
பிரான்சிஸ் 1182 ஆம் ஆண்டில் அசிசியில் பியெத்ரோ மற்றும் பிக்கா பெர்னார்டோனே ஆகியோருக்குப் பிறந்தார். அவரது தந்தை துணி வியாபாரியாகத் தொழில் செய்து வந்தார். பிரான்சிஸ் வசதியான சூழலில் தனது இளமைக் காலத்தைக் கழித்தார். விருந்துகள், நட்புறவுகள் மற்றும் சமூகத்தில் உயர்ந்த நிலையை அடைய வேண்டும் என்ற விருப்பம் ஆகியவற்றில் அவர் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்.
1202 ஆம் ஆண்டில், இராணுவப் புகழைப் பெற வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன், பெரூஜியா மற்றும் அசிசி நகரங்களுக்கு இடையே நடைபெற்ற போரில் பிரான்சிஸ் தன்னார்வலராகப் பங்கேற்றார். அசிசியின் படை தோற்கடிக்கப்பட்டது. பிரான்சிஸ் ஏறக்குறைய ஓராண்டு காலம் சிறைபிடிக்கப்பட்டார். அதன் பின்னர் அவரது தந்தை மீட்புத் தொகை செலுத்தி அவரை விடுவித்தார். அசிசிக்குத் திரும்பிய பிரான்சிஸ் நீண்டகால நோயால் பாதிக்கப்பட்டார். அந்த நோய் 1204 ஆம் ஆண்டு முழுவதும் நீடித்தது. அது அவரை ஆழமாகப் பாதித்ததுடன், அவரது வாழ்க்கையின் பொருள் என்ன, இதுவரை அவரை வழிநடத்திய ஆசைகள் என்ன என்பவை குறித்து சிந்திக்கவும் அவரைத் தூண்டியது.
1205 ஆம் ஆண்டில் உடல்நலம் தேறிய பிரான்சிஸ் மீண்டும் போருக்குப் புறப்பட்டார். புக்லியாவில் திருத்தந்தையின் படைகளை எதிர்த்துப் போரிடுவதற்காக அவர் தன்னார்வலராகப் படையில் சேர்ந்தார். ஆனால் ஸ்போலேத்தோவை அடைந்தபோது, அசிசிக்குத் திரும்பிச் செல்லுமாறு அழைக்கும் ஒரு குரலை அவர் கேட்டார். இவ்வாறு அவரது உள்ளத்தில் படிப்படியான மாற்றம் தொடங்கியது. புகழ், செல்வம் மற்றும் சமூக மதிப்பைப் பெற வேண்டும் என்ற ஆசைகளுக்குப் பதிலாக, கடவுளைத் தேட வேண்டும் என்றும் தனது இறைவழி அழைப்பு எது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் அவர் படிப்படியாக விரும்பத் தொடங்கினார்.
1205 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், பிரான்சிஸ் சான் டாமியானோ சிற்றாலயத்தில் சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவின் திருச்சிலுவைக்கு முன்பாகச் செபித்துக்கொண்டிருந்தபோது, இயேசு கிறிஸ்துவிடமிருந்து இந்தக் கட்டளையைப் பெற்றார்: «செல்; எனது திருச்சபையைச் சீரமைத்துக் கட்டு». ஆரம்பத்தில் இந்த வார்த்தைகளை நேரடிப் பொருளில் புரிந்துகொண்ட பிரான்சிஸ், அசிசியைச் சுற்றியிருந்த பாழடைந்த தேவாலயங்களைப் புதுப்பிக்கத் தொடங்கினார்.
ஆயினும், சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவின் திருச்சிலுவைக்கு முன்பாகச் செய்த செபம், குறிப்பாகத் தியானத்திற்கும் கடவுளைச் சந்திப்பதற்குமான ஓர் அனுபவமாக மாறியது. தனது இறைவழி அழைப்பைப் புரிந்துகொள்வதற்குத் தேவையான ஒளியைச் செபத்தின் வழியாகப் பிரான்சிஸ் தேடினார்: «உன்னதமும் மாட்சிமையும் நிறைந்த கடவுளே, என் இதயத்தின் இருளை ஒளிரச் செய்யும். நேர்மையான நம்பிக்கையையும் உறுதியான எதிர்நோக்கையும் நிறைவான அன்பையும் ஞானத்தையும் அறிவையும் எனக்குத் தந்தருளும், ஆண்டவரே; இதனால் உமது புனிதமான உண்மையான கட்டளையை நான் நிறைவேற்றுவேன்».
