
ไม่นานหลังจากนั้น ฟรังซิสก็พาผู้ติดตามหญิงของท่านออกจากอารามนักบุญอันเจโลด้วย และกำหนดให้นางใช้ชีวิตในเขตปิดของนักบุญดาเมียโน
ในโบสถ์นักบุญดาเมียโนที่เกือบพังทลาย พระคริสต์บนไม้กางเขนได้ตรัสกับฟรังซิสว่า “ฟรังซิส จงไปซ่อมแซมพระศาสนจักรของเรา ซึ่งทรุดโทรมเสียหายและกำลังจะพังลง”
ชายหนุ่มเข้าใจว่าพระบัญชานั้นหมายถึงกำแพงอาคาร เขาจึงซ่อมแซมมันด้วยหินและปูน ต่อมาจึงเข้าใจว่าพระบัญชาของพระคริสต์หมายถึงสิ่งอื่น และพระศาสนจักรนั้นคือพระวรกายของพระเยซูเอง ผู้กำลังทนทุกข์บนไม้กางเขน
ท่านสละทรัพย์สมบัติทุกอย่าง ละทิ้งความทะเยอทะยานทั้งปวง สมัครใจถ่อมตนและดำเนินชีวิตอย่างยากจน ท่านแต่งงานกับ “พระนางความยากจน” ดังที่ท่านกล่าวไว้
แม้จะได้รับการบูรณะด้วยมือที่ยังไม่ชำนาญของฟรังซิสแล้ว นักบุญดาเมียโนก็ยังคงเป็นสถานที่ยากจน โบสถ์นั้นคล้ายกับโบสถ์ซานตามาเรียเดลยีอันเจลี คือมีขนาดเล็ก มืดทึม และมีเพดานโค้งยอดแหลม สิ่งปลูกสร้างโดยรอบอาจดัดแปลงเป็นอารามสำหรับสตรีเพียงไม่กี่คน และยิ่งเหมาะกับสตรีผู้ยากไร้
ที่นักบุญดาเมียโนนี้เอง คณะนักบวชฟรังซิสกันคณะที่สอง ซึ่งเป็นคณะสตรี ได้ถือกำเนิดขึ้น และได้รับเรียกว่า “สตรีผู้ยากจน”
“สตรีผู้ยากจน” เพียงเท่านั้น ไม่มีชื่อเรียกอื่นใด
“สตรีผู้ยากจน” ใช้ชีวิตด้วยเงินทาน กินขนมปังที่ขอมา และอดอาหารในวันส่วนใหญ่
ฟรังซิสสมัครใจแต่งงานกับความยากจน ส่วนเคลาราปรารถนาจะเป็นความยากจนเอง เป็นความยากจนที่มีชีวิต
ในแง่นี้ นางได้ร่วมเป็นหนึ่งเดียวกับฟรังซิสในความยากจนอย่างสิ้นเชิง ซึ่งนางเลือก ยอมรับ และมุ่งมั่นดำเนินชีวิตด้วยความรักต่อพระเยซู ผู้ยิ่งใหญ่และยากจน ผู้ทรงเป็นเจ้าของและองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งจักรวาล
โบสถ์เก่าแก่ซึ่งมีไม้กางเขนขนาดใหญ่ตั้งเด่นเป็นประธาน ได้รับการประดับด้วยช่อดอกไม้ป่า
ด้านหลังมุขโค้งของพระแท่น เป็นบริเวณที่นั่งสวดภาวนาของ “สตรีผู้ยากจน” ซึ่งทำขึ้นจากแผ่นไม้หยาบที่ไม่ได้แม้แต่ไสให้เรียบ มีเสาต้นหนึ่งปักอยู่ระหว่างหินปูพื้น รอบเสานั้นมีแท่นอ่านบทสวดแบบเรียบง่ายหมุนได้ และมีตะเกียงน้ำมันส่องสว่าง
