
Λίγο αργότερα, ο Φραγκίσκος πήρε και από το μοναστήρι του Αγίου Αγγέλου τη μαθήτριά του και την έστειλε στο μοναστήρι του Αγίου Δαμιανού, για να ζήσει εκεί έγκλειστη.
Στη σχεδόν ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου Δαμιανού, ο Εσταυρωμένος είχε μιλήσει στον Φραγκίσκο, λέγοντάς του: «Φραγκίσκο, πήγαινε και επισκεύασε την εκκλησία μου, που είναι όλη χαλασμένη και καταρρέει».
Ο νεαρός είχε πιστέψει πως η εντολή αφορούσε τους υλικούς τοίχους. Γι’ αυτό τους επισκεύασε με πέτρες και ασβέστη. Ύστερα κατάλαβε πως η εντολή του Χριστού αφορούσε κάτι άλλο και πως η Εκκλησία ήταν το ίδιο το σώμα του Ιησού, που αγωνιούσε πάνω στον Σταυρό.
Αποκήρυξε κάθε πλούτο, παραιτήθηκε από κάθε φιλοδοξία και έγινε θεληματικά ταπεινός και φτωχός. Νυμφεύτηκε —όπως έλεγε ο ίδιος— την Κυρά Φτώχεια.
Ο Άγιος Δαμιανός, ακόμη κι αφού τον επισκεύασε ο Φραγκίσκος με τα άτεχνα χέρια του, παρέμεινε ένας φτωχικός τόπος. Η εκκλησία έμοιαζε με εκείνη της Αγίας Μαρίας των Αγγέλων: μικρή, σκοτεινή, με οξυκόρυφο θόλο. Τα γύρω κτίσματα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως μοναστήρι για λίγες γυναίκες, και μάλιστα φτωχές γυναίκες.
Έτσι γεννήθηκε στον Άγιο Δαμιανό το Δεύτερο Φραγκισκανικό Τάγμα, το γυναικείο, που ονομάστηκε «Φτωχές Γυναίκες».
«Φτωχές γυναίκες», και τίποτε άλλο, χωρίς καμία άλλη ονομασία.
«Φτωχές γυναίκες», που ζούσαν από ελεημοσύνες, έτρωγαν ψωμί που ζητιάνευαν και τις περισσότερες μέρες νήστευαν.
Ο Φραγκίσκος είχε νυμφευτεί θεληματικά τη φτώχεια. Η Κλάρα θέλησε να γίνει η ίδια η φτώχεια, η φτώχεια προσωποποιημένη.
Με αυτή την έννοια ενώθηκε με τον Φραγκίσκο, στην απόλυτη φτώχεια, που την επέλεξε, την αποδέχτηκε και την επιδίωξε από αγάπη για τον μεγάλο, φτωχό Κύριο και Δεσπότη του σύμπαντος, τον Ιησού.
Η παλιά εκκλησία, όπου δέσποζε ο μεγάλος Εσταυρωμένος, στολίστηκε με μπουκέτα αγριολούλουδων.
Πίσω από την αψίδα ήταν το χοροστάσιο των «φτωχών γυναικών», φτιαγμένο από ακατέργαστες σανίδες, ούτε καν πλανισμένες. Ανάμεσα στις πέτρες του δαπέδου ήταν στερεωμένος ένας πάσσαλος, γύρω από τον οποίο περιστρεφόταν το πρόχειρο αναλόγιο, φωτισμένο από ένα λυχνάρι λαδιού.
Ένα παράθυρο με σιδερένια κάγκελα έβλεπε προς την εκκλησία και, μέσα από τις σιδερόβεργες, σαν φυλακισμένες, οι φτωχές γυναίκες μεταλάμβαναν τη Θεία Κοινωνία.
Από ένα μικρό μοναστηριακό αίθριο, που στηριζόταν σε κίονες χωρίς κιονόκρανα, περνούσε κανείς στη χαμηλή και σκοτεινή τραπεζαρία. Ακατέργαστα τραπέζια ήταν τοποθετημένα γύρω γύρω, χωρίς τραπεζομάντιλα. Εκεί, ευχαριστώντας τον Κύριο, οι «φτωχές γυναίκες» έτρωγαν ό,τι τους έδιναν ως ελεημοσύνη.
Η Κλάρα προτιμούσε τα μικρά κομμάτια ψωμιού.
Ένα ολόκληρο ψωμί τής φαινόταν υπερβολικά μεγάλος πλούτος. Ζούσε με τα περισσεύματα, ζητούσε τα αποφάγια. Ένα ολόκληρο ψωμί, αντίθετα, ήταν ένα πλήρες δώρο.
Ένας ενιαίος κοιτώνας στον επάνω όροφο φιλοξενούσε τις «φτωχές γυναίκες». Ένα γυμνό και κρύο μεγάλο δωμάτιο, κάτω από τα δοκάρια της στέγης. Για κρεβάτι είχαν ένα δεμάτι από κλαδιά. Για προσκέφαλο, ένα κούτσουρο. Σεντόνια από χοντρό καννάβινο ύφασμα και κουβέρτες από πρόχειρα ραμμένα κουρέλια.
Ξυπόλυτες όλες τις εποχές· χοντρά ρούχα, δεμένα με σκοινί· ξυρισμένο κεφάλι, καλυμμένο με ένα λευκό και ένα μαύρο πανί.
Κάτω από τα ρούχα της, η Κλάρα φορούσε ένα τρίχινο ένδυμα από δέρμα χοίρου, με τις τρίχες στραμμένες προς τη σάρκα. «Φτωχές γυναίκες», όσο πιο φτωχές δεν γινόταν. Στον Άγιο Δαμιανό, η Κλάρα θέλησε να πρωτεύει στη φτώχεια. Δεν έπρεπε να υπάρχει στον κόσμο γυναίκα φτωχότερη από εκείνη.
Τίποτε δεν ήταν δικό της· όλα ήταν δανεικά· κάθε προσφορά γινόταν εκούσια.
Θεληματική φτώχεια, όχι μόνο αποδεκτή, αλλά επιθυμητή ως το πιο ποθητό προνόμιο. Φτώχεια χαρούμενη, ικανοποιημένη με τον εαυτό της· φτώχεια εύθυμη, γιορταστική, όχι αποκρουστική ούτε θλιβερή.
Φτώχεια χωρίς αγκάθια, που όμως άνθιζε σαν τριαντάφυλλο: χαμογελούσε, χαιρόταν κάτω από τον ήλιο της Χάριτος.
Κανένας θρήνος, κανένας αναστεναγμός δεν ακουγόταν από τον Άγιο Δαμιανό. Η φτώχεια σ’ εκείνο το φτωχόσπιτο δεν προκαλούσε πόνο, η έλλειψη στο τραπέζι δεν τις έκανε να υποφέρουν, οι στερήσεις σ’ εκείνα τα κρεβάτια δεν τις βασάνιζαν. Η Κλάρα ήθελε να είναι η ίδια η φτώχεια. Γι’ αυτό ήταν τόσο πιο ευχαριστημένη όσο φτωχότερη γινόταν· χαιρόταν για την κατάστασή της όσο πιο φτωχή ένιωθε.
από τα Άνθη της Αγίας Κλάρας
μετάφραση από τους Amici di Lazzaro
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

