in

XVI. Benediktus, Meryem’in Göğe Kabulünü Açıklıyor

the-assumption-of-virgin-mary-2191751_1280
Image by Dimitris Vetsikas from Pixabay

Sevgili kardeşler ve kız kardeşler,

1 Kasım 1950 tarihinde, Muhterem Papa XII. Pius, Bakire Meryem’in «dünyevi yaşamının süresini tamamladıktan sonra, ruhu ve bedeniyle göksel yüceliğe kabul edildiğini» bir dogma olarak ilan etti. Bu iman gerçeği Kutsal Gelenek tarafından biliniyor, Kilise Babaları tarafından tasdik ediliyor ve her şeyden önce Mesih’in Annesi’ne sunulan ibadetin önemli bir yönünü oluşturuyordu.

Tam da bu ibadet unsuru, tabiri caizse, bu dogmanın formüle edilmesini belirleyen itici güç oldu: dogma, Kutsal Bakire’ye yönelik bir övgü ve yüceltme eylemi olarak ortaya çıkmaktadır. Bu husus, Havarî Anayasa’nın kendi metninde de açıkça görülmektedir. Burada dogmanın «Oğul’un onuru, Anne’nin yüceltilmesi ve bütün Kilise’nin sevinci için» ilan edildiği belirtilmektedir.

Böylece, Tanrı Halkı’nın ibadetinde ve dindarlığında Meryem’in en yüce ve kalıcı yüceltilmesi olarak zaten kutlanmış olan şey, dogmatik biçimde ifade edilmiştir: Göğe Kabul’ün ilan edilmesi eylemi, adeta imanın bir litürjisi olarak ortaya çıkmıştır.

Az önce dinlediğimiz İncil’de Meryem’in kendisi de bu bakış açısına yön veren bazı sözleri peygamberce dile getirir. Şöyle der: «Bundan böyle bütün kuşaklar bana mutlu diyecek» (Luka 1,48). Bu, Kilise’nin bütün tarihi boyunca geçerli olan bir peygamberlik sözüdür.

Aziz Luka tarafından aktarılan Magnificat’taki bu ifade, Mesih’e, kendi Oğlu’na derinden bağlı olan Kutsal Bakire’nin, Tanrı’nın Annesi’nin övgüsünün, her zamanın ve her yerin Kilisesi’ni ilgilendirdiğini gösterir. Müjdeci’nin bu sözleri kaydetmiş olması, Meryem’in yüceltilmesinin Aziz Luka’nın döneminde zaten mevcut olduğunu ve onun bunu bütün kuşaklar boyunca Hristiyan cemaatinin bir görevi ve yükümlülüğü olarak gördüğünü varsayar.

Meryem’in sözleri, Kilise’nin iman uğruna Meryem Ana’nın büyüklüğünü hatırlamasının bir görev olduğunu gösterir. Bu bayram günü, dolayısıyla Tanrı’yı övmeye ve Meryem Ana’nın yüceliğine bakmaya bir davettir; çünkü Tanrı’nın kim olduğunu O’nun çocuklarının yüzünde tanırız.

Peki Meryem neden Göğe Kabulü aracılığıyla yüceltilmektedir?

Dinlediğimiz üzere Aziz Luka, Meryem’in yüceltilmesinin ve övülmesinin kökünü Elisabet’in şu sözlerinde görür: «İman eden kadın ne mutlu!» (Luka 1,45).

Magnificat ise, tarihte diri olan ve etkin olan Tanrı’ya söylenen bu ezgi, Bakire’nin yüreğinden yükselen bir iman ve sevgi ilahisidir. Meryem örnek bir sadakatle yaşamış ve Tanrı’nın kendi halkına söylediği sözleri, İbrahim’e, İshak’a ve Yakup’a verdiği vaatleri yüreğinin en derin yerinde saklamış; bunları duasının içeriği hâline getirmiştir.

Böylece Tanrı’nın Sözü, Magnificat’ta Meryem’in sözü hâline gelmiş, onun yolunun kandili olmuş ve onu Tanrı’nın beden almış Sözü’nü kendi rahminde kabul etmeye de hazır hâle getirmiştir.

Bugünün İncil metni, Tanrı’nın tarihteki ve olayların kendi akışı içindeki bu mevcudiyetini hatırlatmaktadır. Özellikle İkinci Samuel Kitabı’nın altıncı bölümüne (6,1-15) bir gönderme vardır. Bu bölümde Davut, Kutsal Antlaşma Sandığı’nı taşımaktadır.

Müjdeci’nin kurduğu paralellik açıktır: Oğlu İsa’nın doğumunu bekleyen Meryem, içinde Tanrı’nın mevcudiyetini taşıyan Kutsal Sandık’tır; bu mevcudiyet tesellinin ve tam sevincin kaynağıdır. Nitekim Yahya, tıpkı Davut’un Sandık’ın önünde dans ettiği gibi, Elisabet’in rahminde dans eder.

Meryem, sevinç yaratan Tanrı’nın «ziyareti»dir. Zekeriya, övgü ilahisinde bunu açıkça söyleyecektir: «İsrail’in Tanrısı Rab’be övgüler olsun! Çünkü halkına geldi, onu ziyaret etti ve kurtardı» (Luka 1,68).

Zekeriya’nın evi, Yahya Peygamber’in beklenmedik doğumuyla Tanrı’nın ziyaretini tecrübe etmiştir; fakat özellikle de rahminde Tanrı’nın Oğlu’nu taşıyan Meryem’in mevcudiyetiyle Tanrı’nın ziyaretini tecrübe etmiştir.

