in

Ὁ Ὅμηρος τοῦ Παραδείσου (ἀπὸ τὰ Ἄνθη τῆς Ἁγίας Κλάρας)

512px-ICONA_SANTA_CHIARA_CLARISSE
Clarisse itineranti, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons

Ἡ Ἁγία Μαρία τῶν Ἀγγέλων ἐκαλεῖτο οὕτως, διότι ἐλέγετο ὅτι τέσσαρες προσκυνηταὶ εἶχον ἀκούσει ἐκεῖ τοὺς ὕμνους τῶν Ἀγγέλων. Ἔκειτο μέσα εἰς δάσος, εἰς τοὺς πρόποδας τῆς Ἀσσίζης, καὶ ἦτο ἕνα μικρὸν ἐκκλησίδιον, τόπος συναθροίσεως τῶν πρώτων συντρόφων τοῦ Φραγκίσκου. Ὅλος ὁ τόπος, τὸ δάσος καὶ τὸ ἐκκλησίδιον, ἀπετέλει μίαν μικρὰν ἔκτασιν γῆς, ἰδιοκτησίαν τοῦ Βενεδικτίνου ἡγουμένου τοῦ Σουμπασίου. Διὰ τοῦτο ἐκαλεῖτο Πορτσιούνκολα, ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ μεγάλα κτήματα τῆς Μονῆς, τὰ ὁποῖα οἱ Βενεδικτῖνοι μοναχοὶ εἶχον ἀναδασώσει καὶ καλλιεργήσει.

Ὁ Φραγκίσκος εἶχε ἐπισκευάσει μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια τὸ ἐρειπωμένον ἐκκλησίδιον, καὶ μαζί μὲ τοὺς συντρόφους του εἶχε κτίσει γύρω του μερικὰς καλύβας ἀπὸ κλάδους, ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ δάσους. Κάθε χρόνο ἔδιδεν εἰς τοὺς Βενεδικτίνους ὡς ἐνοίκιον ἕνα μικρὸν καλάθι ψαριῶν, ἁλιευμένων εἰς τὸ πλησίον ῥεῦμα τοῦ Τεσκίου.

Κατὰ τὴν ἡμέραν, ὅταν ὁ Φραγκίσκος καὶ οἱ σύντροφοί του ἀνεχώρουν διὰ νὰ κηρύξουν καὶ νὰ ἐργασθοῦν, ἡ Ἁγία Μαρία τῶν Ἀγγέλων ἔμενεν ἔρημος. Κατὰ τὴν νύκτα ἐφωτίζετο μὲ ἀναμμένους κλάδους πεύκων καὶ ἀντηχοῦσε ἀπὸ δοξολογίας πρὸς τὴν Μαρίαν. Καὶ ἀκόμη περισσότερον ἐφωτίσθη ἡ νὺξ ἐκείνη τῆς Κυριακῆς, ὅταν ἡ Κλάρα, συνοδευομένη ὑπὸ τῆς Πακίφικας τοῦ Γουελφούτσιο, κατέβη ἀπὸ τὴν Ἀσίζην πρὸς τὴν Πορτσιούνκολαν.

Τὰς ἀνέμενον, εἰς τὸ ὅριον τοῦ δάσους, ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Βερνάρδος, μὲ ἀναμμένας δάδας. Ἔτι ἐνδεδυμέναι μὲ τὰ ἐορτάσιμα φορέματά των, προπορευομένων τῶν δύο σιωπηλῶν μοναχῶν, αἱ δύο νεάνιδες εἰσῆλθον εἰς τὸ πυκνὸν δάσος. Οἱ βάτοι ἐκρατοῦσαν τὰς μακρὰς οὐρὰς τῶν φορεμάτων των, καὶ ἐφαίνετο ὅτι ἀόρατα χέρια ἐζήτουν νὰ ἐμποδίσουν τὴν πορείαν των διὰ μέσου τοῦ δάσους.

