
Η Ολίβια, που γεννήθηκε μέσω παρένθετης μητρότητας και εκπρόσωπος της Διακήρυξης της Καζαμπλάνκα, απευθύνεται στους πολιτικούς:
«Παρακαλώ, μην ξεγελιέστε από τις διαφημίσεις που αναρτούν οι εταιρείες παρένθετης μητρότητας στους ιστότοπούς τους για να σας κάνουν να πιστέψετε ότι αυτό είναι ένα δώρο, μια ευλογία.»
Όποιοι κι αν είναι οι όροι, είτε η παρένθετη μητρότητα είναι αμειβόμενη είτε μη αμειβόμενη, «υπάρχει ΠΑΝΤΑ το συμβόλαιο στο οποίο το μικρό ανθρώπινο ον αντιμετωπίζεται ως προϊόν που παραδίδεται όταν ολοκληρωθεί. Για μένα, αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που με πλήγωσε πραγματικά, το να γνωρίζω ότι είχα ανταλλαχθεί για μια επιταγή.»
Η Ολίβια προειδοποιεί για την πληγή της εγκατάλειψης στην οποία εκθέτει το παιδί ο χωρισμός από τη βιολογική μητέρα: «Είτε το παιδί συνδέεται βιολογικά με την παρένθετη μητέρα είτε όχι, πιστέψτε με, δεν έχει σημασία. Την ημέρα που το μωρό υποτίθεται ότι θα έρθει στον κόσμο για να συναντήσει τη μητέρα του, αποσπάται από αυτήν και τοποθετείται στην αγκαλιά αγνώστων. Αυτά τα μωρά θα νιώθουν ένα κενό καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους, το κενό της απώλειας της μητέρας τους, και επιτρέψτε μου να σας πω ότι δυστυχώς, αυτό το χάσμα δεν μπορεί ποτέ να γεμίσει από προσωπική εμπειρία. Είμαι στην πραγματικότητα 32 ετών, και όλη μου τη ζωή προσπάθησα να γεμίσω αυτό το κενό: με ναρκωτικά, αλκοόλ, ακόμη και αγοράζοντας έναν τόνο ζώων, πιστεύοντας αφελώς ότι αυτό θα έκλεινε αυτό το τόσο βαθύ τραύμα που ένιωθα ότι αιμορραγούσα. Μου πήρε 32 χρόνια για να καταλάβω και να σταματήσω να προσπαθώ να γεμίσω αυτό το κενό με τη βοήθεια της ψυχολόγου και της ψυχιάτρου μου.»

