in

Reiki nuk është një formë lutjeje.

reiki-bufala
Imazhi: ADL

Para së gjithash, kujtojmë se lutja e krishterë është një dialog me Zotin: një Zot që dëgjon, që flet, që vepron dhe që na do.

Zoti, domethënë Ati, Biri dhe Shpirti i Shenjtë, na do të gjithëve: mëkatarëve dhe shenjtorëve, të shëndetshmëve dhe të sëmurëve.

Reiki, përkundrazi, niset nga supozimi se ekziston një energji e fshehtë, një energji universale, kozmike, e pranishme kudo dhe që mund të kontrollohet përmes simboleve dhe riteve që vetëm pak veta mund t’i njohin.

Kjo energji thuhet se është e pranishme kudo, edhe brenda nesh.

Pra, e kuptojmë se Reiki nuk është një formë lutjeje.

Reiki është, përkundrazi, një nga ato raste klasike kur njeriu ëndërron të jetë Zot ose ta përdorë Zotin si mjet. A është energjia hyjnore që duam ta kanalizojmë sipas dëshirës një mënyrë për të thënë: «Mund të bëj gjithçka, po të dua»?

Si pasojë, Zoti bëhet i panevojshëm. Ja pse ata që përdorin Reiki shpesh e humbasin besimin ose, sidoqoftë, nuk e kuptojnë më nevojën për të (as nevojën për Zotin, as për të pasur besim tek Ai) dhe thellësinë e tij.

Hyjnia e Reiki-t është një hyjni pa emër, që mund të përdoret sipas dëshirës. Nuk është zot. Mungon. Është vetëm një furnizues energjie. Një bateri.

Praktikuesve të Reiki-t u mjafton të hapin çakrat, kanalet nga të cilat mund të marrin atë që u nevojitet: energji dhe forcë. Por Reiki nuk u jep përgjigje pyetjeve më të thella mbi jetën, vdekjen, vuajtjen dhe vetminë. Ky është dallimi i madh në krahasim me krishterimin.

Jezusi, Zoti i bërë njeri, ka një emër, ka vuajtur si ne dhe për ne, dhe e ka mundur vdekjen. Me Të mund të flasim, të qajmë, të kërkojmë, të dëgjojmë dhe ta lëmë të veprojë, qoftë edhe thjesht duke i besuar.

Në Reiki, përkundrazi, është njeriu që përpiqet t’i zërë vendin Zotit, duke u përpjekur të bëhet shërues.

Edhe përpjekja për ta barazuar vënien e duarve në Reiki me atë në ritet e krishtera është thellësisht e gabuar dhe mashtruese: në krishterim, vënia e duarve është një mënyrë për t’i kërkuar Zotit ndërhyrjen, jo përçimi i një rrjedhe apo i një energjie të Tij: Zoti nuk kalon përmes duarve.

Vënia e duarve është një gjest biblik. Ajo tregon, në një mënyrë lehtësisht të kuptueshme për besimtarët, se Shpirti i Shenjtë, dhuratë e Zotit, thirret nga lart.

Për më tepër, lutja e vërtetë e krishterë me vënien e duarve, qoftë për shërim, për t’i bërë thirrje Zotit apo për bekim, nuk i imponon asgjë Zotit. Zoti nuk është lodër apo kukull që vepron ngaqë ne lutemi.

Në të vërtetë, kërkesat tona i nënshtrohen gjithmonë vullnetit të Tij, i cili nganjëherë është i mistershëm. Në fund të çdo kërkese, Jezusi na mëson të kujtojmë këto fjalë: «Por mos u bëftë vullneti im, por Yti».

Ja pse Reiki nuk ka të bëjë fare me besimin e krishterë. Është, përkundrazi, një formë thirrjeje laike, një lloj lutjeje ateiste drejtuar natyrës, e kuptuar pothuajse si një hyjni pagane (për shembull, Nëna Natyrë, Nëna Tokë, Gaia).

Më mirë të qëndrojmë larg Reiki-t dhe të mos harxhojmë para për të ndjekur kurset dhe mësimet e tij.

Pra, përgjigjja është se Reiki nuk është lutje dhe nuk ia vlen të mbështetesh tek ai.

Q.C. për Miqtë e Lazarit

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

Mishërimi (Shën Gemma Galgani)

santa-chiara-pane

Zonja Varfëri (nga Lulet e vogla të Shën Klarës)