Κάποιο νυκτόβιον πτηνόν, τρομαγμένον ἀπὸ τὰς δάδας, ἔψαυε μὲ τὰς πτέρυγάς του τὸ ἀναστατωμένον πέπλον ἐπὶ τοῦ μετώπου τῶν δύο φυγάδων. Εἰς τὴν θύραν τοῦ ἐκκλησιδίου, ὁ Φραγκίσκος, μὲ τὸ πρόσωπον αὐλακωμένον ἀπὸ τὴν σκιάν, τοὺς ὀφθαλμοὺς κατακαμένους ἀπὸ τὴν ἀγρυπνίαν καὶ τὸν καπνὸν τῆς ῥητίνης, ἐκοίταξε τὴν Κλάραν, ἡ ὁποία ἐγονάτισε ἐνώπιόν του.

Ὄπισθέν του συνωθοῦντο ἄλλοι ἄνδρες μὲ κουκούλας καὶ γενειάδας. Εἰς ἕνα ξένον θὰ ἐφαίνετο ὡς σκηνὴ ληστῶν. Θὰ ἐπίστευεν ὅτι αἱ δύο νεάνιδες εἶχον πέσει εἰς φωλεὰν λῃστῶν. Πράγματι, χέρια φαινομενικῶς ἁρπακτικὰ ἀφήρεσαν ἀπὸ τὴν Κλάραν τὰ κοσμήματα καὶ τὰ πολύτιμα στολίδια. Ἐκεῖ τὴν ἐξένδυσαν ἀπὸ τὸ ἐπανωφόριον ἐκ μπροκατέλλας. Τῆς ἔβγαλαν τὰ σατέν ὑποδήματα. Τὴν ἐνέδυσαν μὲ χονδρὴν ὑποκάτω ἐσθῆτα. Τὴν ἔδεσαν εἰς τὴν μέσην μὲ σχοινὶ καὶ θηλειάν.

Οὕτως δεμένη καὶ ἀνυπόδητος, ὡδηγήθη εἰς τὸ χαμηλὸν ὀξυκόρυφον ἐκκλησίδιον. Δέσμας ἀνθηρῶν σπάρτων ἐστόλιζον τὴν Ἁγίαν Μαρίαν τῶν Ἀγγέλων, ἀλλὰ ὅλος ἐκεῖνος ὁ χρυσὸς τοῦ δάσους ἐσκοτίζετο ἀπὸ τὸ ἐρυθρὸν φῶς τῶν δάδων καὶ τὸν καπνὸν ποὺ ἀνέδιδεν ἡ καιομένη ῥητίνη.

Τὴν ὡδήγησαν εἰς τοὺς πόδας τοῦ θυσιαστηρίου, γονατιστήν, ὡς καταδικασμένην ἐπὶ τοῦ ἱκριώματος. Ὁ Φραγκίσκος ἔβγαλε μάχαιραν. Τὴν ἐπλησίασε εἰς τὸν λεπτὸν λαιμὸν τῆς Κλάρας. Ἔκοψε μὲ ἀποφασιστικότητα. Αἱ πλεξίδες τῆς νεάνιδος, χρυσαφένιαι περισσότερον καὶ ἀπὸ τὰ σπάρτα, ἔπεσαν εἰς τὸ σκαλοπάτι τοῦ θυσιαστηρίου. Ὁ Φραγκίσκος ἔρριψε ἐπάνω εἰς τὴν ἀπογυμνωμένην κεφαλὴν ἕνα μαῦρον ὕφασμα τραχείας ὑφῆς.

Καὶ ἐνῷ ἐτελεῖτο ὁ ἀφανισμὸς τόσης κοσμικῆς καλλονῆς, οἱ ἄνδρες μὲ τὰ δασέα κεφάλια, μὲ τὰ τραχέα ράσα καὶ μὲ τὰς τραχείας φωνὰς ἔψαλλον δυνατὰ τὴν ἀκολουθίαν τῶν νεκρῶν διὰ τὴν νεάνιδα, ἡ ὁποία ἐστερήθη ἀπὸ τὸν κόσμον καὶ ἐλήφθη ὡς ὅμηρος τοῦ Παραδείσου.

ἀπὸ τὰ Ἄνθη τῆς Ἁγίας Κλάρας

Μετάφραση επιμέλεια Amici di Lazzaro

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

Μαρτυρίες θυμάτων αναγκαστικού γάμου

religion-3450127_1280

Ποιος είναι ο Ιησούς για μένα (Μητέρα Τερέζα της Καλκούτας)