
اندکی بعد، فرانچسکو پیرو خود را نیز از صومعهٔ سنآنجلُو بیرون آورد و او را به زندگیِ محصور در صومعهٔ سندامیانو گماشت.
در کلیسای تقریباً ویران سندامیانو، مصلوب با فرانچسکو سخن گفت و فرمود: «فرانچسکو، برو و کلیسای مرا که سراسر ویران شده و رو به زوال است، مرمت کن.»
آن جوان گمان کرد که این فرمان به دیوارهای مادی اشاره دارد. ازاینرو آنها را با سنگ و ملات مرمت کرد. سپس دریافت که فرمان مسیح معنای دیگری دارد و کلیسا همان پیکر عیسی است که بر صلیب در حال جانسپردن بود.
از هر ثروتی دست کشید، از هر جاهطلبی چشم پوشید و به اختیار خود فروتن و تهیدست شد. به تعبیر خودش، با بانوی فقر ازدواج کرد.
سندامیانو، حتی پس از آنکه فرانچسکو با دستان ناآزمودهاش آن را مرمت کرد، همچنان مکانی فقیرانه بود. کلیسا به کلیسای سانتا ماریا دِلی آنجلی میمانست: کوچک و تاریک، با سقفی نوکتیز. ساختمانهای پیرامونش میتوانستند برای صومعهای با چند زن، و بیش از همه زنانی فقیر، مناسب باشند.
بدینسان، در سندامیانو دومین فرقهٔ فرانسیسی، یعنی شاخهٔ زنان، پدید آمد که «زنان فقیر» نامیده شد.
«زنان فقیر»؛ همین و بس، بیهیچ نام دیگری.
«زنان فقیر» که با صدقه زندگی میکردند، نانی را که با گدایی به دست میآوردند میخوردند و بیشتر روزها روزه میگرفتند.
فرانچسکو به اختیار خود با فقر ازدواج کرده بود. کلارا خواست خودِ فقر باشد؛ فقر در کالبد انسان.
او از این راه، در فقر مطلقی که خواسته و پذیرفته بود و به خاطر عشق به سرور بزرگ و فقیر، مالک و فرمانروای جهان، عیسی، در پی آن میرفت، به فرانچسکو پیوست.
کلیسای کهن را که صلیب بزرگ بر آن چیره بود، با دستهگلهایی از گلهای صحرایی آراستند.
پشتِ محرابگاه، گروه همسرایان «زنان فقیر» جای داشت؛ ساختهشده از تختههای زمختی که حتی رنده هم نشده بودند. ستونی میان سنگهای کف زمین نصب شده بود و رحلِ ابتدایی به گرد آن میچرخید؛ چراغی روغنی نیز آن را روشن میکرد.
پنجرهای میلهدار رو به کلیسا باز میشد و زنان فقیر، همچون زندانیان، از پشت میلههای آهنین عشای ربانی را دریافت میکردند.
از رواق کوچکِ صومعه که ستونهای بیسرستون آن را نگه میداشتند، به تالار غذاخوری کوتاهسقف و تاریک میرفتند. میزهای زمختی بیآنکه رومیزی داشته باشند، دور تا دور چیده شده بودند. زنان فقیر آنجا، با سپاس از خداوند، آنچه را به صدقه دریافت میکردند میخوردند.
کلارا تکههای کوچک نان را ترجیح میداد.
یک قرص کامل نان در نظرش ثروتی بیش از اندازه بود. از تهماندهها میزیست و خردههای نان را میخواست. اما یک قرص کامل نان هدیهای تماموکمال بود.
خوابگاهی مشترک در طبقهٔ بالا، «زنان فقیر» را در خود جای میداد. اتاقی بزرگ، خالی و سرد زیر تیرهای سقف. بسترشان دستهای شاخهٔ خشک بود و بالششان کندهای کوچک از چوب. ملحفههایی از کنف زبر و رواندازهایی از تکهپارچههای کوکزده داشتند.
در هر فصلی پابرهنه بودند؛ جامههایی زبر میپوشیدند که با ریسمان بسته میشد؛ سرهای تراشیدهشان را پارچهای سفید و پارچهای سیاه میپوشاند.
کلارا زیر جامهاش جامهای از پوست خوک میپوشید که موهای زبرش رو به بدنش بود. «زنان فقیر» چنان فقیر بودند که فقیرتر از آنان نمیشد یافت. کلارا در سندامیانو خواهان برتری در فقر بود. نباید در جهان زنی فقیرتر از او میبود.
هیچچیز از آنِ او نبود؛ هر چیز امانتی بود و هر بخششی از روی میل.
فقری خودخواسته؛ نهفقط پذیرفته، بلکه همچون گرامیترین امتیازها خواستنی. فقری شاد و خرسند از خویش؛ فقرِ شادمان و جشنگون، نه نفرتانگیز و نه اندوهبار.
فقری بیخار، اما شکوفا چون گل سرخ: لبخند میزد و زیر آفتاب فیض شادی میکرد.
هیچ شکوه و آهی از سندامیانو برنمیخاست. فقر در آن کلبهٔ محقر رنجآور نبود، تنگدستی بر آن سفره کسی را از پا نمیانداخت و سختیِ آن بسترها عذابی در پی نداشت. کلارا میخواست خودِ فقر باشد. پس هرچه فقیرتر میشد، از خویش خرسندتر بود؛ و هرچه خود را فقیرتر مییافت، از حال خویش شادمانتر میشد.
از گلهای کوچکِ سنت کلارا
ترجمه به کوشش دوستان لازارو
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

