
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,
την 1η Νοεμβρίου 1950, ο Σεβάσμιος Πάπας Πίος ΙΒ΄ ανακήρυττε ως δόγμα ότι η Παρθένος Μαρία «αφού ολοκλήρωσε την πορεία της επίγειας ζωής της, αναλήφθηκε στη δόξα του ουρανού με το σώμα και την ψυχή της». Αυτή η αλήθεια της πίστεως ήταν γνωστή από την Παράδοση, επιβεβαιωμένη από τους Πατέρες της Εκκλησίας και ήταν πάνω απ’ όλα μια σημαντική πτυχή της λατρείας που αποδίδεται στη Μητέρα του Χριστού.
Ακριβώς το λατρευτικό στοιχείο αποτέλεσε, κατά κάποιον τρόπο, την κινητήρια δύναμη που καθόρισε τη διατύπωση αυτού του δόγματος: το δόγμα εμφανίζεται ως πράξη δοξολογίας και εξύψωσης προς την Αγία Παρθένο. Αυτό προκύπτει επίσης από το ίδιο το κείμενο του Αποστολικού Συντάγματος, όπου αναφέρεται ότι το δόγμα ανακηρύσσεται «προς τιμήν του Υιού, προς δόξαν της Μητέρας και προς χαράν ολόκληρης της Εκκλησίας».
Έτσι εκφράστηκε με δογματική μορφή εκείνο που είχε ήδη εορταστεί στη λατρεία και στην ευσέβεια του Λαού του Θεού ως η υψηλότερη και σταθερότερη δοξολογία της Μαρίας: η πράξη της ανακήρυξης της Αναληφθείσας στον ουρανό παρουσιάστηκε σχεδόν ως μια λειτουργία της πίστεως.
Και στο Ευαγγέλιο που ακούσαμε τώρα, η ίδια η Μαρία προφέρει προφητικά ορισμένα λόγια που μας προσανατολίζουν προς αυτή την προοπτική. Λέει: «Από τώρα και στο εξής όλες οι γενεές θα με μακαρίζουν» (Λκ 1,48). Είναι μια προφητεία για ολόκληρη την ιστορία της Εκκλησίας.
Αυτή η έκφραση του Magnificat, την οποία αναφέρει ο Άγιος Λουκάς, δείχνει ότι ο έπαινος προς την Αγία Παρθένο, τη Μητέρα του Θεού, στενά ενωμένη με τον Χριστό, τον Υιό της, αφορά την Εκκλησία όλων των εποχών και όλων των τόπων.
Και η καταγραφή αυτών των λόγων από τον Ευαγγελιστή προϋποθέτει ότι η δοξολογία της Μαρίας ήταν ήδη παρούσα στην εποχή του Αγίου Λουκά και ότι εκείνος τη θεωρούσε καθήκον και υποχρέωση της χριστιανικής κοινότητας για όλες τις γενεές.
Τα λόγια της Μαρίας λένε ότι είναι καθήκον της Εκκλησίας να θυμάται το μεγαλείο της Παναγίας για την πίστη. Αυτή η εορτή είναι, επομένως, μια πρόσκληση να δοξάζουμε τον Θεό και να ατενίζουμε το μεγαλείο της Παναγίας, διότι ποιος είναι ο Θεός τον γνωρίζουμε στο πρόσωπο εκείνων που είναι δικοί Του.
Αλλά γιατί η Μαρία δοξάζεται με την ανάληψή της στον Ουρανό;
Ο Άγιος Λουκάς, όπως ακούσαμε, βλέπει τη ρίζα της εξύψωσης και του επαίνου προς τη Μαρία στην έκφραση της Ελισάβετ: «Μακαρία εκείνη που πίστεψε» (Λκ 1,45).
Και το Magnificat, αυτός ο ύμνος προς τον ζωντανό Θεό που ενεργεί μέσα στην ιστορία, είναι ένας ύμνος πίστεως και αγάπης, που αναβλύζει από την καρδιά της Παρθένου.
Εκείνη έζησε με υποδειγματική πιστότητα και φύλαξε στο πιο βαθύ μέρος της καρδιάς της τα λόγια του Θεού προς τον λαό Του, τις υποσχέσεις που δόθηκαν στον Αβραάμ, στον Ισαάκ και στον Ιακώβ, κάνοντάς τα περιεχόμενο της προσευχής της: ο Λόγος του Θεού είχε γίνει στο Magnificat λόγος της Μαρίας, λυχνάρι στον δρόμο της, έτσι ώστε να την καταστήσει διαθέσιμη να δεχθεί ακόμη και μέσα στην κοιλία της τον Λόγο του Θεού που έγινε σάρκα.
