in

ชีวประวัติของนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี

ฟรังซิสเกิดที่เมืองอัสซีซีในปี ค.ศ. 1182 เป็นบุตรของปีเอโตรและปิกา แบร์นาร์โดเน บิดาของเขาประกอบอาชีพพ่อค้าผ้า ฟรังซิสใช้ชีวิตในวัยเยาว์อย่างสุขสบายในครอบครัวที่มีฐานะดี โดยอุทิศตนให้กับงานเลี้ยงสังสรรค์ มิตรภาพ และความปรารถนาที่จะสร้างชื่อเสียงและความโดดเด่นในสังคม

ในปี ค.ศ. 1202 ฟรังซิสซึ่งแสวงหาเกียรติยศทางการทหาร ได้สมัครใจเข้าร่วมสงครามระหว่างเมืองเปรูจาและเมืองอัสซีซี กองทัพอัสซีซีพ่ายแพ้ และฟรังซิสถูกจับเป็นเชลยเป็นเวลาประมาณหนึ่งปี ก่อนที่บิดาของเขาจะสามารถไถ่ตัวเขากลับมาได้ เมื่อกลับถึงอัสซีซี เขาล้มป่วยเป็นเวลานานตลอดปี ค.ศ. 1204 ความเจ็บป่วยครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อจิตใจของเขาอย่างลึกซึ้ง และทำให้เขาเริ่มตั้งคำถามถึงความหมายของชีวิตตนเอง รวมทั้งความใฝ่ฝันต่าง ๆ ที่เคยเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตของเขาจนถึงเวลานั้น

ในปี ค.ศ. 1205 เมื่อฟื้นตัวจากอาการป่วยแล้ว ฟรังซิสออกเดินทางไปทำสงครามอีกครั้ง เขาสมัครเข้าร่วมกองทัพเพื่อสู้รบกับกองกำลังของพระสันตะปาปาในแคว้นปุลยา แต่เมื่อเดินทางมาถึงเมืองสโปเลโต เขาได้ยินเสียงหนึ่งเรียกให้เขากลับไปยังเมืองอัสซีซี นับแต่นั้นเป็นต้นมา การเปลี่ยนแปลงภายในจิตใจของเขาก็ค่อย ๆ เริ่มขึ้น ความปรารถนาในเกียรติยศ ความมั่งคั่ง และความมีหน้ามีตา ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาที่จะแสวงหาพระเจ้าและทำความเข้าใจว่ากระแสเรียกของตนเองคืออะไร

ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1205 ขณะที่ฟรังซิสกำลังสวดภาวนาอยู่เบื้องหน้ากางเขนในวัดน้อยซานดาเมียโน พระเยซูคริสตเจ้าทรงมีพระบัญชาแก่เขาว่า «จงไปซ่อมแซมพระศาสนจักรของเรา» ในตอนแรก ฟรังซิสเข้าใจพระดำรัสนี้ตามความหมายโดยตรง จึงเริ่มบูรณะวัดต่าง ๆ ที่ทรุดโทรมและพังทลายในบริเวณรอบเมืองอัสซีซี

อย่างไรก็ตาม การสวดภาวนาเบื้องหน้ากางเขนได้กลายเป็นประสบการณ์แห่งการรำพึงภาวนาและการพบปะกับพระเจ้าเป็นสำคัญ ฟรังซิสแสวงหาแสงสว่างจากการสวดภาวนา เพื่อให้สามารถเข้าใจกระแสเรียกของตนเองได้ว่า «ข้าแต่พระเจ้าผู้สูงสุดและทรงพระสิริรุ่งโรจน์ โปรดทรงส่องสว่างความมืดมนในดวงใจของข้าพเจ้า และประทานความเชื่ออันถูกต้อง ความหวังอันมั่นคง และความรักอันสมบูรณ์ ตลอดจนปรีชาญาณและความรู้แก่ข้าพเจ้า ข้าแต่พระเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะได้ปฏิบัติตามพระบัญชาอันศักดิ์สิทธิ์และแท้จริงของพระองค์»

