in

Սուրբ Ջաննա Բերետտա Մոլլայի կենսագրությունը

Gianna_Beretta_Molla
See page for author, Public domain, via Wikimedia Commons

Ջաննա Բերետտան ծնվել է Մաջենտայում (Միլանի թեմ և նահանգ) 1922 թվականի հոկտեմբերի 4-ին՝ Ալբերտո Բերետտայի և Մարիա Դե Միկելիի ամուսնական զույգի 13 զավակներից տասներորդը։

Դեռ փոքր հասակից նա ընդունեց հավատքի պարգևը և իր ծնողների շնորհիվ ստացավ քրիստոնեական դաստիարակություն։ Հավատքի այս ճանապարհը նրան առաջնորդեց կյանքը որպես Աստծո հրաշալի պարգև դիտելու, Աստվածային Նախախնամությանը վստահելու և աղոթքի անհրաժեշտության ու արդյունավետության մեջ համոզված լինելու։

Առաջին Սուրբ Հաղորդությունը, որը նա ընդունեց հինգ ու կես տարեկան հասակում, Ջաննայի համար կարևոր պահ դարձավ, քանի որ այդ ժամանակից սկսեց հաճախակի մասնակցել Սուրբ Հաղորդությանը, որը ողջ կյանքի ընթացքում նրան ուժ և լույս պիտի տար։

Դժվարություններն ու տառապանքները նույնպես չպակասեցին՝ դպրոցների փոփոխություններ, փխրուն առողջություն, ընտանիքի տեղափոխություններ, ծնողների հիվանդությունն ու մահը։ Սակայն այս ամենը Ջաննայի մեջ չառաջացրեց հոգեկան ցնցումներ կամ անհավասարակշռություն՝ շնորհիվ նրա խոր հոգևոր կյանքի. ընդհակառակը, դրանք խորացրին նրա զգայունությունը և զորացրին նրա առաքինությունը։

Լիցեյի և համալսարանի տարիներին նա երիտասարդ, քաղցրաբարո, կամային և զուսպ էր և, ջանասիրաբար զբաղվելով ուսմամբ, իր հավատքը վերածում էր առատաձեռն առաքելական ծառայության՝ Կաթողիկե Գործողության երիտասարդ աղջիկների շրջանում և գթության՝ Սուրբ Վինսենթ դե Պոլի ընկերությունների միջոցով տարեցների ու կարիքավորների հանդեպ։

1949 թվականին Պավիայի համալսարանում բժշկության և վիրաբուժության դիպլոմ ստանալուց հետո նա որոշ ժամանակ մտածում էր որպես բժիշկ առաքելական գործունեությանը նվիրվելու մասին՝ հետևելով նաև իր եղբայր հայր Ալբերտոյի օրինակին, որը միսիոներ էր Բրազիլիայում։ Իր կոչման մասին խորունկ որոնումից հետո, սակայն, հասկացավ, որ իր ճանապարհը ամուսնությունն ու ընտանիքն էին։

1950 թվականին նա բժշկական ամբուլատորիա բացեց Մեզերոյում, իսկ 1952 թվականին Միլանի համալսարանում մասնագիտացավ մանկաբուժության մեջ։ Նա բժշկի մասնագիտությունն ապրում էր որպես իսկական «առաքելություն» և իր հիվանդների մեջ նախապատվությունը տալիս էր մայրերին, երեխաներին, տարեցներին ու աղքատներին։

Բժշկական աշխատանքը կատարելուն զուգահեռ՝ նա ավելի էր մեծացնում իր առատաձեռն նվիրվածությունը Կաթողիկե Գործողությանը՝ ամբողջովին ծառայելով «երիտասարդագույններին», իսկ միևնույն ժամանակ դահուկավազքի և լեռնագնացության միջոցով արտահայտում էր ապրելու իր մեծ ուրախությունը և արարչագործության հմայքը վայելելու կարողությունը։ Նա աղոթքի մեջ էր խորհում իր կոչման մասին և ուրիշներին էլ էր աղոթքի հրավիրում՝ այդ կոչումը նույնպես համարելով Աստծո պարգև։ Ամուսնական կյանքի կոչումը ընտրելուց հետո այն ընդունեց ամբողջ խանդավառությամբ և պարտավորվեց ամբողջովին նվիրվել «իսկապես քրիստոնեական ընտանիք կազմելուն»։

