Beni çevreleyen karanlığın içinde, nazik Işık bana yol göster;
Bana yol göster!
Gece karanlık ve ben evimden uzağım;
Bana yol göster!
Titreyen adımlarımı destekle;
İleride ne olduğunu görmek istemiyorum,
Benim için yalnızca bir adım yeterlidir.
Daha önce böyle olmamıştı;
Senden bana yol göstermen için hiç dua etmemiştim.
Kendi yolumu seçmeyi ve onu incelemeyi severdim;
Ama şimdi bana yol göster!
Parlak günü severdim ve korkuya rağmen,
Kalbim gururun esiri olmuştu:
Geçmiş yılları hatırlama.
Uzun zaman boyunca gücün beni kutsadı
ve biliyorum ki beni hâlâ yönlendirecek;
Kırlardan ve bataklıklardan,
Kayaların ve vadilerin ötesinden,
Gece sona erinceye kadar.
Ve sabahın ışığı göründüğünde,
Uzun zamandır sevdiğim
ve neredeyse kaybettiğim
o melek yüzlerin gülümsemesini yeniden göreceğim.
— John Henry Newman


