in

Adwent jest czasem obecności i oczekiwania na to, co wieczne (Benedykt XVI)

„Adwent jest czterotygodniowym okresem liturgicznym, który przygotowuje do Bożego Narodzenia, przypominając o oczekiwaniu na narodziny Jezusa i zapraszając chrześcijan do wewnętrznego przygotowania się na Jego przyjście.„

star-6880592_1280
Zdjęcie: ELG21 z Pixabay

Drodzy bracia i siostry,

tą celebracją wieczorną wkraczamy w liturgiczny okres Adwentu. W usłyszanym przed chwilą czytaniu biblijnym, zaczerpniętym z Pierwszego Listu do Tesaloniczan, apostoł Paweł zachęca nas, abyśmy przygotowali się na „przyjście Pana naszego Jezusa Chrystusa” (5,23), zachowując dzięki łasce Bożej nienaganność. Paweł posługuje się właśnie słowem „przyjście”, po łacinie adventus, od którego pochodzi nazwa Adwent.

Zastanówmy się krótko nad znaczeniem tego słowa, które można przetłumaczyć jako „obecność”, „przybycie”, „przyjście”. W języku starożytnego świata był to termin techniczny, używany na określenie przybycia urzędnika, wizyty króla lub cesarza w prowincji. Mógł jednak oznaczać także przyjście bóstwa, które opuszcza ukrycie, by objawić się z mocą, albo jest uobecniane w kulcie. Chrześcijanie przyjęli słowo „adwent”, by wyrazić swoją relację z Jezusem Chrystusem: Jezus jest Królem, który wkroczył do tej ubogiej „prowincji” zwanej ziemią, aby odwiedzić wszystkich; w świętowaniu Jego przyjścia uczestniczą ci, którzy w Niego wierzą, którzy wierzą w Jego obecność w zgromadzeniu liturgicznym. Słowo adventus oznaczało w istocie: Bóg jest tutaj, nie wycofał się ze świata, nie zostawił nas samych. Chociaż nie możemy Go widzieć ani dotykać tak jak rzeczywistości dostępnych naszym zmysłom, On jest tutaj i przychodzi, by nas nawiedzać na wiele sposobów.

Znaczenie wyrażenia „adwent” obejmuje zatem również pojęcie visitatio, które oznacza po prostu i dosłownie „wizytę”; w tym przypadku chodzi o Boże nawiedzenie: Bóg wkracza w moje życie i chce zwrócić się do mnie. W codziennym życiu wszyscy doświadczamy tego, że mamy mało czasu dla Pana, a także mało czasu dla siebie. W końcu pochłania nas „działanie”. Czyż często nie jest tak, że to właśnie aktywność bierze nas w posiadanie, a społeczeństwo wraz z licznymi zainteresowaniami całkowicie pochłania naszą uwagę? Czyż nie poświęca się wiele czasu rozrywce i różnego rodzaju przyjemnościom? Czasami rzeczy nas „przytłaczają”. Adwent, ten szczególny okres liturgiczny, który właśnie rozpoczynamy, zaprasza nas, byśmy zatrzymali się w ciszy i dostrzegli obecność. Jest to zaproszenie, by zrozumieć, że poszczególne wydarzenia dnia są znakami, które Bóg nam daje, świadectwem Jego troski o każdego z nas. Jak często Bóg pozwala nam odczuć coś ze swej miłości! Prowadzenie, by tak rzec, „wewnętrznego dziennika” tej miłości byłoby pięknym i pożytecznym zadaniem dla naszego życia! Adwent zaprasza nas i pobudza do kontemplowania obecnego Pana. Czy pewność Jego obecności nie powinna pomagać nam patrzeć na świat innymi oczami? Czy nie powinna pomagać nam pojmować całego naszego życia jako „nawiedzenia”, jako sposobu, w jaki On może przychodzić do nas i stawać się nam bliski w każdej sytuacji?

