
Πρώτα απ’ όλα, ας θυμηθούμε ότι η χριστιανική προσευχή είναι ένας διάλογος με τον Θεό: έναν Θεό που ακούει, που μιλά, που ενεργεί και που αγαπά.
Ο Θεός, δηλαδή ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, αγαπά όλους μας: αμαρτωλούς και αγίους, υγιείς και ασθενείς.
Το Ρέικι, αντίθετα, βασίζεται στην παραδοχή ότι υπάρχει μια κρυφή ενέργεια, μια συμπαντική, κοσμική ενέργεια, παρούσα παντού, την οποία μπορεί κανείς να διαχειριστεί μέσω συμβόλων και τελετουργιών που γνωρίζουν μόνο λίγοι.
Αυτή η ενέργεια υποτίθεται ότι υπάρχει παντού, ακόμη και μέσα μας.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι το Ρέικι δεν είναι μορφή προσευχής.
Το Ρέικι είναι μάλλον μία από εκείνες τις κλασικές περιπτώσεις όπου ο άνθρωπος ονειρεύεται να γίνει Θεός ή να χρησιμοποιήσει τον Θεό ως εργαλείο. Η θεία ενέργεια που θα ήθελε κανείς να διοχετεύει κατά βούληση είναι ένας τρόπος να πει: «Μπορώ να κάνω τα πάντα, αν το θέλω»;
Η συνέπεια είναι ότι ο Θεός γίνεται περιττός. Να γιατί όσοι ασκούν το Ρέικι συχνά χάνουν την πίστη τους ή, σε κάθε περίπτωση, δεν κατανοούν πια ούτε την αναγκαιότητα του Θεού ούτε την ανάγκη να πιστεύουν σε Εκείνον, ούτε και το βάθος της πίστης.
Ο θεός του Ρέικι είναι ένας θεός χωρίς όνομα, που μπορεί κανείς να χρησιμοποιεί κατά βούληση. Είναι ένας μη-θεός. Απών. Είναι απλώς ένας προμηθευτής ενέργειας. Μια μπαταρία.
Για όσους ασκούν το Ρέικι, αρκεί να ανοίξουν τα τσάκρα, τα κανάλια από τα οποία αντλούν ό,τι χρειάζονται: ενέργεια και δύναμη. Το Ρέικι, όμως, δεν δίνει απαντήσεις στα βαθύτερα ερωτήματα: τη ζωή, τον θάνατο, τον πόνο, τη μοναξιά. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά σε σχέση με τον χριστιανισμό.
Ο Ιησούς, ο Θεός που έγινε άνθρωπος, έχει όνομα, υπέφερε όπως εμείς και για χάρη μας και νίκησε τον θάνατο. Και μαζί Του μπορούμε να μιλήσουμε, να κλάψουμε, να ζητήσουμε, να ακούσουμε και να Τον αφήσουμε να ενεργήσει, ακόμη κι αν απλώς Τον εμπιστευόμαστε.
Στο Ρέικι, αντίθετα, ο άνθρωπος είναι εκείνος που προσπαθεί να πάρει τη θέση του Θεού, επιχειρώντας να γίνει θεραπευτής.
Εξίσου βαθιά λανθασμένη και παραπλανητική είναι και η προσπάθεια εξίσωσης της επίθεσης των χειρών στο Ρέικι με εκείνη των χριστιανικών τελετών: στον χριστιανισμό, η επίθεση των χειρών είναι ένας τρόπος να επικαλεστούμε τον Θεό, όχι κάποια ροή ή ενέργειά Του: ο Θεός δεν περνά μέσα από τα χέρια.
Η επίθεση των χειρών είναι μια βιβλική χειρονομία. Δηλώνει, με τρόπο εύκολα κατανοητό στους πιστούς, ότι γίνεται επίκληση του Αγίου Πνεύματος, δώρου του Θεού, από ψηλά.
Επιπλέον, η αληθινή χριστιανική προσευχή με την επίθεση των χειρών, είτε πρόκειται για προσευχή θεραπείας, επίκλησης ή ευλογίας, δεν επιβάλλει τίποτε στον Θεό. Ο Θεός δεν είναι παιχνίδι ή μαριονέτα που ενεργεί επειδή προσευχόμαστε.
Πράγματι, τα αιτήματά μας υπόκεινται πάντοτε στο θέλημά Του, που κάποιες φορές είναι μυστηριώδες. Στο τέλος κάθε αιτήματος, ο Ιησούς μάς διδάσκει να θυμόμαστε αυτά τα λόγια: «Όμως, ας μη γίνει το δικό μου θέλημα, αλλά το δικό Σου».
Να γιατί το Ρέικι δεν έχει καμία σχέση με τη χριστιανική πίστη. Είναι μάλλον μια μορφή μη θρησκευτικής επίκλησης, ένα είδος αθεϊστικής προσευχής προς τη φύση, η οποία νοείται σχεδόν ως παγανιστική θεότητα (για παράδειγμα, Μητέρα Φύση, Μητέρα Γη, Γαία).
Καλύτερα να μένει κανείς μακριά από το Ρέικι και να μη σπαταλά χρήματα για τα μαθήματα και τη διδασκαλία του.
Η απάντηση, λοιπόν, είναι ότι το Ρέικι δεν είναι προσευχή και δεν αξίζει να καταφεύγει κανείς σε αυτό.
Q.C. x Φίλοι του Λαζάρου
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