ปีเอโตร แบร์นาร์โดเนไม่เข้าใจการตัดสินใจของบุตรชายที่ต้องการดำเนินชีวิตด้วยความยากจน และได้คัดค้านอย่างหนักแน่น พร้อมเรียกร้องให้เขาคืนทรัพย์สินที่นำไปใช้ จากนั้นเขาจึงไปขอความช่วยเหลือจากพระสังฆราชกุยโดแห่งอัสซีซี ซึ่งเรียกฟรังซิสมาและรับฟังทั้งสองฝ่าย ในระหว่างการเผชิญหน้าต่อหน้าสาธารณชน ฟรังซิสสละทรัพย์สินและมรดกของบิดา เขาถอดเสื้อผ้าของตนออกและคืนให้แก่บิดา พระสังฆราชกุยโดจึงใช้เสื้อคลุมของตนคลุมร่างเขา เป็นการยอมรับการตัดสินใจของฟรังซิสที่จะดำเนินชีวิตด้วยความยากจน

เมื่อฟรังซิสมีอายุได้ยี่สิบห้าปี เขาก็เริ่มดำเนินชีวิตตามรอยพระเยซูคริสตเจ้า เขาอุทิศตนดูแลคนยากจนและผู้ป่วยโรคเรื้อน และใช้เวลาบางช่วงดำเนินชีวิตอย่างสันโดษในบริเวณรอบเมืองอัสซีซี โดยเฉพาะที่ ปอร์ซิอุนโกลา

เมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1208 ระหว่างการถวายบูชาขอบพระคุณ การอ่านพระวรสารทำให้เขาเข้าใจอย่างชัดเจนยิ่งขึ้นว่าเส้นทางชีวิตของตนควรเป็นเช่นไร นั่นคือ การดำเนินชีวิตด้วยความยากจน การประกาศพระวรสาร และการอุทิศตนเพื่อเพื่อนมนุษย์ ในไม่ช้า สหายกลุ่มแรกก็เข้ามาร่วมกับเขา กลุ่มแรกนี้ประกอบด้วย ห้าคน ได้แก่ พระสงฆ์สองคน คือ ปีเอโตรและซิลเวสโตร ฆราวาสสองคน คือ เบอร์นาโดและเอจีดิโอ และฟรังซิส ทั้งหมดตัดสินใจดำเนินชีวิตตามพระวรสารร่วมกัน โดยอุทิศตนให้กับการสวดภาวนา ความยากจน ความเป็นพี่น้องกัน ความรักเมตตา และการเทศน์สอน พระสันตะปาปาอินโนเซนต์ที่ 3 ทรงรับรองคณะภราดรภาพนี้ในปี ค.ศ. 1210 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นอย่างเป็นทางการของคณะภราดาน้อย

ในปี ค.ศ. 1212 ฟรังซิสต้อนรับ คลาราแห่งออฟเฟรดูชโช เข้าสู่ประสบการณ์การดำเนินชีวิตตามพระวรสารของตน คลาราเป็นสตรีสาวจากตระกูลขุนนางแห่งอัสซีซี ซึ่งได้รับแรงบันดาลใจอย่างลึกซึ้งจากอุดมคติเรื่องความยากจนและการดำเนินชีวิตตามพระวรสารของฟรังซิส

ในไม่ช้า หญิงสาวคนอื่น ๆ ก็เข้ามาร่วมกับคลารา และพวกเธอได้ตั้งถิ่นฐานอยู่ร่วมกันในอารามเล็ก ๆ ที่อยู่ติดกับ วัดน้อยซานดาเมียโน ในปี ค.ศ. 1215 เมื่อมีอายุ 22 ปี คลาราได้รับแต่งตั้งให้เป็นอธิการิณีของคณะ “สตรีผู้ยากจนแห่งซานดาเมียโน” ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในนามคณะคลาริส ฟรังซิสได้มอบแนวทางการดำเนินชีวิตเบื้องต้นแก่พวกเธอ ซึ่งต่อมาคลาราได้นำไปพัฒนาเป็นกฎระเบียบของคณะ โดยยังคงยึดความยากจนตามพระวรสารเป็นหัวใจสำคัญ

