in

Biografia świętej Joanny Beretty Molli

Gianna_Beretta_Molla
See page for author, Public domain, via Wikimedia Commons

Joanna Beretta (Gianna Beretta) urodziła się 4 października 1922 roku w Magenta (diecezja i prowincja Mediolan), jako dziesiąte z trzynaściorga dzieci małżonków Alberta Beretty i Marii De Micheli.

Już jako mała dziewczynka przyjęła dar wiary i dzięki swoim rodzicom otrzymała chrześcijańskie wychowanie. Ta droga wiary doprowadziła ją do postrzegania życia jako wspaniałego daru Boga, do ufności w Opatrzność oraz do przekonania o konieczności i skuteczności modlitwy.

Pierwsza Komunia Święta, którą przyjęła w wieku pięciu i pół roku, była dla Joanny ważnym momentem, ponieważ rozpoczęła gorliwe uczestnictwo w Eucharystii, która przez całe jej życie miała dawać jej siłę i światło.

Nie brakowało trudności i cierpień: zmiany szkół, delikatne zdrowie, przeprowadzki rodziny, choroba i śmierć rodziców. Wszystko to jednak nie spowodowało u Joanny traum ani zaburzeń, ponieważ prowadziła głębokie życie duchowe; przeciwnie, udoskonaliło jej wrażliwość i umocniło jej cnotę.

W latach licealnych i uniwersyteckich była młodą, łagodną, stanowczą i powściągliwą kobietą. Pilnie poświęcała się nauce, a swoją wiarę przekładała na wielkoduszne zaangażowanie apostolskie wśród młodych kobiet Akcji Katolickiej oraz na działalność charytatywną na rzecz osób starszych i potrzebujących w Konferencjach św. Wincentego.

W 1949 roku uzyskała dyplom z medycyny i chirurgii na Uniwersytecie w Pawii. Przez pewien czas rozważała możliwość poświęcenia się misji jako lekarka, również idąc za przykładem swojego brata, ojca Alberta, misjonarza w Brazylii. Po uważnym rozeznaniu własnego powołania zrozumiała jednak, że jej drogą jest małżeństwo i rodzina.

W 1950 roku otworzyła gabinet lekarski w Mesero, a w 1952 roku uzyskała specjalizację z pediatrii na Uniwersytecie w Mediolanie. Swoją pracę lekarską przeżywała jako prawdziwą «misję» i spośród swoich pacjentów szczególną troską otaczała matki, dzieci, osoby starsze i ubogich.

W czasie wykonywania zawodu lekarza rozwijała swoje wielkoduszne zaangażowanie w Akcji Katolickiej, poświęcając się z wielkim oddaniem «najmłodszym dziewczętom», a jednocześnie poprzez narciarstwo i alpinizm wyrażała swoją wielką radość życia i zachwyt nad pięknem stworzenia. Modląc się i zachęcając innych do modlitwy, zastanawiała się nad swoim powołaniem, które również uważała za dar Boga. Wybrała powołanie do małżeństwa, przyjęła je z całym entuzjazmem i zobowiązała się do całkowitego oddania siebie «aby stworzyć prawdziwie chrześcijańską rodzinę».

Zaręczyła się z inżynierem Pietro Mollą i przeżywała okres narzeczeństwa w radości i miłości. Dziękowała Panu i modliła się. 24 września 1955 roku zawarła małżeństwo w bazylice św. Marcina w Magenta i była szczęśliwą żoną. Po ślubie z Pietro Mollą zamieszkali w Ponte Nuovo di Magenta. Oprócz pracy lekarskiej i życia rodzinnego Joanna z wielkodusznością poświęcała się również opiece nad matkami i dziećmi, świadcząc dobrowolną pomoc w różnych działaniach społecznych.

W listopadzie 1956 roku została, bardziej niż szczęśliwą, matką Pierluigiego; w grudniu 1957 roku Marioliny; a w lipcu 1959 roku Laury. Potrafiła z prostotą i równowagą łączyć obowiązki matki, żony i lekarki z wielką radością życia.

We wrześniu 1961 roku, pod koniec drugiego miesiąca ciąży, została dotknięta cierpieniem i tajemnicą bólu: pojawił się włókniak w macicy. Przed koniecznym zabiegiem operacyjnym, wiedząc o ryzyku, jakie niosło ze sobą kontynuowanie ciąży, błagała chirurga, aby uratował życie, które nosiła w swoim łonie, i powierzyła się modlitwie oraz Opatrzności. Życie zostało ocalone; podziękowała Panu i przez siedem miesięcy dzielących ją od porodu przeżyła ten czas z niezrównaną siłą ducha i z niezmiennym zaangażowaniem jako matka i lekarka. Drżała i obawiała się, że dziecko w jej łonie może urodzić się chore, i prosiła Boga, aby tak się nie stało.

Na kilka dni przed porodem, nadal zawsze ufając Opatrzności, była gotowa oddać swoje życie, aby ocalić życie swojego dziecka:

«Jeśli będziecie musieli wybierać między mną a dzieckiem, nie ma żadnego wahania: wybierzcie — i tego żądam — dziecko. Ocalcie je».

Rankiem 21 kwietnia 1962 roku urodziła Giannę Emanuelę, a rankiem 28 kwietnia, mimo wszelkich wysiłków i starań, aby ocalić oba życia, wśród niewysłowionych cierpień, po powtórzeniu modlitwy «Jezu, kocham Cię, Jezu, kocham Cię», zmarła święcie.

Miała 39 lat. Jej pogrzeb stał się wielką, jednomyślną manifestacją głębokiego wzruszenia, wiary i modlitwy.

Została pochowana na cmentarzu w Mesero, podczas gdy szybko rozpowszechniała się opinia o jej świętości, związana z jej życiem oraz z gestem miłości i męczeństwa, który był jego ukoronowaniem.

«Przemyślane poświęcenie»: tak Paweł VI określił czyn błogosławionej Joanny, wspominając podczas niedzielnego Anioła Pańskiego 23 września 1973 roku «młodą matkę z diecezji mediolańskiej, która, aby dać życie swojej córeczce, z przemyślanym poświęceniem ofiarowała własne». W słowach Ojca Świętego wyraźne jest odniesienie do Chrystusa, Kalwarii i Eucharystii.

Jan Paweł II beatyfikował ją 24 kwietnia 1994 roku, a kanonizował 16 maja 2004 roku.

Liturgiczne wspomnienie świętej Joanny Beretty Molli przypada 28 kwietnia.

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

fig03face5mos

Encyklika Humanae Vitae (Polski)

feedback-3653368_1280

3. Czy konflikt niszczy miłość?