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας υπενθυμίζει αυτή την παρουσία του Θεού μέσα στην ιστορία και στην ίδια την εξέλιξη των γεγονότων· ιδιαίτερα υπάρχει μια αναφορά στο Δεύτερο Βιβλίο του Σαμουήλ, στο έκτο κεφάλαιο (6,1-15), όπου ο Δαβίδ μεταφέρει την Αγία Κιβωτό της Διαθήκης.
Ο παραλληλισμός που κάνει ο Ευαγγελιστής είναι σαφής: η Μαρία, περιμένοντας τη γέννηση του Υιού Ιησού, είναι η Αγία Κιβωτός που φέρει μέσα της την παρουσία του Θεού, μια παρουσία που είναι πηγή παρηγοριάς και πλήρους χαράς.
Πράγματι, ο Ιωάννης χορεύει μέσα στην κοιλία της Ελισάβετ, ακριβώς όπως ο Δαβίδ χόρευε μπροστά στην Κιβωτό.
Η Μαρία είναι η «επίσκεψη» του Θεού που δημιουργεί χαρά.
Ο Ζαχαρίας, στον ύμνο δοξολογίας του, θα το πει ρητά: «Ευλογητός ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, γιατί επισκέφθηκε και λύτρωσε τον λαό του» (Λκ 1,68).
Ο οίκος του Ζαχαρία βίωσε την επίσκεψη του Θεού με την απροσδόκητη γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή, αλλά κυρίως με την παρουσία της Μαρίας, η οποία φέρει μέσα στην κοιλία της τον Υιό του Θεού.
Αλλά τώρα αναρωτιόμαστε: τι προσφέρει στην πορεία μας, στη ζωή μας, η Ανάληψη της Μαρίας;
Η πρώτη απάντηση είναι: στην Ανάληψη βλέπουμε ότι στον Θεό υπάρχει χώρος για τον άνθρωπο, ο ίδιος ο Θεός είναι ο οίκος με τις πολλές κατοικίες για τον οποίο μιλά ο Ιησούς (βλ. Ιω 14,2)· ο Θεός είναι ο οίκος του ανθρώπου, στον Θεό υπάρχει χώρος του Θεού.
Και η Μαρία, καθώς ενώνεται, ενωμένη με τον Θεό, δεν απομακρύνεται από εμάς, δεν πηγαίνει σε έναν άγνωστο γαλαξία, αλλά εκείνος που πηγαίνει προς τον Θεό πλησιάζει, επειδή ο Θεός είναι κοντά σε όλους μας, και η Μαρία, ενωμένη με τον Θεό, συμμετέχει στην παρουσία του Θεού, είναι πολύ κοντά μας, στον καθένα από εμάς.
Υπάρχει ένας όμορφος λόγος του Αγίου Γρηγορίου του Μεγάλου για τον Άγιο Βενέδικτο, τον οποίο μπορούμε να εφαρμόσουμε ακόμη και στη Μαρία: ο Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας λέει ότι η καρδιά του Αγίου Βενεδίκτου έγινε τόσο μεγάλη, ώστε ολόκληρη η δημιουργία μπορούσε να εισέλθει σε αυτή την καρδιά.
Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τη Μαρία: η Μαρία, ενωμένη ολοκληρωτικά με τον Θεό, έχει μια τόσο μεγάλη καρδιά, ώστε ολόκληρη η δημιουργία μπορεί να εισέλθει σε αυτή την καρδιά, και τα αναθήματα σε όλα τα μέρη της γης το αποδεικνύουν.
Η Μαρία είναι κοντά, μπορεί να ακούσει, μπορεί να βοηθήσει, είναι κοντά σε όλους μας.
Στον Θεό υπάρχει χώρος για τον άνθρωπο, και ο Θεός είναι κοντά, και η Μαρία, ενωμένη με τον Θεό, είναι πολύ κοντά, έχει καρδιά πλατιά σαν την καρδιά του Θεού.
Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά: όχι μόνο στον Θεό υπάρχει χώρος για τον άνθρωπο· στον άνθρωπο υπάρχει χώρος για τον Θεό.
