
Позна я палюбіў Цябе, прыгажосць такая старажытная і такая новая, позна я палюбіў Цябе.
Вось, Ты быў ува мне, а я быў звонку. Там я шукаў Цябе.
Знявечаны, я кідаўся на прыгожыя формы Тваіх стварэнняў.
Ты быў са мною, але я не быў з Табою.
Твае стварэнні трымалі мяне далёка ад Цябе; яны не існавалі б, калі б не існавалі ў Табе.
Ты паклікаў мяне, і Твой крык прабіў маю глухату; Ты заззяў, і Тваё ззянне развеяла маю слепату.
Ты распаўсюдзіў свой водар, і я ўдыхнуў яго і прагну Цябе; я пакаштаваў Цябе, і цяпер я галодны і прагну; Ты дакрануўся да мяне, і я палаю жаданнем Твайго міру
(Святы Аўгустын, Споведзі, кніга X, раздзел 27, §38)

