in

Jesteśmy naprawdę szczęśliwi, jeśli (Święty Augustyn)

girl-204327_1280
Foto di lisa runnels da Pixabay

Jesteśmy naprawdę błogosławieni, jeśli to, co słyszymy lub śpiewamy, wprowadzamy również w czyn. Nasze słuchanie jest bowiem zasiewem, podczas gdy w dziele mamy owoc ziarna. Mając to na uwadze, chciałbym zachęcić was, abyście nie chodzili do kościoła, a potem pozostawali bez owocu, to znaczy słuchali wielu pięknych prawd, nie poruszając się potem do działania.
Nie zapominajmy jednak, co mówi Apostoł: „Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga. Nie pochodzi z uczynków, aby się nikt nie chlubił” (Ef 2, 8-9). Powtarza: „Łaską jesteście zbawieni” (Ef 2, 5).
W rzeczywistości nie było w naszym życiu niczego dobrego, co Bóg mógłby docenić i pokochać, jakby musiał powiedzieć do siebie: „Chodźmy, pomóżmy tym ludziom, bo ich życie jest dobre”. Nie mogło mu się podobać nasze życie z naszym sposobem postępowania, ale nie mogło mu się nie podobać to, co sam w nas uczynił. Dlatego potępi nasze dzieła, ale ocali to, co sam stworzył.
Zatem nie byliśmy naprawdę dobrzy. Niemniej jednak Bóg ulitował się nad nami i posłał swojego Syna, aby umarł, nie za dobrych, ale za złych, nie za sprawiedliwych, ale za bezbożnych. Dokładnie tak: „Chrystus umarł za bezbożnych” (Rz 5, 6). I co dodaje? „Ledwo kto zechce umrzeć za sprawiedliwego. Może za tego, kto jest dobry, ktoś odważy się nawet umrzeć” (Rz 5, 7). Może ktoś ma siłę umrzeć za sprawiedliwego. Ale za niesprawiedliwego, bezbożnego, niegodziwego, kto zgodziłby się umrzeć, jeśli nie sam Chrystus, który jest tak sprawiedliwy, że może usprawiedliwić nawet niesprawiedliwych?
Jak widzicie, bracia, nie mieliśmy dobrych uczynków, ale wszystkie były złe. Jednakże, mimo że uczynki ludzi były takie, Boże miłosierdzie ich nie opuściło. Bóg posłał nawet swojego Syna, aby nas odkupił nie złotem ani srebrem, ale ceną swojej krwi, którą on, jako niepokalana Baranek prowadzony na ofiarę, przelał za owce naznaczone, jeśli nawet tylko naznaczone, a nie całkowicie zepsute.
Taka jest łaska, którą otrzymaliśmy. Żyjmy więc godnie niej, aby nie znieważać tak wielkiego daru. Spotkał nas tak dobry i biegły lekarz, że uwolnił nas od wszystkich naszych chorób. Jeśli chcemy ponownie popaść w chorobę, nie tylko wyrządzimy sobie szkodę, ale także okażemy się niewdzięczni wobec naszego lekarza.
Podążajmy więc drogami, które nam ukazał, zwłaszcza drogą pokory, tą, którą sam podążył: ukazał nam bowiem drogę pokory swoim nauczaniem i przeszedł ją do końca, cierpiąc za nas.
Aby więc ten, który był nieśmiertelny, mógł umrzeć za nas, „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1, 14).
Nieśmiertelny przyjął śmiertelność, aby mógł umrzeć za nas i w ten sposób przez swoją śmierć zniszczyć naszą śmierć.
To uczynił Pan, w tym nas wyprzedził. On, który jest wielki, uniżył się, uniżony został zabity, zabity zmartwychwstał i wywyższony, aby nie pozostawić nas w piekle, ale aby wywyższyć w sobie, w zmartwychwstaniu z martwych, tych, których na tej ziemi wywyższył jedynie w wierze i wyznaniu sprawiedliwych. Dlatego prosił nas, abyśmy podążali drogą pokory: jeśli to uczynimy, oddamy chwałę Panu i słusznie będziemy mogli śpiewać: „Dzięki Tobie, Boże, dzięki Tobie, wzywamy Twego imienia” (Ps 74, 2).

Z „Kazań” świętego Augustyna, biskupa
(Kaz. 23 A, 1-4; CCL 41, 321-323)

flower-field-250016_1280

Kazanie o doskonałej radości (Święty Franciszek z Asyżu)

light-3176887_1280

John Henry Newman – Prowadź mnie, Światło