பியெத்ரோ பெர்னார்டோனே தனது மகன் ஏழ்மையில் வாழத் தேர்ந்தெடுத்ததைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அவர் அதனைத் தீவிரமாக எதிர்த்து, பயன்படுத்தப்பட்ட பொருட்களைத் திருப்பிக் கொடுக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார். பின்னர் அவர் அசிசியின் ஆயர் கைடோவை அணுகினார். ஆயர் பிரான்சிஸை அழைத்து, இரு தரப்பினரின் கருத்துகளையும் கேட்டறிந்தார். பொதுமக்கள் முன்னிலையில் நடைபெற்ற அந்தச் சந்திப்பின்போது, பிரான்சிஸ் தனது உடைமைகளையும் தந்தையிடமிருந்து கிடைக்கவிருந்த பரம்பரைச் சொத்துரிமையையும் துறந்தார். தனது ஆடைகளைக் கழற்றி தந்தையிடம் திருப்பிக் கொடுத்தார். ஆயர் கைடோ தனது மேலங்கியால் பிரான்சிஸை மூடி, ஏழ்மையில் வாழ்வதற்கான அவரது முடிவை ஏற்றுக்கொண்டார்.
இருபத்தைந்து வயதை எட்டியிருந்த பிரான்சிஸ், இயேசுவின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி வாழத் தொடங்கினார். ஏழைகளையும் தொழுநோயாளிகளையும் பராமரிப்பதில் தன்னை அர்ப்பணித்தார். அசிசியைச் சுற்றியிருந்த பகுதிகளில், குறிப்பாக போர்சியுங்குலா என்னும் இடத்தில், தனிமையான வாழ்வைக் கடைப்பிடித்து வந்தார்.
1208 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 24 அன்று, திருப்பலியின்போது வாசிக்கப்பட்ட நற்செய்தி வாசகம், தனது வாழ்க்கைப் பாதை எதுவாக இருக்க வேண்டும் என்பதைப் பிரான்சிஸ் இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள உதவியது. ஏழ்மையில் வாழ்வது, நற்செய்தியை அறிவிப்பது மற்றும் பிறருக்குத் தொண்டு செய்வது என்பவையே அந்தப் பாதையாக இருந்தன. விரைவில் அவருடன் முதல் தோழர்கள் இணைந்தனர். ஆரம்பக் குழுவில் ஐந்து பேர் இருந்தனர்: பியெத்ரோ மற்றும் சில்வெஸ்த்ரோ ஆகிய இரு குருக்கள், பெர்னார்தோ மற்றும் எஜிதியோ ஆகிய இரு பொதுநிலையினர், மேலும் பிரான்சிஸ். அவர்கள் ஒன்றாக நற்செய்தியின்படி வாழ முடிவு செய்தனர். செபம், ஏழ்மை, சகோதரத்துவம், பிறரன்பு மற்றும் நற்செய்தி அறிவிப்பு ஆகியவற்றில் தங்களை அர்ப்பணித்தனர். இந்தச் சகோதரத்துவம் 1210 ஆம் ஆண்டில் திருத்தந்தை மூன்றாம் இன்னசென்ட் அவர்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. இதன் மூலம் சிறிய சகோதரர்கள் சபையின் (Frati Minori) வாழ்வுமுறை அதிகாரப்பூர்வமாகத் தொடங்கியது.
1212 ஆம் ஆண்டில், நற்செய்தியின்படி வாழ்வதற்கான தனது வழியில், அசிசியைச் சேர்ந்த உயர்குடிப் பெண்ணான கிளாரா டி ஒஃப்ரெடுச்சியோவை பிரான்சிஸ் ஏற்றுக்கொண்டார். ஏழ்மை மற்றும் நற்செய்தியின்படி வாழ்தல் என்ற அவரது இலட்சியத்தால் கிளாரா ஆழமாக ஈர்க்கப்பட்டிருந்தார்.
விரைவில் வேறு இளம் பெண்களும் கிளாராவுடன் இணைந்தனர். அவர்கள் ஒன்றாக சான் டாமியானோ சிற்றாலயத்துடன் இணைந்திருந்த சிறிய துறவற மடத்தில் குடியேறினர். 1215 ஆம் ஆண்டில், 22 வயதான கிளாரா, “சான் டாமியானோவின் ஏழைப் பெண்கள்” (Povere Dame di San Damiano) என்ற சமூகத்தின் தலைவியாக நியமிக்கப்பட்டார். பின்னர் அவர்கள் கிளாரா சபையினர் (Clarisse) என்று அழைக்கப்பட்டனர். பிரான்சிஸ் அவர்களுக்கு வாழ்வதற்கான ஆரம்பகால ஒழுங்குமுறையை வழங்கினார். அதனைத் தொடர்ந்து கிளாரா தனது சொந்தச் சபை விதிமுறையை உருவாக்கினார். அதில் நற்செய்தி சார்ந்த ஏழ்மையை மையமாகக் கொண்டிருந்தார்.
