
Το πρωί της 25ης Μαρτίου ο φύλακας άγγελός της λέει (στην Αγία Τζέμμα Γκαλγκάνι):
Δεν ήξερα τι να σκεφτώ· απόρησα ακούγοντας αυτά τα λόγια. «Κόρη μου», πρόσθεσε, «εγώ είμαι ο φύλακάς σου, σταλμένος από τον Θεό· έρχομαι για να σε κάνω να καταλάβεις ένα μυστήριο, μεγαλύτερο από όλα τα άλλα μυστήρια».
Η έκπληξή μου έγινε ακόμη μεγαλύτερη, κι ακόμη δεν καταλάβαινα… Ο άγγελός μου το αντιλήφθηκε και μου είπε: «Θυμάσαι τι σου υποσχέθηκα πριν από δώδεκα ημέρες;». Σκέφτηκα και γρήγορα θυμήθηκα. «Μάθε, κόρη μου, ότι θα σου μιλήσω για την Παναγία, για μια νεαρή κοπέλα τόσο ταπεινή ενώπιον του κόσμου, αλλά με άπειρο μεγαλείο ενώπιον του Θεού· θα σου μιλήσω για την ωραιότερη, την αγιότερη από όλα τα πλάσματα· για την αγαπημένη κόρη του Υψίστου, εκείνη που προοριζόταν για την ασύγκριτη αξιοπρέπεια της Μητέρας του Θεού»
… Ήταν ήδη προχωρημένη νύχτα και η Παναγία βρισκόταν μόνη στο δωμάτιό της· προσευχόταν, όλη απορροφημένη από τον Θεό. Ξαφνικά, ένα μεγάλο φως γεμίζει εκείνο το φτωχικό δωμάτιο και ο αρχάγγελος, παίρνοντας ανθρώπινη μορφή και περιτριγυρισμένος από αναρίθμητους αγγέλους, πλησιάζει τη Μαρία, με ευλάβεια και συνάμα μεγαλοπρέπεια. Της υποκλίνεται ως Κυρία, της χαμογελά ως αγγελιοφόρος χαρμόσυνου μηνύματος και της λέει με γλυκά λόγια: «Χαίρε, Μαρία, ο Κύριος είναι μαζί σου. Ευλογημένη είσαι εσύ ανάμεσα στις γυναίκες». Ω ωραίος, ω μεγάλος και υψηλός χαιρετισμός, που ποτέ δεν είχε ακουστεί στη γη, ούτε πρόκειται να ακουστεί ποτέ!
… «Μόλις ο ουράνιος αρχάγγελος πρόφερε αυτά τα λόγια, σώπασε, σαν να περίμενε το νεύμα της για να εξηγήσει τη θεία αποστολή του. Η Μαρία, όμως, ακούγοντας τον εκπληκτικό χαιρετισμό, ταράχτηκε· σιωπούσε και συλλογιζόταν. Αλλά μήπως νομίζεις, κόρη μου, ότι δεν είχαν κατέβει ποτέ άγγελοι του παραδείσου στη Μαρία; Εκείνη απολάμβανε κάθε στιγμή τις επισκέψεις τους και τις γλυκές συνομιλίες τους… Δεν αναζητεί με τον νου της το μυστηριώδες νόημα, αλλά ταράζεται επειδή θεωρεί τον εαυτό της ανάξιο του αγγελικού χαιρετισμού. Αχ, κόρη μου», μου επαναλάμβανε, «αν η Μαρία γνώριζε πόσο ευαρέστησε τον Κύριο η ταπείνωσή της, δεν θα θεωρούσε τον εαυτό της ανάξιο της τιμής ενός αγγέλου. “Πώς γίνεται”, έλεγε μέσα της, “ένας άγγελος του Θεού να με αποκαλεί κεχαριτωμένη, ενώ εγώ αναγνωρίζω πως είμαι ανάξια κάθε θείας εύνοιας; Πώς γίνεται”, συλλογιζόταν η Μαρία μέσα της, “ένας άγγελος του παραδείσου να με αποκαλεί ευλογημένη ανάμεσα στις γυναίκες, ενώ ανάμεσα στις γυναίκες είμαι η πιο άχρηστη, η πιο ευτελής, η πιο περιφρονημένη; Ποιο μυστήριο κρύβεται άραγε κάτω από το πέπλο ενός τόσο υψηλού χαιρετισμού;…”
