
தாமதமாகவே உம்மை நேசித்தேன், மிகவும் பழமையானதும் மிகவும் புதியதுமான அழகே, தாமதமாகவே உம்மை நேசித்தேன்.
இதோ, நீர் எனக்குள் இருந்தீர்; ஆனால் நான் வெளியே இருந்தேன். அங்கே நான் உம்மைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.
உருக்குலைந்து, உமது படைப்புகளின் அழகிய வடிவங்களின்மேல் நான் பாய்ந்தேன்.
நீர் என்னுடன் இருந்தீர்; ஆனால் நான் உம்முடன் இருக்கவில்லை.
உமது படைப்புகள் என்னை உம்மிடமிருந்து விலக்கி வைத்தன; அவை உம்மில் இல்லையெனில் அவற்றுக்கு இருப்பே இருந்திருக்காது.
நீர் என்னை அழைத்தீர்; உமது குரல் என் செவிட்டுத்தனத்தைப் பிளந்தது. நீர் ஒளிர்ந்தீர்; உமது பிரகாசம் என் குருட்டுத்தனத்தை அகற்றியது.
உமது நறுமணத்தைப் பரப்பினீர்; நான் அதைச் சுவாசித்து உம்மை ஏங்குகிறேன். உம்மைச் சுவைத்தேன்; இப்போது நான் பசியும் தாகமும் கொண்டிருக்கிறேன். நீர் என்னைத் தொட்டீர்; உமது அமைதிக்கான ஏக்கத்தால் நான் எரிகிறேன்.
(புனித அகஸ்தீன், ஒப்புதல் வாக்குமூலங்கள், நூல் X, அதிகாரம் 27, §38)