போர்சியுங்குலா பிரான்சிஸின் ஆன்மிக வாழ்விலும் முக்கியமான இடத்தைப் பெற்றிருந்தது. மரபின்படி, 1216 ஆம் ஆண்டில், பாவங்களுக்காக மனம் வருந்தி ஒப்புரவு அருள்சாதனத்தைப் பெற்றவர்கள், தூய மரியன்னை வானதூதர்களின் அரசி ஆலயத்தைச் சந்தித்தால் அவர்களுக்குச் சிறப்பு மன்னிப்புப் பேறு வழங்கப்பட வேண்டும் என்று கோருவதற்காகப் பிரான்சிஸ் திருத்தந்தை மூன்றாம் ஹொனோரியுஸ் அவர்களைச் சந்தித்தார். இவ்வாறு போர்சியுங்குலா மன்னிப்புப் பேறு அல்லது அசிசியின் மன்னிப்பு என்று அழைக்கப்பட்ட நடைமுறை உருவானது. இது ஆகஸ்ட் 2 ஆம் தேதி கொண்டாடப்படும் விழாவுடன் தொடர்புடையது.
பிரான்சிஸ்கன் சகோதரத்துவம் விரைவாக வளர்ந்தது. துறவிகள் இத்தாலியிலும் ஆல்ப்ஸ் மலைத்தொடருக்கு அப்பாலுள்ள பகுதிகளிலும் பரவினர். அவர்கள் அமைதி, மன்னிப்பு மற்றும் சகோதரத்துவத்தின் செய்தியை எடுத்துச் சென்றனர். கிறிஸ்தவ உலகத்தைச் சாராதவர்களிடமும் நற்செய்தி அறிவிக்கப்பட வேண்டும் என்று பிரான்சிஸ் விரும்பினார். எனவே, அக்காலத்தில் பொதுவாக “சாரசீனர்கள்” என்று அழைக்கப்பட்ட முஸ்லிம்களிடம் செல்லுமாறு துறவிகளை அவர் ஊக்குவித்தார். கிறிஸ்தவர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே மோதல்கள் நிலவிய அந்தக் காலத்தில், பிரான்சிஸ்கன் மறைப்பணி, வார்த்தையாலும் முன்மாதிரியான வாழ்வாலும் சாட்சியம் அளிப்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. தேவையானால் மறைச்சாட்சியையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பான்மையும் அதில் இடம்பெற்றது.
முதல் குழுவினர் ஸ்பெயினை அடைந்தனர். அங்கு அவர்களுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது; பின்னர் சுல்தானால் அவர்கள் மன்னிக்கப்பட்டனர். இரண்டாவது குழுவினர் மொராக்கோவுக்குப் புறப்பட்டனர். பெரார்தோ, பியெத்ரோ, அக்கூர்சியோ, அதியூத்தோ மற்றும் ஒட்டோனே ஆகிய துறவிகள் நற்செய்தியை அறிவித்துக்கொண்டிருந்தபோது கைது செய்யப்பட்டனர். அவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு சாட்டையால் அடிக்கப்பட்டனர். இறுதியில், 1220 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 16 அன்று அவர்கள் தலைவெட்டிக் கொல்லப்பட்டனர். அவர்கள் பிரான்சிஸ்கன் சபையின் முதல் மறைச்சாட்சிகள் (Protomartiri francescani) என்று போற்றப்பட்டனர்.
அவர்களின் திருப்பண்டங்கள் போர்ச்சுகலுக்குத் திரும்பக் கொண்டுவரப்பட்டபோது ஒரு முக்கியமான விளைவு ஏற்பட்டது. புனித அகுஸ்தீனின் ஒழுங்குமுறைப்படி வாழ்ந்த குருவான ஃபெர்டினாண்டோ என்பவரிடம் அது துறவற அழைப்பைத் தூண்டியது. அவர் பிரான்சிஸ்கன் சபையில் இணைந்து சகோதரர் அந்தோனியோ என்ற பெயரைப் பெற்றார். பின்னர் அவர் பதுவை புனித அந்தோனியார் என்று அறியப்பட்டார்.
