
چگونه شیطان، در هیئت مصلوب، چندین بار بر برادر روفینو ظاهر شد و به او گفت که کارهای نیکی که انجام میدهد بیهوده است، زیرا در شمار برگزیدگانِ حیات جاودان نیست. سنت فرانسیس به الهام الهی از این ماجرا آگاه شد و برادر روفینو را از خطایش آگاه ساخت.
برادر روفینو، یکی از نجیبزادگان نامدار آسیزی و از همراهان سنت فرانسیس، مردی بسیار مقدس بود. مدتی شیطان سخت او را در جانش به کشمکش انداخت و دربارهٔ تقدیر ازلی وسوسهاش کرد. ازاینرو پیوسته اندوهگین و غمگین بود، زیرا شیطان این فکر را در دلش میانداخت که او محکوم به هلاکت است و در شمار برگزیدگانِ حیات جاودان نیست؛ بنابراین هر کاری که در فرقه انجام میدهد بیهوده است.
این وسوسه روزهای بسیاری ادامه یافت. برادر روفینو از شرم آن را برای سنت فرانسیس فاش نمیکرد؛ بااینحال، از دعا کردن و انجام توبهها و پرهیزهای همیشگیاش دست نمیکشید. دشمن با دیدن این وضع، اندوهی بر اندوهش افزود و افزون بر آنکه از درون با او میجنگید، از بیرون نیز با ظهورهای دروغین وسوسهاش کرد.
یک بار به هیئت مصلوب بر او ظاهر شد و گفت:
«ای برادر روفینو، چرا با توبه و دعا خود را میآزاری، حال آنکه در شمار برگزیدگانِ حیات جاودان نیستی؟ باور کن، من میدانم چه کسانی را برگزیده و از پیش مقدر کردهام. اگر پسرِ پیترو برناردونه خلاف این را به تو گفت، حرفش را باور نکن؛ حتی دربارهٔ این موضوع نیز چیزی از او نپرس، زیرا نه او و نه هیچکس دیگری چیزی از آن نمیداند؛ تنها من که پسر خدایم میدانم. پس با اطمینان باور کن: تو در شمار محکومان به هلاکتی. پسرِ پیترو برناردونه، پدرت، و پدرِ او نیز محکوم به هلاکتاند؛ و هرکس از فرانچسکو پیروی کند، فریب خورده است.»
پس از گفتن این سخنان، برادر روفینو چنان در تاریکیِ شاهزادهٔ تاریکی فرو رفت که بهتدریج همهٔ ایمان و محبتش را به سنت فرانسیس از دست داد؛ همان کسی که پیشتر بسیار دوستش میداشت. دیگر اهمیتی نمیداد که دربارهٔ آنچه بر او میگذشت با او سخن بگوید. اما آنچه برادر روفینو از پدر مقدس پنهان کرده بود، بهواسطهٔ روحالقدس آشکار شد.
سنت فرانسیس که در روح خطر بزرگی را که برادر در آن گرفتار بود دید، برادر ماسئو را فرستاد تا او را فراخواند. برادر روفینو با تندی پاسخ داد: «من با برادر فرانچسکو چه کار دارم؟».
آنگاه برادر ماسئو، که از حکمت الهی سرشار بود و فریب شیطان را تشخیص داده بود، به او گفت: «ای برادر روفینو، نمیدانی که برادر فرانچسکو همچون فرشتهای از جانب خداست که جانهای بسیاری را در جهان روشن کرده و ما از طریق او فیض خدا را دریافت کردهایم؟ پس میخواهم به هر قیمتی نزد او بیایی، زیرا آشکارا میبینم که شیطان فریبت داده است.»
پس از این سخنان، برادر روفینو به راه افتاد و نزد سنت فرانسیس رفت.
سنت فرانسیس همین که او را از دور دید، فریاد زد: «ای برادر روفینو، بیچاره، به چه کسی باور کردی؟».
وقتی برادر روفینو به او نزدیک شد، تمام وسوسهای را که از شیطان تحمل کرده بود، چه در درون و چه از طریق ظهورها، مو به مو برایش بازگو کرد. سنت فرانسیس بهروشنی نشان داد که آن کس که بر او ظاهر شده بود شیطان بود، نه مسیح، و به هیچوجه نباید به وسوسههایش تن میداد.
به او گفت: «اگر شیطان باز هم به تو گفت: “تو محکوم به هلاکتی”، به او پاسخ بده: “دهانت را باز کن؛ همین حالا توی دهانت میرینم”.
این نشانهای خواهد بود که او شیطان است، نه مسیح: همین که این پاسخ را به او بدهی، فوراً خواهد گریخت.