ปอร์ซิอุนโกลา ยังมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อชีวิตฝ่ายจิตของฟรังซิสอีกด้วย ตามธรรมประเพณี ในปี ค.ศ. 1216 ฟรังซิสเดินทางไปเฝ้าพระสันตะปาปา โฮโนริอุสที่ 3 เพื่อทูลขอพระคุณการุณย์พิเศษสำหรับผู้ที่สำนึกผิดและรับศีลอภัยบาปแล้ว และเดินทางไปเยี่ยมวัดน้อยซานตามาเรียเดกลีอันเจลี ด้วยเหตุนี้ จึงเกิดสิ่งที่เรียกว่า พระคุณการุณย์แห่งปอร์ซิอุนโกลา หรือการอภัยบาปแห่งอัสซีซี ซึ่งเชื่อมโยงกับวันฉลองวันที่ 2 สิงหาคม

คณะภราดรภาพฟรังซิสกันเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว และบรรดาภราดาได้แพร่กระจายไปทั่วอิตาลีและข้ามเทือกเขาแอลป์ เพื่อนำสารแห่งสันติภาพ การให้อภัย และความเป็นพี่น้องไปสู่ผู้คน ฟรังซิสปรารถนาให้มีการประกาศพระวรสารแก่ผู้ที่ไม่ได้อยู่ในโลกคริสตศาสนาด้วย ดังนั้น เขาจึงสนับสนุนให้บรรดาภราดาเดินทางไปพบปะกับ ชาวมุสลิม ซึ่งในสมัยนั้นมักเรียกกันโดยทั่วไปว่า “ซาราเซน” ในยุคที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างคริสตชนกับชาวมุสลิม พันธกิจของคณะฟรังซิสกันตั้งอยู่บนพื้นฐานของการเป็นพยานถึงความเชื่อด้วยคำพูดและแบบอย่างการดำเนินชีวิต แม้กระทั่งการยอมรับความตายเพราะความเชื่อ

กลุ่มแรกเดินทางไปถึง สเปน ซึ่งพวกเขาถูกตัดสินประหารชีวิต แต่ต่อมาได้รับการอภัยโทษจากสุลต่าน กลุ่มที่สองเดินทางไปยัง โมร็อกโก ภราดา เบราร์โด ปีเอโตร อัคคูร์ซิโอ อาดิอูโต และออตโตเน ถูกจับกุมขณะเทศน์สอน ถูกคุมขังและเฆี่ยนตี ในที่สุด พวกเขาถูกตัดศีรษะเมื่อวันที่ 16 มกราคม ค.ศ. 1220 พวกเขาได้รับการยกย่องว่าเป็น มรณสักขีฟรังซิสกันกลุ่มแรก หรือมรณสักขีรุ่นแรกของคณะ

การนำพระธาตุของพวกเขากลับไปยังประเทศโปรตุเกสส่งผลสำคัญประการหนึ่ง คือ จุดประกายกระแสเรียกของ เฟร์ดินันโด ผู้เป็นนักบวชคณะนักบวชประจำตามกฎของนักบุญออกัสติน ซึ่งต่อมาได้เข้าร่วมคณะฟรังซิสกันโดยใช้ชื่อว่า ภราดาอันโตนิโอ และภายหลังเป็นที่รู้จักในนามนักบุญอันตนแห่งปาดัว

