ข้าพระองค์รักพระองค์ช้าเกินไป โอ้ ความงามซึ่งเก่าแก่และใหม่เสมอ ข้าพระองค์รักพระองค์ช้าเกินไป
พระองค์ทรงอยู่ภายในข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์อยู่นอกพระองค์ ข้าพระองค์แสวงหาพระองค์อยู่ภายนอกนั้น
ข้าพระองค์ผู้บิดเบี้ยวหลงใหลในรูปโฉมอันงดงามของสิ่งสร้างทั้งหลายของพระองค์
พระองค์ทรงอยู่กับข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์มิได้อยู่กับพระองค์
สิ่งสร้างทั้งหลายของพระองค์ทำให้ข้าพระองค์ห่างไกลจากพระองค์ ทั้งที่สิ่งเหล่านั้นจะไม่มีอยู่เลย หากมิได้ดำรงอยู่ในพระองค์
พระองค์ทรงเรียกข้าพระองค์ และเสียงเรียกของพระองค์ได้ทะลุผ่านความหูหนวกของข้าพระองค์ พระองค์ทรงส่องประกาย และแสงสว่างของพระองค์ได้ขจัดความมืดบอดของข้าพระองค์
พระองค์ทรงแผ่กลิ่นหอมของพระองค์ ข้าพระองค์สูดดมและโหยหาพระองค์ ข้าพระองค์ได้ลิ้มรสพระองค์ และบัดนี้ข้าพระองค์หิวและกระหาย พระองค์ทรงสัมผัสข้าพระองค์ และข้าพระองค์ก็ลุกไหม้ด้วยความปรารถนาในสันติสุขของพระองค์
(นักบุญออกัสติน, คำสารภาพ, เล่มที่ 10 บทที่ 27 ข้อ 38)