Kolejnym podstawowym elementem Adwentu jest oczekiwanie, które jest zarazem nadzieją. Adwent skłania nas, byśmy zrozumieli sens czasu i historii jako kairós, jako sposobności sprzyjającej naszemu zbawieniu. Jezus ukazywał tę tajemniczą rzeczywistość w wielu przypowieściach: w opowieści o sługach, którzy mają czekać na powrót pana; w przypowieści o pannach oczekujących oblubieńca; a także w przypowieściach o siewie i żniwach. Człowiek przez całe życie na coś czeka: jako dziecko chce dorosnąć, jako dorosły dąży do spełnienia i sukcesu, a z wiekiem pragnie zasłużonego odpoczynku. Nadchodzi jednak czas, gdy odkrywa, że żywił zbyt mało nadziei, jeśli poza pracą zawodową czy pozycją społeczną nie pozostało mu już nic, na co mógłby czekać. Nadzieja wyznacza drogę ludzkości, lecz dla chrześcijan jest ożywiana pewnością: Pan jest obecny w upływie naszego życia, towarzyszy nam, a pewnego dnia otrze także nasze łzy. Pewnego dnia, już niedługo, wszystko znajdzie swoje dopełnienie w Królestwie Bożym, Królestwie sprawiedliwości i pokoju.

Istnieją jednak bardzo różne sposoby oczekiwania. Jeśli czas nie jest wypełniony znaczącą teraźniejszością, oczekiwanie może stać się nie do zniesienia; jeśli na coś czekamy, ale w tej chwili nic się nie dzieje, jeśli teraźniejszość pozostaje pusta, każda mijająca chwila wydaje się nadmiernie długa, a oczekiwanie staje się zbyt wielkim ciężarem, ponieważ przyszłość pozostaje całkowicie niepewna. Gdy natomiast czas ma sens i w każdej chwili dostrzegamy coś konkretnego i wartościowego, radość oczekiwania sprawia, że teraźniejszość staje się cenniejsza. Drodzy bracia i siostry, przeżywajmy intensywnie teraźniejszość, w której już docierają do nas dary Pana; przeżywajmy ją, kierując się ku przyszłości pełnej nadziei. W ten sposób chrześcijański Adwent staje się okazją, by na nowo rozbudzić w nas prawdziwy sens oczekiwania i powrócić do serca naszej wiary, którym jest misterium Chrystusa, Mesjasza oczekiwanego przez długie wieki, a narodzonego w ubóstwie Betlejem. Przychodząc do nas, przyniósł nam i nieustannie ofiarowuje dar swojej miłości i zbawienia. Obecny pośród nas, przemawia do nas na wiele sposobów: w Piśmie Świętym, w roku liturgicznym, w świętych, w wydarzeniach codziennego życia, w całym stworzeniu, które jawi się inaczej, gdy za nim jest On, a inaczej, gdy przesłania je mgła niepewnego początku i niepewnej przyszłości. My z kolei możemy zwracać się do Niego, przedstawiać Mu cierpienia, które nas trapią, niecierpliwość i pytania rodzące się w naszych sercach. Jesteśmy pewni, że zawsze nas słucha! A jeśli Jezus jest obecny, nie ma już czasu pozbawionego sensu i pustego. Jeśli On jest obecny, możemy nadal mieć nadzieję, nawet gdy inni nie mogą już zapewnić nam żadnego wsparcia, nawet gdy teraźniejszość staje się trudna.

Drodzy przyjaciele, Adwent jest czasem obecności i oczekiwania na to, co wieczne. Właśnie dlatego jest w sposób szczególny czasem radości, radości przeżywanej w głębi serca, której żadne cierpienie nie może zgasić. Radości z tego, że Bóg stał się dzieckiem. Ta radość, niewidzialnie obecna w nas, dodaje nam odwagi, by iść naprzód z ufnością. Wzorem i oparciem dla tej głębokiej radości jest Najświętsza Maryja Panna, za której pośrednictwem został nam dany Dzieciątko Jezus. Niech Ona, wierna uczennica swego Syna, wyjedna nam łaskę przeżywania tego okresu liturgicznego w czujności i aktywnym oczekiwaniu. Amen!

Benedykt XVI (homilia z 2009 roku)


Tłumaczenie: Amici di Lazzaro

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

christ-child-514213_1280

Wskazówki św. Jana Bosko, jak przygotować się do Bożego Narodzenia