ฟรังซิสปรารถนาจะเข้าร่วมพันธกิจไปหาชาวมุสลิมด้วยตนเอง ในตอนแรกเขาพยายามเดินทางไปยัง โมร็อกโก แต่พายุบังคับให้เรือต้องหยุดที่ชายฝั่งดัลมาเชีย ความพยายามครั้งที่สองนำเขาไปสู่ สเปน แต่ความเจ็บป่วยทำให้เขาต้องยุติการเดินทาง

ในปี ค.ศ. 1219 หลังจากการประชุมใหญ่สามัญของคณะ ณ เมืองอัสซีซี ในที่สุดเขาก็สามารถเดินทางไปยังดินแดนตะวันออกได้สำเร็จ เขาแวะผ่านเมือง เอเคอร์ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และเดินทางต่อไปยัง อียิปต์ ซึ่งในเวลานั้นกำลังเกิด สงครามครูเสดครั้งที่ห้า ที่นั่นเขาได้พบกับ สุลต่านอัลมาลิก อัลกามิล ซึ่งต้อนรับเขาและรับฟังคำพยานถึงความเชื่อคริสตชนของเขาด้วยความสนใจ แต่ไม่ได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์

การเติบโตอย่างรวดเร็วของคณะภราดรภาพนำมาซึ่งความยากลำบากใหม่ ๆ จากกลุ่มสหายขนาดเล็ก คณะได้กลายเป็นชุมชนขนาดใหญ่ที่กระจายอยู่ในดินแดนหลายแห่ง จึงมีความจำเป็นต้องกำหนดโครงสร้างที่ชัดเจนยิ่งขึ้นและระเบียบวินัยร่วมกัน ขณะเดียวกันก็เกิดการถกเถียงกัน โดยเฉพาะเกี่ยวกับอุดมคติเรื่อง ความยากจนตามพระวรสาร

ในปี ค.ศ. 1220 ฟรังซิสสละตำแหน่งรัฐมนตรีใหญ่ของคณะ โดยมอบหมายการปกครองคณะให้แก่ ปีเอโตร คัตตาเนโอ ก่อน และต่อมาให้แก่ เอเลียแห่งคอร์ตูนา อย่างไรก็ตาม เขายังคงเป็นหลักอ้างอิงทางจิตวิญญาณของบรรดาภราดา ขณะที่พระคาร์ดินัล อูกอลีโน ซึ่งต่อมาได้เป็นพระสันตะปาปาเกรกอรีที่ 9 ทำหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์คณะ

ในวันคริสต์มาสปี ค.ศ. 1223 ฟรังซิสอยู่ที่ เกรชชิโอ ในหุบเขารีเอตี ด้วยความปรารถนาที่จะทำให้ธรรมล้ำลึกแห่งการประสูติของพระเยซูเป็นรูปธรรม เขาจึงจัดการจำลองเหตุการณ์การประสูติ เพื่อให้ผู้คนระลึกถึงเบธเลเฮม ประสบการณ์ที่เกรชชิโอถือเป็นจุดเริ่มต้นของธรรมเนียมการจัดทำ ถ้ำพระกุมารหรือฉากการประสูติของพระเยซู

ในปี ค.ศ. 1224 ฟรังซิสปลีกตัวไปพำนักเป็นเวลาหลายสัปดาห์บน ภูเขาลาเวร์นา ซึ่งตามธรรมประเพณี ในระหว่างช่วงเวลาแห่งการสวดภาวนาอย่างเข้มข้น เขาได้รับ รอยแผลศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นร่องรอยแห่งพระทรมานของพระคริสต์บนมือ เท้า และสีข้าง เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 14 กันยายน และกลายเป็นหนึ่งในประสบการณ์ทางจิตอันลึกลับที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา

ในช่วงปีสุดท้ายของชีวิต ฟรังซิสประสบปัญหาสุขภาพร้ายแรง โดยเฉพาะโรคเกี่ยวกับดวงตา ระหว่างที่พำนักอยู่ช่วงหนึ่งที่ ซานดาเมียโน ใกล้กับคลาราและบรรดาภคินีของเธอ เขาได้ประพันธ์ บทเพลงสรรเสริญสิ่งสร้าง ซึ่งเป็นบทเพลงสรรเสริญพระเจ้าผ่านองค์ประกอบและสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ ในสรรพสิ่งที่พระองค์ทรงสร้าง ต่อมาเขาเดินทางไปรับการรักษาที่ ฟอนเตโคลอมโบ และเข้ารับการรักษาหลายวิธีที่ก่อให้เกิดความเจ็บปวดด้วย

ในเดือนเมษายนปี ค.ศ. 1226 เขาถูกนำตัวไปยัง เมืองเซียนา เพื่อรับการรักษา แต่อาการของเขากลับทรุดลง จากนั้นจึงย้ายไปยัง คอร์ตูนา ที่นั่นเขาได้เขียน พินัยกรรม ซึ่งระลึกถึงองค์ประกอบสำคัญของประสบการณ์ชีวิตของตน และกำชับให้บรรดาภราดาปฏิบัติตามธรรมนูญของคณะปี ค.ศ. 1223 อย่างซื่อสัตย์

ในที่สุด ฟรังซิสต้องการกลับไปยัง อัสซีซี และเมื่อรู้สึกว่าความตายใกล้เข้ามา เขาจึงขอให้พาตนไปยัง ปอร์ซิอุนโกลา ก่อนสิ้นใจ เขาขอให้วางร่างของตนเปลือยเปล่าลงบนพื้นดิน เพื่อเป็นเครื่องหมายสุดท้ายแห่งการเลือกดำเนินชีวิตด้วยความยากจน เขาถึงแก่มรณภาพในช่วงค่ำของวัน เสาร์ที่ 3 ตุลาคม ค.ศ. 1226 ตามธรรมประเพณี เมื่อเขาสิ้นใจ นกจาบฝูงหนึ่งได้มารวมตัวกันรอบสถานที่ที่เขานอนอยู่ และระฆังของเมืองอัสซีซีก็ดังกังวานไปทั่ว

พิธีศพจัดขึ้นที่ วัดซานจอร์โจ และต่อมาได้อัญเชิญร่างของเขาไปประดิษฐานในมหาวิหารที่สร้างขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา หลุมฝังศพของเขากลายเป็นสถานที่แสวงบุญอย่างรวดเร็ว และชื่อเสียงด้านความศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ฟรังซิสได้รับการประกาศเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม ค.ศ. 1228 โดยพระสันตะปาปา เกรกอรีที่ 9 เพียงสองปีหลังจากการมรณภาพ วันฉลองทางพิธีกรรมของนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซีตรงกับวันที่ 4 ตุลาคม

ฟรังซิสยังได้ทิ้ง งานเขียน ไว้เป็นจำนวนมาก ซึ่งรวมถึง Salutatio virtutum บทตักเตือน คำภาวนาหลายบท ข้อความเกี่ยวกับ ความยินดีแท้จริงและสมบูรณ์ และ บทเพลงสรรเสริญสิ่งสร้าง งานเขียนเกือบทั้งหมดเป็นภาษาละตินที่เรียบง่าย ขณะที่บทเพลงสรรเสริญสิ่งสร้างเขียนด้วยภาษาพื้นเมือง จากงานเขียนเหล่านี้ เราได้เห็นภาพของฟรังซิสในฐานะบุรุษแห่งการสวดภาวนา ผู้มีประสบการณ์ทางจิตอันลึกลับ นักเทศน์ และกวี ตลอดจนผู้ก่อตั้งครอบครัวคณะฟรังซิสกัน

เปาโล บอตตี

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

พระเจ้าทรงเป็นหนึ่งเดียวและเป็นตรีเอกภาพได้อย่างไร?

hearts-1450300_1280

บทภาวนาถึงพระแม่มารีของนักบุญเทเรซาแห่งกัลกัตตา