in

Ojciec Gasparino, mistrz modlitwy

gasparino2
fot. Miasto Chłopców

Był człowiekiem głębokiej modlitwy, modlił się dużo i głęboko. Godzinami klęczał. A potem wiele godzin poświęcał służbie.

Ufał Opatrzności i Matce Bożej, której powierzał wszystkie swoje inicjatywy. Leżało mu na sercu uczenie modlitwy, ponieważ uważał, że ten, kto dobrze modli się, uczy się także kochać i służyć.

Powszechnie znana jest coroczna szkoła modlitwy, w której uczestniczyły tysiące młodych ludzi, na nowo odkrywając adorację, spowiedź, rozważanie Ewangelii oraz modlitwę serca.

Inspirując się Charles’em de Foucauld, żył doświadczeniem pustyni i pomagał przeżywać je wielu osobom. Każdego roku udawał się ze swoimi osobami konsekrowanymi na 40 dni modlitwy i refleksji. W tym czasie przygotowywał wszystkie homilie i modlitwy na cały rok, w tym wspaniałą katechezę o synu marnotrawnym na Wielki Piątek, dzięki której setki młodych ludzi przystępowały do spowiedzi podczas Triduum Paschalnego. On i pozostali kapłani z bractwa spowiadali przy tych okazjach przez 10–12 godzin dziennie.

W jego Mieście Chłopców, gdzie przyjmował sieroty, a dziś przyjmowani są ubodzy, rodziny i chorzy, od 1959 roku nieprzerwanie trwa adoracja. To źródło łask, których był świadkiem.

Jego katechezy do dziś cieszą się ogromną popularnością w internecie i wśród czytelników jego książek. Jego kampania przeciwko pustosłownej modlitwie pomogła wielu osobom na nowo modlić się z miłością, czyli przestać wypowiadać słowa i zastanowić się nad tym, o co się modli, stawiając serce i konkretne sytuacje w centrum modlitwy.

Można powiedzieć, że i dziś uczy wielu ludzi modlitwy i pomaga im wzrastać w przeżywaniu jej nie jako formalności, lecz jako spotkania z Bogiem, który się o nas troszczy, uzdrawia nas, słucha nas i przemawia do nas. „Modlitwa serca” i „modlitwa prostoty”, której był mistrzem, są filarami dla wszystkich, którzy go poznali.

„Sprawcie Bogu radość, słuchając Go” — mawiał. Do dziś słuchanie Gasparina jest radością, która prowadzi do Boga.

Paolo Botti

BIOGRAFIA OJCA ANDREA GASPARINA
„Modlitwa i miłość osiągają to, co niemożliwe”. Te słowa widnieją na grobie ojca Andrei Gasparina, kapłana-misjonarza i mistrza duchowości (7 kwietnia 1923 – 26 września 2010). Po wojnie wziął sobie do serca społeczną i ekonomiczną nędzę wielu sierot żyjących na ulicy. Po święceniach kapłańskich, które przyjął w seminarium w Cuneo w 1947 roku, posługiwał duszpastersko w parafii w Roccavione, gdzie zaczął gromadzić chłopców znajdujących się w trudnej sytuacji. 7 października 1951 roku zgromadził ich w „Mieście Chłopców” w Cuneo. W 1955 roku do wspólnoty dołączyły konsekrowane siostry. W latach 60. marzenie ojca Gasparina spełniło się: działalność misyjna objęła najuboższe kraje świata. Pierwsza misja powstała w Brazylii, następnie w Azji, Afryce oraz Europie Wschodniej, między innymi w Rosji i Albanii. Założył kolejne misje w Korei, na Madagaskarze, a następnie w Kenii, Etiopii, Bangladeszu i Hongkongu.

Ojciec Gasparino przez ponad 50 lat prowadził szkołę modlitwy dla młodych ludzi w „Mieście Chłopców”, gdzie całe pokolenia młodzieży uczyły się od niego stylu życia: prostego, konsekwentnego i wymagającego, przenikniętego modlitwą i świadectwem. Jest założycielem Ruchu Kontemplacyjno-Misyjnego „P. De Foucauld”.

Bractwa Ruchu to małe wspólnoty monastyczne braci i sióstr, żyjących pośród ubogich, w slumsach, wśród mieszkańców dzielnic nędzy i w leprozoriach, dzielących życie ubogich i dających świadectwo o prymacie modlitwy.

Obecnie Ruch działa w Europie (Włochy, Anglia, Rosja, Albania), Afryce (Madagaskar, Kenia, Etiopia), Azji (Bangladesz, Hongkong) oraz Ameryce Łacińskiej (Brazylia).

Ośrodek formacyjny Ruchu znajduje się w Cuneo (Włochy).

Z jego doświadczenia duchowego i misyjnego zrodziło się wiele książek (ostatnio wydana to „Modlitwa prostoty”), które są już powszechnie znane i cenione na całym świecie. Proponują one metodę uczenia się modlitwy i praktykowania tak zwanej „modlitwy serca”, czyli głębokiej modlitwy, w której człowiek i Bóg spotykają się i w ciszy miłują się nawzajem. W 1990 roku Stolica Apostolska oficjalnie uznała „Ruch Kontemplacyjno-Misyjny P. de Foucauld”. Dziś wspólnota liczy około dziesięciu kapłanów oraz 100 konsekrowanych braci i sióstr, działających w kilkudziesięciu bractwach rozsianych po całym świecie.

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

hug-2709639_1280

Panie, naucz nas nie kochać samych siebie (Raoul Follereau)

question-mark-3255140_1280

13 pytań (i odpowiedzi) o Boga