Και αυτό το βλέπουμε στη Μαρία, την Αγία Κιβωτό που φέρει την παρουσία του Θεού.
Μέσα μας υπάρχει χώρος για τον Θεό και αυτή η παρουσία του Θεού μέσα μας, τόσο σημαντική για να φωτίζει τον κόσμο μέσα στη θλίψη του, στα προβλήματά του, αυτή η παρουσία πραγματοποιείται στην πίστη: με την πίστη ανοίγουμε τις πόρτες της υπάρξεώς μας ώστε ο Θεός να εισέλθει μέσα μας, ώστε ο Θεός να μπορεί να είναι η δύναμη που δίνει ζωή και πορεία στην ύπαρξή μας.
Μέσα μας υπάρχει χώρος, ας ανοιχθούμε όπως ανοίχθηκε η Μαρία, λέγοντας: «Ας γίνει το θέλημά Σου, εγώ είμαι η δούλη του Κυρίου».
Ανοίγοντας τον εαυτό μας στον Θεό, δεν χάνουμε τίποτα. Αντίθετα: η ζωή μας γίνεται πλούσια και μεγάλη.
Και έτσι, η πίστη και η ελπίδα και η αγάπη συνδυάζονται.
Σήμερα υπάρχουν πολλά λόγια για έναν καλύτερο κόσμο που πρέπει να περιμένουμε: αυτή θα ήταν η ελπίδα μας. Αν και πότε έρχεται αυτός ο καλύτερος κόσμος, δεν γνωρίζουμε, δεν γνωρίζω. Βέβαιο είναι ότι ένας κόσμος που απομακρύνεται από τον Θεό δεν γίνεται καλύτερος, αλλά χειρότερος.
Μόνο η παρουσία του Θεού μπορεί να εγγυηθεί και έναν καλό κόσμο.
Αλλά ας το αφήσουμε αυτό.
Ένα πράγμα, μια ελπίδα είναι βέβαιη: ο Θεός μας περιμένει, μας προσμένει, δεν πηγαίνουμε στο κενό, μας περιμένουν.
Ο Θεός μας περιμένει και, πηγαίνοντας στον άλλο κόσμο, θα βρούμε την καλοσύνη της Μητέρας, θα βρούμε τους δικούς μας, θα βρούμε την αιώνια Αγάπη.
Ο Θεός μας περιμένει: αυτή είναι η μεγάλη μας χαρά και η μεγάλη ελπίδα που γεννιέται ακριβώς από αυτή την εορτή.
Η Μαρία μας επισκέπτεται, και είναι η χαρά της ζωής μας και η χαρά είναι ελπίδα.
Τι να πούμε λοιπόν;
Μεγάλη καρδιά, παρουσία του Θεού στον κόσμο, χώρος του Θεού μέσα μας και χώρος του Θεού για εμάς, ελπίδα, το ότι μας περιμένουν: αυτή είναι η συμφωνία αυτής της εορτής, η ένδειξη που μας προσφέρει ο στοχασμός αυτής της Πανηγύρεως.
Η Μαρία είναι η αυγή και το μεγαλείο της θριαμβεύουσας Εκκλησίας· εκείνη είναι η παρηγοριά και η ελπίδα για τον λαό που βρίσκεται ακόμη καθ’ οδόν, λέει το σημερινό Προοίμιο.
Ας εμπιστευθούμε τον εαυτό μας στη μητρική μεσιτεία της, ώστε να μας εξασφαλίσει από τον Κύριο να ενισχύσουμε την πίστη μας στην αιώνια ζωή· ας μας βοηθήσει να ζήσουμε καλά τον χρόνο που μας προσφέρει ο Θεός με ελπίδα.
Μια χριστιανική ελπίδα, η οποία δεν είναι μόνο νοσταλγία για τον Ουρανό, αλλά ζωντανή και ενεργή επιθυμία για τον Θεό εδώ στον κόσμο, επιθυμία για τον Θεό που μας καθιστά ακούραστους προσκυνητές, τροφοδοτώντας μέσα μας το θάρρος και τη δύναμη της πίστεως, που ταυτόχρονα είναι θάρρος και δύναμη της αγάπης.
Αμήν.
Βενέδικτος ΙΣΤ΄ — 15 Αυγούστου 2012

