Sierpień 2025
Autor stworzył trójwymiarowe modele ciała ludzkiego oraz płaskorzeźby, wykorzystując oprogramowanie open source i symulacje fizyczne do analizy punktów styku tkaniny z powierzchniami. Wyniki wskazują, że punkty styku tkaniny z płaskorzeźbą odpowiadają obrazowi o mniejszym stopniu zniekształcenia w porównaniu z punktami styku z ciałem trójwymiarowym, ponieważ to ostatnie generuje tak zwany efekt zniekształcenia „Maski Agamemnona”, dobrze znany w literaturze przedmiotu.
Innymi słowy, na rysunku 6 artykułu autor potwierdza wynik znany już z wczesnych badań Vignona i Delage’a z 1902 roku, a mianowicie, że obraz z Całunu pojawia się jako rzut ortogonalny. W tym wniosku nie ma zatem niczego nowego. Co więcej, biorąc pod uwagę badania in situ przeprowadzone przez zespół STURP (1978) oraz późniejsze analizy chemiczno-fizyczne, wykluczono możliwość powstania obrazu poprzez malowanie, pocieranie płaskorzeźbą lub kontakt z rozgrzaną rzeźbą bądź płaskorzeźbą.
Podsumowując, wyniki artykułu dotyczące braku efektu Maski Agamemnona oraz pionowej projekcji wizerunku Całunu Turyńskiego są znane od ponad wieku. Wynikająca z nich hipoteza autora o malowanym lub nadpalonym pochodzeniu obrazu, powstałego w wyniku kontaktu z płaskorzeźbą, pozostaje całkowicie sprzeczna z licznymi badaniami fizykochemicznymi, przede wszystkim z badaniami STURP, potwierdzonymi przez nowsze pomiary i szeroko opisywanymi w literaturze naukowej publikowanej w recenzowanych czasopismach.
Międzynarodowe Centrum Badań nad Całunem Turyńskim (CISS) podkreśla znaczenie rygorystycznego i interdyscyplinarnego podejścia, które wyraźnie rozróżnia ustalone fakty od hipotez, integrując wyniki wszystkich zaangażowanych dyscyplin.
Dalsze uwagi
Narzędzia i formaty wykorzystane w analizowanym artykule należą do powszechnie stosowanych w modelowaniu 3D. Blender jest na przykład niezawodnym oprogramowaniem do tworzenia treści multimedialnych i projektów kreatywnych, ale nie został opracowany specjalnie do zastosowań naukowych. Silnik fizyczny wykorzystany do symulacji zachowania tkaniny na modelu trójwymiarowym działa zgodnie z modelami odwzorowującymi grawitację oraz dostosowanie się tkaniny do powierzchni reprezentowanej przez ciało 3D.
Taka konfiguracja zakłada, że tkanina została nałożona na ciało, jednak model cyfrowy nie uwzględnia płaszczyzny podparcia: pod ciałem znajduje się pusta przestrzeń, jak gdyby było ono zawieszone.
Taki stan rzeczy wpływa na symulowane zachowanie tkaniny i nie odpowiada rzeczywistym warunkom fizycznym. Wprowadzenie sztywnej powierzchni, na której spoczywało ciało, mogłoby znacząco zmienić uzyskany wynik.
Narzędzie „OrtoOnBlender”, wykorzystane przez autora do wygenerowania płaskorzeźby, jest przedstawiane jako kluczowy element całego procesu. Wcześniejsze doświadczenia (Balossino–Rabellino) z podobnymi technologiami wykazały, że uzyskiwane rezultaty są zależne od właściwości symulowanej tkaniny, przechodząc od zachowania „sztywnego” do „miękkiego” w zależności od zastosowanych parametrów. Powtarzalność procedury jest warunkiem koniecznym, lecz niewystarczającym do potwierdzenia jej poprawności — jest to aspekt podkreślany w artykule, jednak sam w sobie nie gwarantuje naukowej poprawności wyciągniętych wniosków.
Tego rodzaju symulacje, choć interesujące i potencjalnie użyteczne w celach edukacyjnych lub multimedialnych, napotykają poważne trudności, jeśli miałyby zostać uznane za dowód naukowy, a tym bardziej za dowód rozstrzygający.
Dyskusja dotyczy dobrze znanego i wciąż otwartego zagadnienia: natury projekcji obrazu z Całunu Turyńskiego. Przejście od projekcji cylindrycznej (tkanina owinięta wokół ciała, powodująca nieuniknione zniekształcenia boczne) do projekcji ortogonalnej (pionowy transfer szczegółów, z minimalnymi zniekształceniami, lecz trudny do wyjaśnienia w odniesieniu do obecności obrazu w obszarach bezkontaktowych) ma istotne znaczenie dla hipotez dotyczących mechanizmu powstania obrazu.
Modele cyfrowe mogą przyczynić się do rozwoju dyskusji, lecz nie zastępują fizycznej i chemicznej analizy relikwii, która do tej pory wykluczała zgodność wizerunku z metodami malarskimi, kontaktem z płaskorzeźbą czy przypaleniem przez gorącą płaskorzeźbę.
Na poziomie metodologicznym CISS kieruje się następującymi podstawowymi zasadami:
- Ścisłe rozróżnienie między ustalonymi faktami a hipotezami oraz unikanie przedstawiania jako pewnych twierdzeń, które nie zostały jeszcze udowodnione.
- Współpracę interdyscyplinarną, integrującą i respektującą wyniki wszystkich zaangażowanych dziedzin oraz unikającą interpretacji częściowych lub ograniczonych do jednej perspektywy.
Komunikat prasowy Międzynarodowego Centrum Studiów nad Całunem Turyńskim w Turynie
