Święta Cecylia, która zmarła w Rzymie 22 listopada 230 roku, była rzymską arystokratką nawróconą na chrześcijaństwo, dziewicą i chrześcijańską męczennicą. Jej kult jest bardzo popularny, ponieważ Cecylia jest patronką muzyki, instrumentalistów i śpiewaków. Katolicy i prawosławni wspominają ją 22 listopada. Z wyjątkiem Najświętszej Maryi Panny jest jedną z zaledwie siedmiu świętych wymienianych z imienia w Kanonie Mszy Świętej.
Według tradycji Cecylia była zaręczona z młodym poganinem Walerianem. W noc poślubną wyjawiła mu, że anioł Boży strzeże jej dziewictwa, i zachęciła go do nawrócenia. Tej samej nocy Walerian udał się na Drogę Appijską, gdzie przy trzecim kamieniu milowym spotkał świętego papieża Urbana. Ten pouczył Waleriana i udzielił mu chrztu. Walerian wrócił wtedy do domu i ujrzał Cecylię pogrążoną w modlitwie, a przy niej anioła, który nieustannie nad nią czuwał.
Zaniepokojony poprosił o dowód na to, że ów młodzieniec rzeczywiście jest aniołem. Wówczas anioł ukazał dwie korony z kwiatów i włożył je na głowy małżonków. Walerian, który uwierzył, modlił się, aby także jego brat Tyburcjusz otrzymał tę samą łaskę — i tak się stało. Obaj bracia, już nawróceni, zaczęli grzebać ofiary prześladowań. Doniesiono na nich (pochówek chrześcijan był zakazany), skazano ich na ścięcie i pochowano w katakumbach Pretekstata.
Po ich śmierci także święta Cecylia została wezwana przed sędziego Almachiusza, który wydał wyrok śmierci. Kaci, nie śmiąc wykonać wyroku publicznie, próbowali ją udusić oparami z łaźni w jej domu (calidarium), w której panowała bardzo wysoka temperatura. Dokonał się jednak cud: po dniu i nocy Cecylię znaleziono wciąż żywą, okrytą niebiańską rosą — znakiem Bożej opieki.
Liktor (urzędnik publiczny w starożytnym Rzymie, którego zadaniem było eskortowanie i ochrona urzędników wyposażonych w imperium, takich jak konsulowie i pretorzy), wysłany, by ją ściąć, trzykrotnie uderzył ją w szyję, lecz nie zdołał jej ściąć. Mimo rany Cecylia żyła jeszcze trzy dni. Umierająca dziewczyna przekazała papieżowi Urbanowi I, który przybył ją odwiedzić, swój dom w spadku, prosząc, by przekształcił go w kościół.
W 821 roku, za pontyfikatu Paschalisa I, kościół konsekrowano ku czci świętej męczennicy, a ciało Świętej, wciąż nienaruszone po pięciuset latach, przeniesiono z katakumb św. Kaliksta (gdzie do dziś można zwiedzać kryptę, w której spoczywało jej ciało) do kościoła, który niegdyś był jej domem. Przeniesiono tam również ciała męczenników Waleriana, Tyburcjusza i Maksyma. Paschalis I postanowił dołączyć do nich także ciało św. Urbana.
Legenda Aurea opowiada, że papież Urban I, który nawrócił jej męża Waleriana i był świadkiem męczeństwa, „pochował ciało Cecylii wśród ciał biskupów i konsekrował jej dom, przekształcając go w kościół, zgodnie z jej prośbą”.
W 1599 roku, podczas prac restauracyjnych w bazylice św. Cecylii na Zatybrzu, kardynał Paolo Emilio Sfondrati kazał otworzyć sarkofag zawierający relikwie świętej.
Według ówczesnych świadectw ciało znaleziono w zaskakująco naturalnej pozycji, jak gdyby Cecylia wciąż spała, z głową odwróconą na bok i palcami wyprostowanymi w szczególnym geście. W tym samym roku rzeźbiarz Stefano Maderno wykonał słynną marmurową rzeźbę, która odtwarza właśnie pozycję, w jakiej — według przekazu — znaleziono ciało męczennicy. Dzieło do dziś znajduje się pod ołtarzem głównym bazyliki.
Święta Cecylia jest patronką muzyki, ponieważ według przekazu podczas uroczystości jej zaślubin, gdy rozbrzmiewały instrumenty muzyczne, Cecylia śpiewała w swoim sercu samemu Bogu: „Cantantibus organis, Caecilia in corde suo soli Domino decantabat”, „Gdy rozbrzmiewały instrumenty muzyczne, Cecylia śpiewała w swoim sercu tylko Panu” (epizod opisany w Passio Sanctae Caeciliae, starożytnym opisie jej męczeństwa).
Na przestrzeni wieków słowa te interpretowano jako bezpośrednie nawiązanie do muzyki. Z tego powodu Cecylia została patronką muzyków, śpiewaków i instrumentalistów.
Świętą Cecylię wspomina się 22 listopada.
Paolo Botti
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

