in

Advent, sonsuz olanın mevcudiyetinin ve bekleyişinin zamanıdır (Papa XVI. Benedikt)

“Advent, Noel’e hazırlayan, İsa’nın doğumunun beklenişini anımsatan ve Hristiyanları O’nun gelişine içtenlikle hazırlanmaya davet eden dört haftalık litürjik dönemdir.“

star-6880592_1280
Fotoğraf: ELG21, Pixabay aracılığıyla

Sevgili kardeşlerim,

bu akşam kutlamasıyla Advent litürjik dönemine giriyoruz. Az önce dinlediğimiz, Selaniklilere Birinci Mektup’tan alınan Kutsal Kitap okumasında, Havari Pavlus bizi Tanrı’nın lütfuyla kusursuz kalarak “Rab’bimiz İsa Mesih’in gelişine” (5,23) hazırlanmaya çağırıyor. Pavlus, Latince adventus sözcüğünden gelen ve Advent teriminin kaynağı olan “geliş” sözcüğünü kullanıyor.

“Advent” sözcüğünün anlamı üzerinde kısaca düşünelim. Bu sözcük “varlık”, “varış”, “geliş” olarak çevrilebilir. Antik dünyanın dilinde, bir memurun gelişini ya da kralın veya imparatorun bir eyalete yaptığı ziyareti belirtmek için kullanılan teknik bir terimdi. Ancak gizlendiği yerden çıkıp gücünü göstermek üzere gelen ya da tapınmada hazır bulunan ilahın gelişini de ifade edebilirdi. Hristiyanlar, İsa Mesih’le ilişkilerini ifade etmek için “Advent” sözcüğünü benimsediler: İsa, herkesi ziyaret etmek için yoksul “eyalet” denilen bu dünyaya gelmiş Kral’dır; Advent bayramına, O’na inananları ve litürjik toplulukta O’nun varlığına iman edenleri de katıyor. Adventus sözcüğüyle aslında şu söylenmek isteniyordu: Tanrı buradadır; dünyadan çekilmedi, bizi yalnız bırakmadı. Duyularla algılanan gerçeklikler gibi O’nu göremesek ve dokunamasak da O buradadır ve bizi çeşitli şekillerde ziyaret etmeye geliyor.

“Advent” ifadesinin anlamı, böylece, basitçe ve tam olarak “ziyaret” demek olan visitatio anlamını da kapsar; burada söz konusu olan Tanrı’nın ziyaretidir: O, yaşamıma girer ve benimle konuşmak ister. Günlük yaşamımızda Rab için de kendimiz için de çok az zamanımız olduğunu hepimiz deneyimliyoruz. Sonunda “yapıp etme”nin içinde kayboluyoruz. Çoğu zaman bizi ele geçirenin etkinlikler, dikkatimizi tekeline alanın da sayısız ilgisiyle toplum olduğu doğru değil mi? Eğlenceye ve türlü türlü oyalanmalara çok zaman ayırdığımız doğru değil mi? Bazen işler bizi “alıp götürüyor”. Başlamakta olduğumuz bu güçlü litürjik dönem olan Advent, bir varlığı kavrayabilmek için durup sessiz kalmaya çağırıyor. Günün tek tek olaylarının Tanrı’nın bize yönelttiği işaretler, her birimize gösterdiği ilginin belirtileri olduğunu anlamaya davet ediyor. Tanrı sevgisinin bir parçasını bize ne sık hissettiriyor! Bu sevgiyi, deyim yerindeyse, bir “içsel günlük”te tutmak, yaşamımız için ne güzel ve yararlı bir görev olurdu! Advent bizi Rab’bin hazır bulunuşunu tefekkür etmeye çağırıyor ve buna teşvik ediyor. O’nun varlığından emin oluşumuz, dünyayı farklı gözlerle görmemize yardımcı olmamalı mı? Bütün yaşamımızı, O’nun bize gelebileceği ve her durumda bize yakın olabileceği bir yol, bir “ziyaret” olarak görmemize yardımcı olmamalı mı?