«Στον χαιρετισμό του αγγέλου η Μαρία δεν είχε δώσει καμία απάντηση· τότε ο Γαβριήλ, για να διαλύσει τον φόβο της, επαναλαμβάνει: “Μη φοβάσαι, Μαρία, εσύ είσαι η μόνη που βρήκες χάρη ενώπιον του Υψίστου. Από αυτή τη στιγμή θα συλλάβεις στην κοιλιά σου έναν γιο, θα του δώσεις το όνομα Ιησούς και όλοι θα τον αποκαλούν Υιό του Υψίστου· σε αυτόν θα δοθεί ο θρόνος του Δαβίδ, θα βασιλεύει αιώνια και η βασιλεία του δεν θα έχει τέλος”. Με αυτά τα υψηλά λόγια ο αρχάγγελος εξηγούσε στη Μαρία ολόκληρη την αποστολή του…
«Ο άγγελος είχε πλέον αποκαλύψει στην Παρθένο το μυστικό της μεγάλης αποστολής, δηλαδή ότι επρόκειτο να γίνει μητέρα του Υιού του Υψίστου. Εκείνη, όμως, στράφηκε προς τον άγγελο και του είπε: “Και πώς θα γίνει αυτό, αφού διατηρώ άσπιλη την παρθενική μου αγνότητα;” (Όπως είχε ήδη προφητευτεί στην προφητεία του Ησαΐα, όπου λεγόταν ότι ο Χριστός έπρεπε να γεννηθεί από παρθένα μητέρα)… Μάθε», μου είπε τότε ο άγγελός μου, «ότι η Παναγία, με ένα παράδειγμα που δεν είχε ακουστεί ποτέ ως τότε, από τα τρυφερά της χρόνια είχε αφιερώσει στον ουράνιο Νυμφίο των αγνών ψυχών το παρθενικό της άνθος και, μολονότι δεν υπόκειτο στο αίσθημα της επαναστατημένης επιθυμίας, δεν είχε παραλείψει να φυλάσσει τα κρίνα της ανάμεσα στα αγκάθια της άσκησης.
«Σκέψου», μου έλεγε, «πώς η Παναγία σιωπούσε για όλα όσα αφορούσαν το μεγάλο μυστήριο· μίλησε και έσπευσε μόνο όταν άκουσε να γίνεται λόγος για την αγνή και άσπιλη αγνότητά της, και απηύθυνε στον άγγελο του Θεού μια θερμή παράκληση… Κατάλαβες λοιπόν, κόρη μου, πόσο αγαπούσε η Μαρία αυτή την ωραία, αγγελική, ουράνια αρετή; Αλλά ποιος νομίζεις πως την αγαπούσε περισσότερο; Ο Ιησούς ή η Μαρία; Ασφαλώς ο Ιησούς, που δεν θα διάλεγε ποτέ μητέρα, αν δεν ήταν παρθένα αγνή, άσπιλη.
Ο άγγελος Γαβριήλ αποκρίθηκε: «Μαρία, το Άγιο Πνεύμα θα κατέλθει επάνω σου και η υπέρτατη δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει· γι’ αυτό και το άγιο που θα γεννηθεί από σένα θα είναι ο αληθινός Υιός του Θεού. Σε προειδοποιώ επίσης ότι η Ελισάβετ, συγγενής σου, συνέλαβε γιο στα γηρατειά της και βρίσκεται ήδη στον έκτο μήνα εκείνη που αποκαλούνταν στείρα. Να θυμάσαι πως για τον Θεό τίποτε δεν είναι αδύνατο». Ο άγγελος Γαβριήλ συνέχισε λέγοντας στην Παναγία: «Μη φοβάσαι και παρηγορήσου, ευλογημένη Παρθένε· το θείο Πνεύμα θα κατέλθει για να γονιμοποιήσει τα άσπιλα σπλάχνα σου. Η παντοδύναμη δύναμη του Υψίστου θα επιτελέσει μέσα σου ένα νέο θαύμα, που θα σου χαρίσει τη χαρά της μητρότητας, διατηρώντας συγχρόνως την τιμή της παρθενίας σου. Ο Άγιος που θα συλλάβεις στα σπλάχνα σου δεν θα είναι άλλος από τον Υιό του Θεού». Με αυτά τα λόγια ο αρχάγγελος Γαβριήλ αποκάλυπτε το μυστικό, εξηγούσε το μυστήριο και καθησύχαζε τη Μαρία.