Նա նշանվեց ինժեներ Պիետրո Մոլլայի հետ և նշանադրության շրջանն ապրեց ուրախության ու սիրո մեջ։ Նա շնորհակալություն էր հայտնում Տիրոջը և աղոթում։ Նրանք ամուսնացան 1955 թվականի սեպտեմբերի 24-ին Մաջենտայի Սուրբ Մարտինոս բազիլիկայում և նա երջանիկ կին էր։ Պիետրո Մոլլայի հետ ամուսնությունից հետո նրանք գնացին ապրելու Մաջենտայի Պոնտե Նուովո թաղամասում։ Բժշկական մասնագիտությունից և ընտանեկան կյանքից բացի, Ջաննան առատաձեռնորեն նվիրվեց նաև մայրերի և երեխաների օգնությանը՝ իր կամավոր ծառայությունը մատուցելով տարբեր հասարակական գործունեություններում։

1956 թվականի նոյեմբերին նա դարձավ Պիերլուիջիի՝ ավելի քան երջանիկ մայր, իսկ 1957 թվականի դեկտեմբերին՝ Մարիոլինայի, և 1959 թվականի հուլիսին՝ Լաուրայի։ Նա կարողանում էր պարզությամբ և հավասարակշռությամբ համատեղել մոր, կնոջ և բժշկի պարտականությունները և ապրելու մեծ ուրախությունը։

1961 թվականի սեպտեմբերին, հղիության երկրորդ ամսվա ավարտին մոտ, նա հանդիպեց տառապանքին և ցավի խորհրդին. արգանդում ֆիբրոմա առաջացավ։ Անհրաժեշտ վիրահատությունից առաջ, թեև գիտակցում էր, թե ինչ վտանգ կարող էր առաջացնել հղիության շարունակությունը, նա աղաչեց վիրաբույժին փրկել իր արգանդում գտնվող կյանքի կյանքը և ապավինեց աղոթքին ու Աստվածային Նախախնամությանը։ Երեխայի կյանքը փրկվեց. նա շնորհակալություն հայտնեց Տիրոջը և ծննդաբերությանը նախորդող յոթ ամիսներն անցկացրեց անզուգական հոգու ամրությամբ՝ անփոփոխ կերպով շարունակելով իր մայրական և բժշկական պարտականությունները։ Նա մտահոգվում էր, վախենում էր, որ իր որովայնում գտնվող երեխան կարող է տառապանքով ծնվել, և Աստծուց խնդրում էր, որ այդպես չլինի։

Ծննդաբերությունից մի քանի օր առաջ, միշտ վստահելով Աստվածային Նախախնամությանը, նա պատրաստ էր իր կյանքը տալ՝ իր երեխայի կյանքը փրկելու համար.

«Եթե պետք է որոշեք իմ և երեխայի միջև, ոչ մի տատանում՝ ընտրեք, և ես պահանջում եմ դա, երեխային։ Փրկեք նրան»։

1962 թվականի ապրիլի 21-ի առավոտյան նա լույս աշխարհ բերեց Ջաննա Էմանուելային, իսկ ապրիլի 28-ի առավոտյան, չնայած երկու կյանքերն էլ փրկելու բոլոր ջանքերին և բուժումներին, անասելի ցավերի մեջ, «Հիսո՛ւս, սիրում եմ Քեզ, Հիսո՛ւս, սիրում եմ Քեզ» աղոթքը կրկնելուց հետո, սրբությամբ վախճանվեց։

Նա 39 տարեկան էր։ Նրա հուղարկավորությունը դարձավ խոր հուզմունքի, հավատքի և աղոթքի համընդհանուր արտահայտություն։

Նրան թաղեցին Մեզերոյի գերեզմանատանը, մինչդեռ նրա կյանքի և այն սիրո ու նահատակության արարքի շնորհիվ, որով այն պսակվեց, սրբության համբավը արագորեն տարածվում էր։

«Խորհված ինքնազոհություն». այսպես Պողոս VI-ը բնորոշեց երանելի Ջաննայի արարքը՝ հիշելով 1973 թվականի սեպտեմբերի 23-ի կիրակնօրյա «Հրեշտակ Տիրոջ» աղոթքի ժամանակ «Միլանի թեմի մի երիտասարդ մոր, որը, իր մանկանը կյանք տալու համար, խորհված ինքնազոհությամբ զոհաբերում էր իր կյանքը»։ Սրբազան Հոր խոսքերում ակնհայտ է հղումը Քրիստոսին, Գողգոթային և Սուրբ Հաղորդությանը։

Հովհաննես Պողոս II պապը նրան երանացրեց 1994 թվականի ապրիլի 24-ին և սրբադասեց 2004 թվականի մայիսի 16-ին։

Սուրբ Ջաննա Բերետտա Մոլլայի պատարագային հիշատակը ապրիլի 28-ն է։

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

prayer-888757_1280

Հաւատում եմ աղօթքին (Հայր Անդրեաս Գասպարինո)

Աղաչանք Հրաշագործ Մեդալին