in

Ik besloot uit de kast te komen (Vader Alvaro)

priest-2711054_1280
Afbeelding door Monika Robak van Pixabay

Zoals je hebt gelezen, heb ik dit jaar besloten om uit de kast te komen. Nadat ik zoveel mensen heb zien pochen met hun ‘diversiteit’ en hen heb zien toejuichen en zeggen: ‘Wat moedig!’, enz., vroeg ik mezelf af: waarom niet ik? Dus nam ik de beslissing: dit jaar komt pater Alvaro uit de kast.

Ik zette door en haalde mijn toog uit de kast, en vanaf januari begon ik hem dagelijks te dragen, van ’s ochtends tot voor het slapengaan. Zo terloops, zonder plechtige aankondigingen, zonder veel omhaal, zonder voorafgaande uitleg. Zonder lof te zoeken en zonder bang te zijn voor spot, beledigingen of vreemde blikken.

Wat waren mijn verrassingen? Zoveel!

Ten eerste had ik nooit gedacht dat het dagelijks dragen van een toog me als priester zo gelukkig zou maken. Het maakte het voor mij gemakkelijker om al het goede te doen dat ik me niet had kunnen voorstellen. Ik heb zoveel mensen gezegend, geadviseerd, geholpen en de biecht afgenomen van mensen die mij in een toog zagen.

Ten tweede, tot mijn verrassing, zelfs wanneer ik op zeer verschillende plaatsen kwam, zoals het winkelcentrum, de bioscoop, restaurants, feesten, piƱatafeesten, de markt, het tolerantiegebied in het centrum, de boekenbeurs, enz., heb ik veel goeds kunnen doen. En omdat ik alle stedelijke stammen had ontmoet en daar aanwezig was, heb ik in vijf maanden geen enkele belediging of blijk van disrespect van iemand ontvangen, zelfs niet van openlijk antikatholieke mensen.

Het trieste hieraan is dat de enige serieuze spot die ik kreeg vanwege het dragen ervan, van een priester kwam.

Ten derde is het helaas zo ongebruikelijk dat een diocesane priester een zwarte toog draagt, dat ik over het algemeen werd verward met een religieus. In de afgelopen maanden ben ik aangezien voor: een franciscaan, een augustijn, een monnik, een missionaris, een seminarist, een Jedi-ridder (geen grap), een karateka, een duister figuur, een etalagepop (ook geen grap).

En vaak werd ik ook aangezien voor een priester, wat goed is. Het doet me nadenken over de mate waarin we geseculariseerd zijn, als de dagelijkse toog niet meer met de diocesane priester wordt geassocieerd in het dagelijks leven.

Ten vierde: omdat we een ‘antireligieuze’ samenleving zijn, is het opmerkelijk hoeveel mensen me om een zegen vragen. Wanneer een persoon me er spontaan om vraagt, vragen de mensen om mij heen er ook om.

Concluderend ben ik erg blij dat ik deze beslissing heb genomen. Toen ik het deed, dacht ik eraan om het een jaar te doen, maar nu kan ik zeggen dat het iets is wat ik permanent wil doen. Het helpt me, het maakt me gelukkig, het helpt mensen gemakkelijker een priester en de genade te vinden. Het herinnert degenen die vervreemd zijn er nog steeds aan dat God nog steeds door de wereld wandelt; het herinnert me er constant aan dat ik, waar ik ook ga, Jezus en zijn Bruid, de Kerk, vertegenwoordig.

Het herinnert me eraan dat het kwaad zich kan vermommen als een ‘engel des lichts’, dat wil zeggen: noch de vreemden op de boekenbeurs, noch de missionarissen van ‘Dragon Mission’ hebben de haat en minachting in hun ogen getoond die ik zie bij Jehovah’s Getuigen en christenen wanneer ze een priester zien. Integendeel, velen gingen een interessant gesprek met me aan.

Zelfs de criminelen uit het centrum benaderden me respectvol om een zegen te vragen. Het is opmerkelijk om te zien waar de meeste haat vandaan komt. Wie oren heeft om te horen, die hore.

Ook herinnert het me eraan dat ik op een dag een heilige wil zijn: kan ik me Sint-Jan Bosco, Sint-Ignatius van Loyola, Sint-Franciscus Xaverius, Sint-Filippus Neri, Sint-Thomas van Aquino, Sint-Franciscus van Assisi voorstellen zonder hun toog of habijt? Nee. Wil ik een heilige zijn? Ja, dus het is goed om de toog te dragen.

Het dragen ervan bevestigde voor mij een vergeten waarheid: de toog is een sacramentale, dat wil zeggen, het wekt genade op en bereidt mensen voor om deze te ontvangen. De geestelijke (priesterboord) is dat niet.

Tot slot zal ik mezelf geen air van grootheid aanmeten vanwege het dagelijks dragen van de toog. Het maakt me niet automatisch groter of heiliger dan andere priesters. Maar het helpt me enorm. Ik dring er bij andere priesters op aan om moedig te zijn, de toog uit de kast te halen, hem vaker te dragen, en je zult zien hoeveel goeds je jezelf en de zielen doet. Je zult er geen spijt van krijgen.

† † Fr. Alvaro Salvador Gutierrez Felix

Pubblicato con il permesso dell’autore Alvaro Salvador Gutierrez FĆ©lix
(sacerdote messicano)
Published with permission of the author Alvaro Salvador Gutierrez FƩlix
(Mexican priest)
Publicado con autorización del autor Álvaro Salvador Gutiérrez Félix (sacerdote mexicano)
https://elpadrematrix.blogspot.com/

Ā© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrĆ  concesso a siti con pubblicitĆ /ads o per usi commerciali)

Ā© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

1024px-Cimetery_of_the_monastery_of_Tibhirine_Algeria

Geestelijk testament van broeder Christian

GWB LB DIGITAL 12:35 Statements with Pope John Paul II.

Wij zullen opstaan (Johannes Paulus II)