از نشانهٔ دیگری نیز باید درمییافتی که او شیطان است: دلت را در برابر هر نیکی سخت کرده بود. این دقیقاً کار اوست. اما مسیحِ مبارک هرگز دل انسان باایمان را سخت نمیکند؛ برعکس، آن را نرمتر میسازد، چنانکه از زبان پیامبر میفرماید: “دل سنگی را از شما خواهم گرفت و دلی از گوشت به شما خواهم داد”.»
آنگاه برادر روفینو چون دید سنت فرانسیس از جزئیات تمام وسوسهاش آگاه است، از سخنان او عمیقاً متأثر شد. بسیار گریست، سنت فرانسیس را پرستید و فروتنانه اعتراف کرد که در پنهان کردن آنچه بر او میگذشت خطا کرده است.
او با پندهای پدر مقدس چنان تسلی و آرامش یافت و چنان به نیکی دگرگون شد که سرانجام سنت فرانسیس به او گفت: «برو، پسرم، اعتراف کن و از شیوهٔ همیشگی دعا دست نکش. یقین بدان که این وسوسه برایت بسیار سودمند و مایهٔ تسلی خواهد بود و بهزودی آن را خواهی دید.»
برادر روفینو به حجرهاش در جنگل بازگشت و درحالیکه با اشکهای بسیار دعا میکرد، ناگهان دشمن بار دیگر در ظاهر بیرونیِ مسیح بر او ظاهر شد. به او گفت: «ای برادر روفینو، مگر به تو نگفته بودم به پسرِ پیترو برناردونه باور نکن و خودت را با اشک و دعا خسته نکن، چون محکوم به هلاکتی؟ وقتی زندهای، این رنج کشیدن چه فایدهای برایت دارد، اگر پس از مرگت به هر حال محکوم به هلاکت خواهی بود؟».
برادر روفینو بیدرنگ پاسخ داد: «دهانت را باز کن؛ همین الآن توی دهانت میرینم».
شیطان خشمگین شد و فوراً گریخت؛ چنان توفان و جنبوجوشی از سنگها در کوه سوبازیو پدید آورد که تا مدتها صدای غلتیدن تختهسنگها بهسوی دره شنیده میشد.
برخورد سنگهایی که به یکدیگر میغلتیدند چنان شدید بود که جرقههای هولناک آتش از آنها برمیجهید.
با شنیدن آن صدای هولناک، سنت فرانسیس و همراهانش، شگفتزده، از جایی که بودند بیرون آمدند تا ببینند چه اتفاقی افتاده است. میگویند هنوز هم میتوان آن رانش بزرگ سنگها را در آن مکان دید. آنگاه برادر روفینو بهروشنی دریافت که کسی که فریبش داده بود شیطان بوده است. نزد سنت فرانسیس بازگشت، بار دیگر خود را به زمین افکند و به خطایش اعتراف کرد. سنت فرانسیس با سخنان شیرین تسلایش داد و درحالیکه سرشار از آرامش بود، او را به حجرهاش بازگرداند. هنگامی که برادر روفینو با خلوص دعا میکرد، مسیحِ مبارک بر او ظاهر شد و تمام جانش را با محبت الهی گرم کرد. به او گفت: «پسرم، نیکو کردی که به برادر فرانچسکو باور کردی، زیرا آنکه تو را اندوهگین ساخته بود شیطان بود. اما من مسیح، آموزگار تو هستم. و برای آنکه نشانهای قطعی به تو بدهم، این را به تو عطا میکنم: تا زندهای، دیگر هرگز اندوه و ملالی نخواهی چشید».
پس از گفتن این سخنان، مسیح از او دور شد و او را چنان سرشار از شادی و شیرینی روحانی و چنان در اوجِ تعالیِ ذهنی بر جای گذاشت که شب و روز در خدا غرق و محو میماند. از آن لحظه، در فیض و یقین به رستگاری خویش چنان استوار شد که یکسره به انسانی دیگر بدل گشت. اگر دیگران اجازه میدادند، شب و روز در دعا میماند و امور الهی را contemplه میکرد.
ازاینرو سنت فرانسیس دربارهٔ او میگفت که مسیح، برادر روفینو را در همین زندگی قدیس کرده است و اگر او در حضورش نبود، بیدرنگ او را «قدیس روفینو» میخواند، با آنکه هنوز بر زمین زنده بود.
به ستایش عیسی مسیح و فرانچسکوی فقیر. آمین.
منبع: گلهای کوچک سنت فرانسیس، فصل بیستونهم، اثری بینام از قرن چهاردهم. متن بر پایهٔ سنت متنیِ چاپ آنتونیو چزاری (۱۸۶۰)، به ایتالیایی معاصر بازنویسی شده است.