«Όλα είχαν πλέον διευκρινιστεί· δεν έλειπε παρά η τελευταία λέξη της Μαρίας, για να γίνει η Παρθένος Μητέρα του Θεού. Ο θείος Λόγος, που γεννήθηκε από τον Πατέρα μέσα στη δόξα των αγίων, δεν έπρεπε να έχει πατέρα στη γη, όπως δεν είχε μητέρα στον ουρανό. Και η Μαρία, καθώς εκλέχθηκε μητέρα του Μονογενούς του θείου Πατέρα, γινόταν η μονογενής θυγατέρα του ίδιου του Πατέρα. Καθώς ήταν εκείνη που έμελλε να προσφέρει από την παρθενική της ουσία ανθρώπινα μέλη στον θείο Λόγο, ανυψωνόταν στην ανείπωτη αξιοπρέπεια της Μητέρας του Υιού του Θεού. Καθώς η Μαρία ήταν εκείνη επάνω στην οποία θα κατέβαινε το Άγιο Πνεύμα και θα την επισκίαζε με την παντοδύναμη δύναμή του, κάνοντάς την παρθένα μητέρα του Θεού Υιού, υψωνόταν γι’ αυτό στην υψηλή τιμή της Νύμφης του Αγίου Πνεύματος.
«Αφού αποκαλύφθηκε το μυστικό και καθησυχάστηκε πλήρως η Παρθένος, ο θείος αγγελιοφόρος σιωπούσε, περιμένοντας με αγωνία την απάντησή της, δηλαδή τη συγκατάθεση της Μαρίας στην Ενανθρώπηση του αιώνιου Λόγου… Και απαντά: “Ιδού η δούλη του Κυρίου· ας γίνει σε μένα σύμφωνα με τον λόγο σου”. Η μεγάλη συγκατάθεση εκφράζεται, η Μαρία είναι η Μητέρα του Υιού του Υψίστου. Με αυτά τα λόγια αγαλλιάζει ο ουρανός και παρηγορείται ολόκληρος ο κόσμος. Ο άγγελος υποκλίνεται ευλαβικά μπροστά στην Κυρία του, έπειτα ανοίγει τα φτερά του και επιστρέφει στον παράδεισο.
Τη στιγμή που αποδεχόταν την ύψιστη αξιοπρέπεια της Μητέρας του Θεού, η Μαρία δήλωνε ταπεινά πως ήταν δούλη του Κυρίου. Εκείνη η βαθύτατη ταπείνωση, μέσα στην οποία τη βρήκε ο άγγελος του Κυρίου απορροφημένη και σχεδόν εκμηδενισμένη, δεν την εγκατέλειψε ούτε μετά τον ένδοξο χαιρετισμό ούτε όταν της προτάθηκε η ακόμη ενδοξότερη τιμή να γίνει μητέρα του θείου Λόγου.
«Η Μαρία είχε τότε προφέρει το θαυμαστό “γένοιτό μοι” και, μέσα σε μια στιγμή, από την πανάγια παρθενική ουσία της, το θείο Πνεύμα σχημάτισε στα σπλάχνα της ένα τρυφερό και τέλειο μικρό σώμα και, αφού του ένωσε ανθρώπινη ψυχή, συνδέθηκε με αυτήν και με το σώμα, με την πιο στενή υποστατική ένωση, το θείο Πρόσωπο του Λόγου. Ω θαύμα! Εκείνος ο Θεός, που δεν μπορεί να χωρέσει στην απεραντοσύνη των ουρανών, κλείνεται στην κοιλία της Μαρίας. Εκείνος ο Θεός, που με ένα δάχτυλο στηρίζει το μεγάλο οικοδόμημα του σύμπαντος, στηρίζεται στην αγνή μήτρα μιας παρθένου. Ποιος μπορεί να περιγράψει, λοιπόν, πόση πληρότητα χαράς πλημμύρισε και πυρπόλησε την ψυχή της Μαρίας εκείνη την ευτυχισμένη στιγμή, κατά την οποία έγινε Μητέρα του Υιού του Θεού; Ο Βασιλιάς των βασιλέων, ο μεγάλος Άρχοντας των αρχόντων, έστησε τον θρόνο του στην άσπιλη μήτρα της Μαρίας. Άπειρη χαρά πλημμύρισε τη Μαρία, όταν προσήλωσε το βλέμμα της στο άπειρο φως και μπόρεσε να ατενίσει τις απόκρυφες δόξες της θεότητας.
«Αποδεχόμενη η Μαρία την ασύγκριτη αξιοπρέπεια της Μητέρας του Θεού, αποδεχόταν συγχρόνως και το μεγαλόψυχο λειτούργημα της μητέρας του ανθρώπινου γένους. Ας χαρούμε: η Μαρία, προσφέροντας στον άγγελο τη σεμνή συγκατάθεσή της, σας υιοθέτησε ως παιδιά της, καθώς έγινε μητέρα όλων».