முஸ்லிம்களிடையே மறைப்பணி செய்வதில் பிரான்சிஸ் தாமும் நேரடியாகப் பங்கேற்க விரும்பினார். முதலில் மொராக்கோவை அடைய முயன்றார். ஆனால் புயல் காரணமாகக் கப்பல் தல்மேஷியக் கடற்கரையில் நிறுத்தப்பட வேண்டியிருந்தது. இரண்டாவது முயற்சியாக அவர் ஸ்பெயினுக்குச் சென்றார். ஆனால் நோய் காரணமாகப் பயணத்தைத் தொடர முடியவில்லை.
1219 ஆம் ஆண்டில், அசிசியில் நடைபெற்ற பொதுச் சபைக் கூட்டத்திற்குப் பிறகு, இறுதியாக அவர் கிழக்குப் பகுதிகளை அடைய முடிந்தது. புனித பூமியிலுள்ள அக்கா வழியாகச் சென்று, அப்போது ஐந்தாவது சிலுவைப்போர் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த எகிப்தை அடைந்தார். அங்கு அவர் சுல்தான் அல்-மாலிக் அல்-காமிலைச் சந்தித்தார். சுல்தான் அவரை வரவேற்று, அவரது கிறிஸ்தவ நம்பிக்கைச் சாட்சியத்தை ஆர்வத்துடன் கேட்டார். இருப்பினும் அவர் கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறவில்லை.
சகோதரத்துவம் வேகமாக வளர்ந்ததால் புதிய சிக்கல்கள் உருவாயின. ஒரு சிறிய தோழர்கள் குழுவாக இருந்த சபை, பல பிரதேசங்களில் பரவியிருந்த பெரிய அமைப்பாக மாறியிருந்தது. எனவே, இன்னும் தெளிவான நிர்வாக அமைப்பையும் அனைவருக்கும் பொதுவான ஒழுங்குமுறையையும் வகுப்பது அவசியமானது. குறிப்பாக நற்செய்தி சார்ந்த ஏழ்மை என்ற இலட்சியத்தைப் பற்றிப் பல விவாதங்கள் எழுந்தன.
1220 ஆம் ஆண்டில், பிரான்சிஸ் சபையின் தலைமைப் பொறுப்பான பொதுத் தலைமை அமைச்சர் பதவியிலிருந்து விலகினார். சபையின் நிர்வாகப் பொறுப்பை முதலில் பியெத்ரோ கட்டானியோவிடமும், பின்னர் கோர்டோனாவின் எலியாவிடமும் ஒப்படைத்தார். இருப்பினும், அவர் துறவிகளின் ஆன்மிக வழிகாட்டியாகத் தொடர்ந்து விளங்கினார். எதிர்காலத்தில் திருத்தந்தை ஒன்பதாம் கிரகோரியுஸ் ஆன கர்தினால் உகோலினோ, சபையின் பாதுகாவலராகச் செயல்பட்டார்.
1223 ஆம் ஆண்டு கிறிஸ்துமஸ் திருநாளின்போது, பிரான்சிஸ் ரியெத்தி பள்ளத்தாக்கிலுள்ள கிரேச்சியோவில் இருந்தார். இயேசுவின் பிறப்பு என்னும் மறைபொருளை நேரடியாக உணரச் செய்ய விரும்பிய அவர், பெத்லகேமை நினைவூட்டும் வகையில் இயேசுவின் பிறப்புக் காட்சியைத் தயாரித்தார். கிரேச்சியோவில் நடைபெற்ற இந்த நிகழ்வு, கிறிஸ்துமஸ் குடில் அமைக்கும் மரபின் தொடக்கமாகக் கருதப்படுகிறது.
1224 ஆம் ஆண்டில், பிரான்சிஸ் லா வெர்னா மலையில் சில வாரங்கள் தனிமையில் தங்கினார். அங்கு தீவிரமான செபத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, மரபின்படி, கிறிஸ்துவின் திருப்பாடுகளின் அடையாளங்களான ஐந்து காயங்களை (திருக்கரங்கள், திருப்பாதங்கள் மற்றும் விலாவில் ஏற்பட்ட காயங்களின் அடையாளங்கள்) பெற்றார். செப்டம்பர் 14 அன்று நிகழ்ந்ததாகக் கூறப்படும் இந்த அனுபவம், அவரது வாழ்வில் மிக முக்கியமான மறைஞான அனுபவங்களில் ஒன்றாக அமைந்தது.
