
Z KWIATKÓW ŚWIĘTEGO FRANCISZKA, rozdział VIII
Doskonała radość
Gdy pewnego razu święty Franciszek szedł z Perugii do Santa Maria degli Angeli z bratem Leonem w czasie zimy, a wielki mróz bardzo go dręczył, zawołał brata Leona, który szedł przodem, i powiedział:
„Bracie Leonie, chociaż Bracia Mniejsi w każdym kraju dają wielki przykład świętości i dobrego zbudowania, niemniej jednak zapisz i pilnie zanotuj, że nie tutaj jest doskonała radość”.
A idąc dalej, święty Franciszek zawołał go po raz drugi:
„O bracie Leonie, chociaż Brat Mniejszy oświecałby ślepych i uzdrawiał kalekich, wypędzał demony, przywracał słuch głuchym i chodzenie chromym, mowę niemym, a co jest rzeczą większą, wskrzeszał umarłych po czterech dniach; zapisz, że nie w tym jest doskonała radość”.
A idąc nieco dalej, święty Franciszek zawołał głośno:
„O bracie Leonie, gdyby Brat Mniejszy znał wszystkie języki i wszystkie nauki, i wszystkie Pisma, tak że umiałby prorokować i objawiać nie tylko rzeczy przyszłe, ale także tajemnice sumień i ludzkich serc; zapisz, że nie w tym jest doskonała radość”.
Idąc jeszcze trochę dalej, święty Franciszek zawołał ponownie:
„O bracie Leonie, owieczko Boża, chociaż Brat Mniejszy mówiłby językiem aniołów i znał bieg gwiazd oraz moc ziół, i zostałyby mu objawione wszystkie skarby ziemi, i znałby właściwości ptaków, ryb i wszystkich zwierząt, a także kamieni i wód; zapisz, że nie w tym jest doskonała radość”.
A idąc jeszcze kawałek, święty Franciszek zawołał:
„O bracie Leonie, chociaż Brat Mniejszy tak dobrze umiałby głosić kazania, że nawróciłby wszystkich niewiernych do wiary Chrystusa; zapisz, że nie tam jest doskonała radość”.
A gdy taka rozmowa trwała przez dobre dwie mile, brat Leon z wielkim zdumieniem zapytał go:
„Ojcze, proszę cię w imię Boga, powiedz mi, gdzie jest doskonała radość”.
A święty Franciszek odpowiedział:
„Kiedy przyjdziemy do Santa Maria degli Angeli, przemoczeni od deszczu, zmarznięci od zimna, ubłoceni i udręczeni głodem; i zapukamy do drzwi klasztoru, a odźwierny przyjdzie zagniewany i powie: «Kim jesteście?». A my odpowiemy: «Jesteśmy dwoma waszymi braćmi». A on powie: «Nie mówicie prawdy; jesteście raczej dwoma łotrami, którzy oszukują świat i kradną jałmużny ubogich. Idźcie precz!». I nie otworzy nam drzwi, lecz każe nam stać na zewnątrz, na śniegu i deszczu, w zimnie i głodzie aż do nocy.
Jeśli wtedy zniesiemy cierpliwie taką zniewagę, taką surowość i takie odrzucenie, nie gniewając się i nie szemrząc przeciw niemu, lecz pokornie pomyślimy, że ten odźwierny naprawdę nas zna i że Bóg sprawia, iż mówi przeciw nam; o bracie Leonie, zapisz, że tutaj jest doskonała radość.
A jeśli nadal będziemy pukać, a on wyjdzie wzburzony i jak natrętnych łotrów wypędzi nas obelgami i policzkami, mówiąc: «Idźcie stąd, najpodlejsze złodziejaszki! Idźcie do szpitala, bo tutaj ani nie będziecie jeść, ani nie znajdziecie schronienia»; jeśli to zniesiemy cierpliwie i z radością, i z miłością; o bracie Leonie, zapisz, że tam jest doskonała radość.
A jeśli my, przymuszeni głodem, zimnem i nocą, będziemy jeszcze bardziej pukać, wołać i prosić z miłości do Boga, z wielkim płaczem, aby nam otworzył i wpuścił nas do środka; a on jeszcze bardziej oburzony powie: «To są natrętni łotrzy! Dam im taką zapłatę, na jaką zasługują». I wyjdzie z grubym kijem pełnym sęków, chwyci nas za kaptur, rzuci na ziemię, obtoczy w śniegu i będzie nas bił tym kijem po sękach; jeśli wszystkie te rzeczy zniesiemy cierpliwie i z radością, myśląc o cierpieniach błogosławionego Chrystusa, które powinniśmy znosić z miłości ku Niemu; o bracie Leonie, zapisz, że tutaj i właśnie w tym jest doskonała radość.
A zatem posłuchaj zakończenia, bracie Leonie.
Ponad wszystkie łaski i dary Ducha Świętego, które Chrystus daje swoim przyjaciołom, jest zwyciężenie samego siebie i dobrowolne znoszenie z miłości do Chrystusa cierpień, zniewag, obelg i niedogodności.
Albowiem ze wszystkich innych darów Bożych nie możemy się chlubić, ponieważ nie są one nasze, lecz należą do Boga. Dlatego Apostoł mówi:
„Cóż masz, czego byś nie otrzymał od Boga? A jeśli otrzymałeś od Niego, dlaczego się chlubisz, jakbyś otrzymał od siebie?”
Lecz w krzyżu utrapienia i cierpienia możemy się chlubić, ponieważ Apostoł mówi:
„Nie chcę się chlubić z niczego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa”.
Na chwałę Jezusa Chrystusa i biedaczyny Franciszka. Amen.
Święty Franciszek z Asyżu
