
دیر تو را دوست داشتم، ای زیباییِ دیرین و در عین حال نو؛ دیر تو را دوست داشتم.
اینک تو در درون من بودی و من بیرون بودم. آنجا تو را میجستم.
در حالی که زشت و تباه شده بودم، خود را بر صورتهای زیبای آفریدههای تو میافکندم.
تو با من بودی، اما من با تو نبودم.
آفریدههای تو مرا از تو دور میداشتند؛ و آنان اگر در تو وجود نمیداشتند، وجودی نمیداشتند.
مرا خواندی، و ندایت پردهٔ کر بودنم را درید؛ درخشیدی، و درخشش تو نابیناییام را پراکنده کرد؛
عطر خود را افشاندی، و آن را بوییدم و در اشتیاق تو افتادم؛ تو را چشیدم، و اکنون گرسنه و تشنهام؛ مرا لمس کردی، و از شوقِ آرامش تو در آتش میسوزم.
(قدیس آگوستین، اعترافات، کتاب دهم، فصل ۲۷، بند ۳۸)

