
جیانا برتا در ۴ اکتبر ۱۹۲۲ در ماجنتا (در اسقفنشین و استان میلان)، به عنوان دهمین فرزند از سیزده فرزند آلبرتو برتا و ماریا دِ میکِلی، به دنیا آمد.
او از همان کودکی هدیه ایمان را پذیرفت و به لطف والدینش از تربیتی مسیحی برخوردار شد. این مسیر ایمانی، جیانا را به این باور رساند که زندگی هدیهای شگفتانگیز از سوی خداست، به مشیت الهی اعتماد داشته باشد و به ضرورت و اثربخشی دعا یقین پیدا کند.
اولین عشای ربانی، در سن پنج سال و نیم، لحظهای مهم در زندگی جیانا بود، زیرا از آن زمان حضور منظم در مراسم عشای ربانی را آغاز کرد؛ عشای ربانی که در سراسر زندگیاش به او نیرو و روشنایی میبخشید.
دشواریها و رنجها نیز کم نبودند: تغییر مدرسهها، سلامت شکننده، جابهجاییهای خانواده، بیماری و مرگ والدین. با این همه، به سبب زندگی عمیق روحانیاش، این امور در جیانا موجب آسیبهای روحی یا عدم تعادل نشد؛ بلکه برعکس، حساسیت او را پرورش داد و فضایلش را نیرومندتر کرد.
در سالهای دبیرستان و دانشگاه، او جوانی مهربان، مصمم و کمحرف بود و در حالی که با پشتکار به تحصیل میپرداخت، ایمان خود را در خدمت سخاوتمندانه رسولانه در میان دختران جوان «عمل کاتولیکی» و نیز در کارهای خیریه برای سالمندان و نیازمندان در «کنفرانسهای سنت وینسنت دو پل» به عمل درمیآورد.
او در سال ۱۹۴۹ در دانشگاه پاویا در رشته پزشکی و جراحی فارغالتحصیل شد و مدتی امکان اختصاص دادن خود به مأموریت پزشکی را نیز در نظر گرفت، همچنین با پیروی از نمونه برادرش، پدر آلبرتو، که در برزیل مبلغ بود. اما پس از جستوجویی دقیق برای شناخت دعوت الهی خود، دریافت که راه او ازدواج و خانواده است.
در سال ۱۹۵۰ در مِزِرو مطب پزشکی افتتاح کرد و در سال ۱۹۵۲ در دانشگاه میلان در رشته پزشکی کودکان تخصص گرفت. او حرفه پزشکی را یک «رسالت» واقعی میدانست و در میان بیماران خود، بهویژه مادران، کودکان، سالمندان و فقرا را مورد توجه قرار میداد.
در حالی که به کار پزشکی خود ادامه میداد، تعهد سخاوتمندانهاش را در «عمل کاتولیکی» افزایش میداد و خود را وقف «دختران جوان» میکرد؛ و در همان حال، با اسکی و کوهنوردی شادی بزرگ خود از زندگی و لذت بردن از زیبایی آفرینش را ابراز میداشت. او با دعا کردن و دیگران را نیز به دعا دعوت کردن، درباره دعوت الهی خود تأمل میکرد؛ دعوتی که آن را نیز هدیهای از جانب خدا میدانست. پس از انتخاب دعوت به ازدواج، آن را با تمام شور و شوق پذیرفت و متعهد شد که خود را کاملاً وقف کند «تا خانوادهای واقعاً مسیحی تشکیل دهد».
او با مهندس پیترو مولا نامزد شد و دوران نامزدی را در شادی و محبت سپری کرد. خداوند را شکر میکرد و دعا مینمود. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۵۵ در کلیسای باسیلیکای سنت مارتین در ماجنتا ازدواج کرد و همسری خوشبخت بود. پس از ازدواج با پیترو مولا، آنان در پونته نووُو در ماجنتا ساکن شدند. جیانا افزون بر حرفه پزشکی و زندگی خانوادگی، با سخاوت به یاری مادران و کودکان نیز پرداخت و در فعالیتهای اجتماعی گوناگون به صورت داوطلبانه خدمت کرد.
در نوامبر ۱۹۵۶ مادر پیِرلوئیجی شد و بیش از هر چیز شادمان بود؛ در دسامبر ۱۹۵۷ مادر ماریولینا شد و در ژوئیه ۱۹۵۹ مادر لائورا. او میدانست چگونه وظایف مادری، همسری و پزشکی را با سادگی و تعادل، همراه با شادی بزرگ زندگی، هماهنگ کند.
در سپتامبر ۱۹۶۱، نزدیک به پایان ماه دوم بارداری، با رنج و راز درد روبهرو شد: فیبرومی در رحم او پدید آمد. پیش از عمل جراحی ضروری، با آنکه میدانست ادامه بارداری چه خطری به همراه خواهد داشت، از جراح درخواست کرد زندگی کودکی را که در رحم داشت نجات دهد و خود را به دعا و مشیت الهی سپرد. جان کودک نجات یافت؛ او خداوند را شکر کرد و هفت ماه باقیمانده تا زایمان را با نیروی روحی بینظیر و با ادامه وظایف خود به عنوان مادر و پزشک سپری کرد. او نگران بود و بیم داشت که کودکی که در رحم داشت با رنج و بیماری به دنیا بیاید و از خدا میخواست که چنین نشود.
چند روز پیش از زایمان، با آنکه همچنان به مشیت الهی اعتماد داشت، آماده بود جان خود را برای نجات جان فرزندش فدا کند: «اگر باید میان من و کودک تصمیم بگیرید، هیچ تردیدی نکنید: کودک را انتخاب کنید؛ این را من از شما میخواهم. او را نجات دهید.» صبح ۲۱ آوریل ۱۹۶۲ جیانا امانوئلا را به دنیا آورد و صبح ۲۸ آوریل، با وجود همه تلاشها و مراقبتهای پزشکی برای نجات هر دو جان، در میان دردهای وصفناپذیر، پس از تکرار دعای «عیسی، دوستت دارم؛ عیسی، دوستت دارم»، با تقدس درگذشت.
او ۳۹ سال داشت. مراسم تشییع جنازه او جلوهای بزرگ و همگانی از تأثر عمیق، ایمان و دعا بود.
او در گورستان مِزِرو به خاک سپرده شد، در حالی که به سبب زندگی او و عمل محبت و شهادتی که زندگیاش را به اوج رسانده بود، آوازه قدوسیت او بهسرعت گسترش مییافت.
پاپ پل ششم این اقدامِ بئاتا جیانا را «ایثار سنجیده» نامید و در دعای فرشته در روز یکشنبه ۲۳ سپتامبر ۱۹۷۳، از «مادر جوانی از اسقفنشین میلان یاد کرد که برای بخشیدن زندگی به دختر کوچکش، با ایثاری سنجیده، زندگی خود را فدا کرد». در سخنان پدر مقدس، اشاره به مسیح، جلجتا و عشای ربانی آشکار است.
پاپ ژان پل دوم او را در ۲۴ آوریل ۱۹۹۴ به مقام خجستگان رساند و در ۱۶ مه ۲۰۰۴ او را قدیس اعلام کرد.
یادبود litورژیکی قدیسه جیانا برتا مولا در ۲۸ آوریل است.
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