หน้าต่างติดลูกกรงบานหนึ่งเปิดสู่โบสถ์ และผ่านซี่เหล็กประหนึ่งนักโทษ สตรีผู้ยากจนรับศีลมหาสนิท
จากระเบียงคดเล็ก ๆ ที่มีเสาไร้หัวเสา เราเดินต่อไปยังโรงอาหารเตี้ยและมืด โต๊ะไม้หยาบวางเรียงรายโดยไม่มีผ้าปู ที่นั่น “สตรีผู้ยากจน” รับประทานสิ่งที่ได้รับเป็นทาน พร้อมขอบพระคุณพระเจ้า
เคลาราชอบขนมปังชิ้นเล็ก ๆ
ขนมปังทั้งก้อนดูเป็นทรัพย์สมบัติที่มากเกินไปสำหรับนาง นางยังชีพด้วยเศษอาหารและขอของที่เหลือทิ้ง แต่ขนมปังทั้งก้อนกลับเป็นของประทานอันครบถ้วน
ห้องนอนรวมเพียงห้องเดียวที่ชั้นบนเป็นที่พักของ “สตรีผู้ยากจน” เป็นห้องโล่งเปล่าและหนาวเย็น อยู่ใต้คานหลังคา ที่นอนคือฟ่อนกิ่งไม้แห้ง ส่วนหมอนคือท่อนไม้ ผ้าปูที่นอนทำจากป่านหยาบ และผ้าห่มทำจากเศษผ้าที่เย็บเนาเข้าด้วยกัน
เท้าเปล่าไม่ว่าฤดูใด สวมเสื้อผ้าหยาบผูกด้วยเชือก โกนศีรษะและคลุมด้วยผ้าผืนหนึ่งสีขาวกับอีกผืนสีดำ
ใต้เสื้อผ้า เคลาราสวมเครื่องทรมานกายที่ทำจากหนังหมู โดยหันขนแข็งเข้าหาเนื้อ “สตรีผู้ยากจน” ยิ่งกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว ที่นักบุญดาเมียโน เคลาราปรารถนาจะเป็นเลิศในความยากจน จะต้องไม่มีสตรีคนใดยากจนกว่านางในโลกนี้
ไม่มีสิ่งใดเป็นของนาง ทุกสิ่งเป็นของที่ยืมมา และของขวัญทุกชิ้นล้วนมอบให้ด้วยความสมัครใจ
ความยากจนที่สมัครใจ มิใช่เพียงยอมรับเท่านั้น แต่ยังปรารถนาให้เป็นสิทธิพิเศษอันล้ำค่าที่สุด ความยากจนที่เปี่ยมสุขและพอใจในตนเอง ความยากจนที่ร่าเริง เบิกบาน ไม่ชวนรังเกียจและไม่เศร้าหมอง
ความยากจนไร้หนาม แต่ผลิบานดุจดอกกุหลาบ ยิ้มแย้มและชื่นบานภายใต้แสงตะวันแห่งพระหรรษทาน
ไม่มีเสียงคร่ำครวญหรือถอนหายใจใด ๆ ดังขึ้นจากนักบุญดาเมียโน ความยากจนในกระท่อมซอมซ่อนั้นมิได้ทำให้ทุกข์ระทม ความขัดสนบนโต๊ะอาหารนั้นมิได้ทำให้ร่างกายอ่อนแรง และความลำบากบนที่นอนเหล่านั้นก็มิได้ทรมาน เคลาราปรารถนาจะเป็นความยากจนเอง ดังนั้น ยิ่งนางยากจนลงเท่าใด นางก็ยิ่งพอใจในตนเอง และยิ่งรู้สึกว่ายากจนเพียงใด นางก็ยิ่งมีความสุขกับสภาพของตน
จาก “ดอกไม้เล็ก ๆ ของนักบุญเคลารา”
แปลโดย Amici di Lazzaro
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