வாழ்க்கையின் இறுதி ஆண்டுகளில் பிரான்சிஸ் கடுமையான உடல்நலப் பிரச்சினைகளால் பாதிக்கப்பட்டார். குறிப்பாகக் கண்களில் அவருக்குப் பெரும் பாதிப்புகள் ஏற்பட்டன. சான் டாமியானோவில், கிளாராவுக்கும் அவரது சகோதரிகளுக்கும் அருகில் தங்கியிருந்தபோது, படைப்பின் பல்வேறு கூறுகளையும் உயிரினங்களையும் வழியாகக் கடவுளைப் புகழும் படைப்புகளின் பாடலை (Cantico delle Creature) இயற்றினார். பின்னர் சிகிச்சைக்காக ஃபோந்தே கொலோம்போவுக்குச் சென்றார். அங்கு வலிமிகுந்த சிகிச்சைகளுக்கும் உட்பட்டார்.
1226 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில், சிகிச்சைக்காக அவர் சியேனாவுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். ஆனால் அவரது உடல்நிலை மேலும் மோசமடைந்தது. பின்னர் அவர் கோர்டோனாவுக்குச் சென்றார். அங்கு தனது இறுதி ஏற்பாட்டை (Testamento) எழுதினார். அதில் தனது வாழ்வின் அடிப்படைக் கூறுகளை நினைவுகூர்ந்ததுடன், 1223 ஆம் ஆண்டின் சபை விதிமுறையைத் துறவிகள் உண்மையுடன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினார்.
இறுதியாக, பிரான்சிஸ் அசிசிக்குத் திரும்ப விரும்பினார். மரணம் நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்த அவர், தன்னை போர்சியுங்குலாவுக்கு அழைத்துச் செல்லுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். இறப்பதற்குச் சற்று முன்பு, தனது ஏழ்மைத் தேர்வின் இறுதி அடையாளமாக, தன்னை ஆடைகளின்றி வெறும் தரையில் கிடத்துமாறு விரும்பினார். 1226 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 3 ஆம் தேதி, சனிக்கிழமை மாலை, அவர் உயிர் நீத்தார். மரபின்படி, அவர் உயிர் நீத்தபோது, அவர் கிடந்த இடத்தைச் சுற்றி வானம்பாடிப் பறவைகள் கூடின. அசிசியின் தேவாலய மணிகளும் தொடர்ந்து ஒலித்தன.
அவரது இறுதிச் சடங்குகள் புனித ஜார்ஜ் தேவாலயத்தில் நடைபெற்றன. பின்னர் அவரது உடல், அவருக்காகக் கட்டப்பட்ட பேராலயத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. அவரது கல்லறை விரைவில் திருப்பயணிகளின் புனிதப் பயணத் தலமாக மாறியது. அவரது புனிதத்துவத்தின் புகழ் வேகமாகப் பரவியது.
பிரான்சிஸ் இறந்து இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1228 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 16 அன்று, திருத்தந்தை ஒன்பதாம் கிரகோரியுஸ் அவரைப் புனிதராக அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்தார். அசிசி புனித பிரான்சிஸின் திருவிழா அக்டோபர் 4 ஆம் தேதி கொண்டாடப்படுகிறது.
பிரான்சிஸ் பல எழுத்துப் படைப்புகளையும் விட்டுச் சென்றார். அவற்றில் Salutatio virtutum (நற்பண்புகளுக்கு வாழ்த்து), அறிவுரைகள், பல்வேறு செபங்கள், உண்மையான மற்றும் நிறைவான மகிழ்ச்சியைப் பற்றிய உரை, மேலும் படைப்புகளின் பாடல் ஆகியவை அடங்கும். இவற்றில் ஏறக்குறைய அனைத்தும் எளிய இலத்தீன் மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளன. ஆனால் படைப்புகளின் பாடல் அக்கால மக்களின் வழக்குமொழியில் இயற்றப்பட்டது. இந்த எழுத்துகளின் வழியாக, செபத்தில் ஆழ்ந்தவர், மறைஞானி, நற்செய்தி அறிவிப்பாளர் மற்றும் கவிஞர் எனப் பல பரிமாணங்களைக் கொண்ட பிரான்சிஸின் உருவம் வெளிப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், பிரான்சிஸ்கன் குடும்பத்தை நிறுவியவராகவும் அவர் விளங்குகிறார்.
பாவ்லோ போட்டி
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

