfarë përdorimi mund t’u bënin familjarët pasurive dhe hapësirave të famullisë? Çfarë problemesh do të lindnin në marrëdhëniet me famullitarët? Evropa Lindore ka mijëra përvoja negative të rasteve të tilla. Dhe, në rast të vdekjes së famullitarit, kush do të kujdesej për familjarët?
LËVIZSHMËRIA DHE GATISHMËRIA?
Një famullitar duhet të jetë i gatshëm (dhe, nëse nuk do të ishte i tillë as si beqar, nuk do të ishte një prift i mirë) dhe i gatshëm të shkojë atje ku ka nevojë.
Ai që ka fëmijë dhe familje nuk mund të japë të njëjtën gatishmëri.
Shkolla, gjetja e një pune për fëmijët, ruajtja e punës së gruas.
Probleme konkrete. Nuk mund të shpërngulesh lehtë.
Dhe kur kjo do të ndodhte, kostot mund të ishin tepër të larta, si ekonomikisht ashtu edhe për sa i përket vështirësive familjare.
NJË PUNË APO NJË THIRRJE?
Sa njerëz do të tundoheshin ta përdornin Kishën për të mbajtur familjen e tyre dhe ta jetonin priftërinë si një punë?
Të mos mendojmë vetëm për vendet e pasura: të mendojmë për periferitë e botës.
I SHANTAZHUESHËM?
Të mendojmë për priftërinjtë në zonat kufitare: Azi, Amerikën e Jugut, Afrikë, metropole, periferi perëndimore, lagje-geto, lagje mafioze.
Një prift që, në predikimin e tij, duhet të denoncojë të keqen, të propozojë të mirën, të shpjegojë mësimin e Kishës dhe të veprojë për të mirën, të luftojë kundër padrejtësive ose kundër strukturave që kërcënojnë Kishën edhe vetëm në nivel shpirtëror ose kulturor, sa liri do të kishte për të folur dhe për të vepruar nëse do të kishte një familje, fytyrën, shtëpinë dhe jetën e së cilës do ta njihnin të gjithë?
Pak. Shumë pak.
Një burrë mendon për familjen e tij. (Me të drejtë.)
Një gjykatës ose një polic përballet me të njëjtat rreziqe, por të paktën familjarët e tij nuk janë të ekspozuar.
E DIELA, KAMPE VERORE, TËRHEQJE SHPIRTËRORE
Pasditja e së shtunës dhe e diela janë ditët kryesore të çdo prifti… dhe ndoshta edhe i vetmi moment kur familjet kanë më shumë kohë për të qëndruar së bashku.
Shembulli i priftërinjve ortodoksë është i papërshtatshëm sepse në Ortodoksi nuk ekziston oratoriumi, pothuajse nuk ekzistojnë misionet, grupet e lutjes dhe katekizmi, dhe famullitë shpesh bëjnë vetëm Meshën dhe sakramentet dhe pastaj mbyllen…
Për të mos folur për kampet verore, pushimet dhe tërheqjet shpirtërore.
A mundet një burrë i martuar ta lërë gruan dhe fëmijët për një kohë të gjatë?
RRËFIMI DHE DREJTIMI SHPIRTËROR
A do të dëshironit t’ia besonit mëkatet tuaja ose të kërkonit këshilla shpirtërore nga një burrë që ka një grua? A do të ndiheshit kaq të lirë?
Për më tepër, si ndikon mënyra e jetesës së gruas dhe e fëmijëve në marrëdhënien e besimtarit me famullitarin?
PASTËRTIA DHE VESHJA MESHTARAKE
A është vërtet ndryshe të sillesh me një person që dihet se jeton në pastërti dhe mban veshjen meshtarake (meqë ra fjala, pse shumë priftërinj kanë turp të identifikohen si priftërinj?) në krahasim me dikë që vishet si të gjithë dhe ka një grua.
PASTËRTIA DHE BESNIKËRIA
Një kundërshtim klasik ndaj celibatit është: «Më mirë të jenë të martuar sesa të kenë një dashnore».
Por një burrë që nuk di të jetë besnik ndaj celibatit nuk do të jetë besnik as ndaj gruas së tij.
Do të kemi priftërinj të martuar dhe, për më tepër, jobesnikë ndaj bashkëshorteve të tyre.
PËRVOJA E DËSHTUAR E PROTESTANTËVE
Në libraritë protestante në vendet anglishtfolëse mund të gjeni seksione të tëra librash mbi problemet e grave dhe fëmijëve të pastorëve dhe mbi vështirësitë e administrimit të «bashkësisë» dhe «familjes».
Shën Pali e shihte larg: «Vëllezër, dëshira ime është që të mos keni kokëçarje. I pamartuari kujdeset për punët e Zotit: si t’i pëlqejë Zotit. Përkundrazi, i martuari kujdeset për punët e shekullit, që t’i pëlqejë gruas dhe është i ndarë!» (1 Kor 7,32-34), që të mund t’i kushtohet me shpirt e me trup shërbimit.
Mund të vazhdonim edhe më tej.
Përveç çështjes shpirtërore dhe teologjike, ka edhe një mijë arsye të tjera për të parapëlqyer që priftërinjtë të jenë të pastër dhe beqarë.
Edhe nëse në të ardhmen do të ishin më pak se sot, për Kishën dhe për ne katolikët e rëndësishme është vetëm që të gjithë t’i përkasin Hyjit, që ta shpenzojnë kohën e tyre duke u lutur, duke shpallur Ungjillin dhe duke administruar sakramentet.
Nga priftërinjtë e martuar nuk kemi asnjë dobi: na mjaftojnë diakonët. Kush dëshiron t’i shërbejë Kishës mund ta bëjë këtë gjithsesi në një mijë forma të tjera shërbimi, për të cilat ka një nevojë të jashtëzakonshme kudo.
Na duhen priftërinj edhe më të pastër. Beqarë që duan vetëm Hyjin. Që kanë për zemër vetëm shpirtrat. Priftërinj që dëshirojnë t’i çojnë njerëzit në Parajsë.
Pjesa tjetër është propagandë.
Paolo Botti
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)
