
చాలా ఆలస్యంగా నిన్ను ప్రేమించాను, ఓ సౌందర్యమా, ఎంతో ప్రాచీనమైనదానివి, అయినా ఎంతో నూతనమైనదానివి; చాలా ఆలస్యంగా నిన్ను ప్రేమించాను.
ఇదిగో, నీవు నా అంతరంగంలో ఉన్నావు, కానీ నేను బయట ఉన్నాను. అక్కడనే నేను నిన్ను వెదికాను.
వికృతుడనై, నీ సృష్టుల అందమైన రూపాలపై నేను విరుచుకుపడ్డాను.
నీవు నాతో ఉన్నావు, కానీ నేను నీతో లేను.
నీ సృష్టులు నన్ను నీకు దూరంగా ఉంచాయి; అవి నీయందు ఉనికిలో లేకపోతే, అవి అసలు ఉనికిలో ఉండేవి కావు.
నీవు నన్ను పిలిచావు, నీ పిలుపు నా చెవిటితనాన్ని ఛేదించింది; నీవు ప్రకాశించావు, నీ వెలుగు నా అంధత్వాన్ని తొలగించింది.
నీ పరిమళాన్ని వెదజల్లావు, నేను దానిని పీల్చుకున్నాను, ఇప్పుడు నీ కోసం తహతహలాడుతున్నాను; నిన్ను రుచి చూశాను, ఇప్పుడు నేను ఆకలితోను దాహంతోను ఉన్నాను; నీవు నన్ను తాకావు, నీ శాంతి కోసం తపనతో నేను దహించిపోతున్నాను.
(సెయింట్ ఆగస్టీన్, కన్ఫెషన్స్, పుస్తకం X, అధ్యాయం 27, §38)

