in

Reiki bir dua biçimi değildir.

reiki-bufala
ADL görseli

Öncelikle, Hristiyan duasının Tanrı’yla bir diyalog olduğunu hatırlayalım: Dinleyen, konuşan, eyleyen ve seven bir Tanrı’yla.

Baba, Oğul ve Kutsal Ruh olan Tanrı hepimizi sever: günahkârları da azizleri de, sağlıklıları da hastaları da.

Reiki ise gizli, evrensel, kozmik ve her yerde bulunan bir enerjinin var olduğu ve bu enerjinin yalnızca az sayıda kişinin bilebileceği simgeler ve ritüeller aracılığıyla yönlendirilebileceği varsayımından yola çıkar.

Bu enerjinin, içimiz de dâhil olmak üzere, her yerde bulunduğu ileri sürülür.

Öyleyse Reiki’nin bir dua biçimi olmadığını anlıyoruz.

Reiki, insanın Tanrı olmayı ya da Tanrı’yı kendi amaçları doğrultusunda kullanmayı düşlediği klasik örneklerden biridir. İstendiği gibi yönlendirilebileceği düşünülen ilahi enerji, «İstersem her şeyi yapabilirim» demenin bir yolu mudur?

Bunun sonucu, Tanrı’nın gereksiz hâle gelmesidir. Reiki uygulayanların çoğu zaman inançlarını yitirmelerinin ya da en azından inancın artık neden gerekli olduğunu (ne Tanrı’ya ne de O’na iman etmeye neden ihtiyaç duyulduğunu) ve inancın derinliğini kavrayamamalarının nedeni budur.

Reiki’nin tanrısı isimsizdir ve keyfe göre kullanılabilir. Tanrı olmayan bir tanrıdır. Ortada yoktur. Yalnızca enerji sağlar. Bir bataryadır.

Reiki uygulayıcılarına göre, ihtiyaç duyulan şeyleri, yani enerjiyi ve gücü çekebilecekleri kanallar olan çakraları açmak yeterlidir. Ancak Reiki, en derin sorulara cevap vermez: yaşam, ölüm, acı ve yalnızlık. Hristiyanlıkla arasındaki büyük fark budur.

İnsan olmuş Tanrı İsa’nın bir adı vardır; bizim gibi ve bizim için acı çekmiş ve ölümü yenmiştir. O’nunla konuşabilir, ağlayabilir, istekte bulunabilir, O’nu dinleyebilir ve yalnızca güvenerek bile O’nun eylemesine izin verebiliriz.

Reiki’de ise şifacı olmaya çalışarak Tanrı’nın yerine geçmeye çalışan insandır.

Reiki’deki el koyma uygulamasını Hristiyan ayinlerindeki el koyma uygulamasıyla eş tutma girişimi de temelden yanlış ve yanıltıcıdır: Hristiyanlıkta el koyma, Tanrı’ya yakarmanın bir yoludur; Tanrı’dan gelen bir akım ya da enerji değildir: Tanrı eller aracılığıyla geçmez.

Ellerin konulması, Kutsal Kitap’ta yer alan bir uygulamadır. Bu uygulama, Tanrı’nın armağanı olan Kutsal Ruh’un yukarıdan gelmesi için yakarıldığını, inananların kolayca anlayabileceği bir biçimde ifade eder.

Ayrıca el koymayla yapılan gerçek Hristiyan duası, ister şifa için ister yakarış ya da kutsama için olsun, Tanrı’ya hiçbir şeyi dayatmaz. Tanrı, dua ettiğimiz için harekete geçen bir oyuncak ya da kukla değildir.

Nitekim dileklerimiz her zaman, bazen gizemli olan O’nun iradesine tabidir. İsa, her dileğimizin sonunda şu sözleri hatırlamamızı öğretir: «Ama benim isteğim değil, Senin isteğin olsun».

Reiki’nin Hristiyan inancıyla hiçbir ilgisinin olmamasının nedeni budur. Reiki, olsa olsa doğayı neredeyse pagan bir tanrıça gibi (örneğin Tabiat Ana, Toprak Ana ya da Gaia) gören ve ona yöneltilen seküler bir yakarış, bir tür ateist duadır.

Reiki’den uzak durmak ve kurslarına ya da öğretilerine para harcamamak en iyisidir.

Öyleyse cevap şudur: Reiki bir dua değildir ve ona bel bağlamaya değmez.

Q.C. x Lazzaro Dostları

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

Enkarnasyon (Azize Gemma Galgani)

santa-chiara-pane

Yoksulluk Hanımefendisi (Azize Klara’nın Çiçekleri’nden)