Fakat şimdi kendimize soruyoruz: Meryem’in Göğe Kabulü, bizim yolculuğumuza, yaşamımıza ne kazandırmaktadır?

İlk cevap şudur: Göğe Kabul’de Tanrı’da insan için yer olduğunu görüyoruz. İsa’nın sözünü ettiği birçok konutu bulunan ev (bkz. Yuhanna 14,2) bizzat Tanrı’dır. Tanrı insanın evidir; Tanrı’da insan için yer vardır.

Ve Meryem, Tanrı’yla birleşerek, Tanrı’ya kavuşarak bizden uzaklaşmaz; bilinmeyen bir galaksiye gitmez. Aksine, Tanrı’ya giden kişi bize yaklaşır; çünkü Tanrı hepimize yakındır. Meryem de Tanrı’yla birleşmiş olarak Tanrı’nın mevcudiyetine katılır ve her birimize, hepimize son derece yakındır.

Aziz Büyük Gregorius’un Aziz Benediktus hakkında söylediği ve Meryem’e de uygulayabileceğimiz güzel bir söz vardır. Aziz Büyük Gregorius, Aziz Benediktus’un yüreğinin öylesine genişlediğini söyler ki bütün yaratılış bu yüreğin içine sığabilmiştir.

Bu, Meryem için daha da geçerlidir: Tanrı’yla tamamen birleşmiş olan Meryem’in yüreği öylesine büyüktür ki bütün yaratılış bu yüreğin içine sığabilir. Yeryüzünün her yerindeki adaklar da bunu göstermektedir.

Meryem yakındır; dinleyebilir, yardım edebilir; hepimize yakındır. Tanrı’da insan için yer vardır ve Tanrı yakındır. Meryem de Tanrı’yla birleşmiş olarak bize son derece yakındır; yüreği Tanrı’nın yüreği kadar geniştir.

Fakat bunun başka bir yönü de vardır: yalnızca Tanrı’da insan için yer yoktur; insanda da Tanrı için yer vardır.

Bunu da Tanrı’nın mevcudiyetini taşıyan Kutsal Sandık olan Meryem’de görüyoruz. Bizde Tanrı için yer vardır. İçimizdeki bu Tanrı mevcudiyeti, dünyayı üzüntüsü ve sorunları içinde aydınlatmak için son derece önemlidir.

Bu mevcudiyet iman aracılığıyla gerçekleşir: iman sayesinde varlığımızın kapılarını açarız ki Tanrı içimize girsin; böylece Tanrı, varlığımıza yaşam veren ve ona yol gösteren güç olabilsin.

Bizde yer vardır; Meryem’in kendisini açtığı gibi biz de kendimizi açalım ve şöyle diyelim: «Senin isteğin gerçekleşsin; ben Rab’bin hizmetkârıyım.»

Tanrı’ya kendimizi açtığımızda hiçbir şey kaybetmeyiz. Aksine, hayatımız zengin ve büyük hâle gelir.

Ve böylece iman, umut ve sevgi birleşir.

Bugün beklenebilecek daha iyi bir dünya hakkında çok şey söylenmektedir; bu bizim umudumuz olacaktır. Bu daha iyi dünyanın ne zaman ve gelip gelmeyeceğini bilmiyoruz, ben de bilmiyorum. Fakat kesin olan şudur: Tanrı’dan uzaklaşan bir dünya daha iyi hâle gelmez, daha kötü hâle gelir.

Yalnızca Tanrı’nın mevcudiyeti iyi bir dünyayı da güvence altına alabilir. Fakat bunu bir yana bırakalım.

Bir şey, bir umut kesindir: Tanrı bizi beklemektedir, bizi bekleyip durmaktadır; boşluğa gitmiyoruz, bizi bekleyen biri var.

Tanrı bizi beklemektedir ve öteki dünyaya gittiğimizde Anne’nin iyiliğini bulacağız; sevdiklerimizi bulacağız; Ebedî Sevgiyi bulacağız.

Tanrı bizi beklemektedir: işte bu, bizim büyük sevincimiz ve tam da bu bayramdan doğan büyük umudumuzdur. Meryem bizi ziyaret eder ve o, hayatımızın sevincidir; sevinç ise umuttur.

Öyleyse ne söyleyelim?

Büyük yürek, dünyada Tanrı’nın mevcudiyeti, içimizde Tanrı için yer ve Tanrı’da bizim için yer, umut, bekleniyor olmak: işte bu bayramın senfonisi, bu Bayram Günü’nün tefekkürünün bize sunduğu mesajdır.

Bugünün Önsözü’nün söylediği gibi, Meryem muzaffer Kilise’nin şafağı ve görkemidir; hâlâ yolculukta olan halk için teselli ve umuttur.

Kendimizi onun annece şefaatine emanet edelim; öyle ki Rab’den sonsuz yaşama olan imanımızı güçlendirmemizi elde etsin; Tanrı’nın bize sunduğu zamanı umut içinde iyi yaşamamıza yardım etsin.

Bu, yalnızca Cennet’e duyulan bir özlem olmayan, fakat burada, dünyada Tanrı’ya yönelik canlı ve etkin bir arzu olan Hristiyan umududur. Tanrı’ya duyulan bu arzu bizi yorulmak bilmeyen hacılar hâline getirir; içimizde imanın cesaretini ve gücünü besler. Bu iman da aynı zamanda sevginin cesareti ve gücüdür.

Âmin.

XVI. Benediktus — 15 Ağustos 2012

VIVARINI, Alvise_San Juan Bautista, c.1475_ 426 (1930.123)

Aziz Vaftizci Yahya, Mesih’in Öncüsü

bible-1136785_1280

Müslümanlara Açıklanan İncil ve İnciller