Advent’in bir başka temel unsuru da bekleyiştir; bu bekleyiş aynı zamanda umuttur. Advent bizi zamanı ve tarihi, kurtuluşumuz için elverişli bir fırsat olan “kairós” olarak anlamaya yöneltir. İsa bu gizemli gerçeği birçok benzetmeyle anlattı: Efendilerinin dönüşünü beklemeye çağrılan hizmetkârların öyküsünde; güveyi bekleyen genç kızların benzetmesinde; ekin ekme ve biçme benzetmelerinde. İnsan yaşamı boyunca sürekli bir bekleyiş içindedir: Çocukken büyümek ister; yetişkin olduğunda kendini gerçekleştirmeye ve başarıya yönelir; yaşı ilerledikçe hak ettiği dinlenmeye kavuşmayı arzular. Ancak insan, mesleği ya da toplumdaki konumu ne olursa olsun, umabileceği başka hiçbir şey kalmamışsa, yeterince umut etmediğini fark ettiği bir zamana ulaşır. Umut insanlığın yolculuğuna yön verir; Hristiyanlar içinse bu umut bir kesinlikle can bulur: Rab yaşamımızın akışı içinde hazır bulunur, bize eşlik eder ve bir gün gözyaşlarımızı da silecektir. Çok uzak olmayan bir günde her şey, adalet ve esenlik Krallığı olan Tanrı’nın Krallığı’nda tamamlanacaktır.

Ancak beklemenin çok farklı yolları vardır. Zaman anlamlı bir şimdiki zamanla dolu değilse bekleyiş çekilmez hâle gelebilir; bir şey bekleniyor ama şu anda hiçbir şey yoksa, yani şimdiki zaman boş kalıyorsa, geçen her an olduğundan çok daha uzun görünür ve gelecek bütünüyle belirsiz kaldığı için bekleyiş ağır bir yüke dönüşür. Oysa zaman anlam taşıdığında ve her anda belirli ve değerli bir şeyi hissettiğimizde, bekleyişin sevinci şimdiki zamanı daha değerli kılar. Sevgili kardeşlerim, Rab’bin armağanlarının şimdiden bize ulaştığı şu anı yoğun biçimde yaşayalım; onu umut yüklü bir geleceğe yönelerek yaşayalım. Hristiyan Advent dönemi böylece, yüzyıllar boyunca beklenen ve Beytüllahim’in yoksulluğu içinde doğan Mesih, imanımızın özündeki gizem olan Mesih’e dönerek, içimizde gerçek bekleyiş duygusunu yeniden uyandırma fırsatına dönüşür. Aramıza gelerek bize sevgisinin ve kurtuluşunun armağanını getirdi ve sunmayı sürdürüyor. Aramızda hazır bulunarak bizimle çeşitli şekillerde konuşuyor: Kutsal Kitap’ta, litürjik yılda, azizlerde, gündelik yaşamın olaylarında ve bütün yaratılışta. Yaratılış, arkasında O’nun bulunmasına ya da belirsiz bir kökenin ve belirsiz bir geleceğin sisiyle örtülmesine göre farklı görünür. Biz de O’nunla konuşabilir, bizi üzen acıları, sabırsızlığımızı ve yüreğimizden yükselen soruları O’na sunabiliriz. O’nun bizi daima işittiğinden eminiz! İsa aramızdaysa, artık anlamsız ve boş bir zaman yoktur. O aramızdaysa, başkaları bize artık hiçbir destek sunamadığında, şimdiki zaman çekilmez hâle geldiğinde bile umut etmeyi sürdürebiliriz.

Sevgili dostlar, Advent, ebedî olanın hazır bulunma ve beklenme zamanıdır. İşte tam da bu nedenle, özellikle de hiçbir acının silemeyeceği, içten yaşanan bir sevinç zamanıdır. Tanrı’nın çocuk oluşundan duyulan sevinçtir bu. İçimizde görünmez biçimde hazır bulunan bu sevinç, güvenle yürümemiz için bize cesaret verir. Bu içten sevincin örneği ve desteği, kendisi aracılığıyla Çocuk İsa’nın bize verildiği Kutsal Bakire Meryem’dir. Oğlu’nun sadık öğrencisi olan Meryem, bu litürjik dönemi uyanık ve bekleyiş içinde etkin olarak yaşamamız için bize lütuf versin. Âmin!

XVI. Benedikt (2009 vaazı)


Amici di Lazzaro tarafından çevrilmiştir

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

christ-child-514213_1280

Aziz Don Bosco’nun Noel’e hazırlanmak için tavsiyeleri