in

Shën Çeçilia, martire – 22 nëntor

Sassoferrato_santa_cecilia_1635-50_ca._03
Sailko, CC BY 3.0, nëpërmjet Wikimedia Commons

Shën Çeçilia, e cila vdiq në Romë më 22 nëntor 230, ishte një fisnike romake e konvertuar në krishterim, virgjëreshë dhe martire e krishterë. Kulti i saj është shumë i përhapur, pasi Çeçilia është pajtorja e muzikës, instrumentistëve dhe këngëtarëve. Ajo përkujtohet më 22 nëntor nga katolikët dhe ortodoksët. Përveç Virgjërës Mari, ajo është njëra prej vetëm shtatë shenjtoreve që përmenden me emër në Kanonin e Meshës.

Sipas traditës, Çeçilia ishte e fejuar me të riun pagan Valerianin. Natën e dasmës, Çeçilia i zbuloi dhëndrit se një engjëll i Hyjit ruante virgjërinë e saj dhe e ftoi të kthehej në besim. Po atë natë, Valeriani shkoi në rrugën Apia, ku, në miljen e tretë, takoi papën e shenjtë Urbanin. Ky e udhëzoi dhe e pagëzoi Valerianin, i cili më pas u kthye në shtëpi dhe pa Çeçilinë të gjunjëzuar në lutje, me engjëllin që e ruante prej kohësh.

I mbushur me dyshime, ai kërkoi një provë për natyrën vërtet engjëllore të atij djaloshi. Atëherë engjëlli bëri të shfaqeshin dy kurora me lule dhe ua vuri në kokë dy bashkëshortëve. Pasi u bë besimtar, Valeriani u lut që edhe vëllai i tij Tiburti të merrte të njëjtin hir, dhe kështu ndodhi. Dy vëllezërit, tashmë të kthyer në besim, iu kushtuan varrosjes së viktimave të përndjekjes: pasi u denoncuan (varrosja e të krishterëve ishte e ndaluar), u dënuan me prerje koke dhe u varrosën në katakombet e Pretekstatit.

Pas vdekjes së tyre, edhe Shën Çeçilia u thirr para gjykatësit Almaki, i cili urdhëroi vdekjen e saj. Xhelatët, pa guxuar ta zbatonin vendimin publikisht, u përpoqën ta mbytnin me avujt e banjës së shtëpisë së saj (calidarium), të cilën e kishin ngrohur në një temperaturë shumë të lartë. Por ndodhi mrekullia: pas një dite e një nate, Çeçilia u gjet ende gjallë, e mbështjellë me një vesë qiellore, shenjë e mbrojtjes hyjnore.

Një liktor (një zyrtar publik i Romës së lashtë, i ngarkuar të shoqëronte dhe mbronte magjistratët e pajisur me imperium, si konsujt dhe pretorët), i dërguar për t’ia prerë kokën, e goditi tri herë në qafë pa arritur t’ia priste. Pavarësisht plagës, Çeçilia jetoi edhe tri ditë. Vajza që po jepte shpirt i la trashëgim shtëpinë e saj papës Urban I, i cili shkoi për ta vizituar, duke i kërkuar që ta kthente në kishë.

Në vitin 821, gjatë pontifikatit të Paskalit I, kisha e ndërtuar u shugurua për nder të martires së shenjtë dhe trupi i Shenjtores, ende i paprishur pas pesëqind vjetësh, u transferua nga katakombet e Shën Kalistit (ku edhe sot mund të vizitohet kripta që e kishte strehuar trupin e saj) në kishë, dikur banesa e saj, së bashku me martirët Valerian, Tiburti dhe Maksim. Paskali I deshi t’u shtonte këtyre edhe trupin e Shën Urbanit.

Legenda Aurea tregon se papa Urbani I, i cili kishte kthyer në besim bashkëshortin e saj, Valerianin, dhe kishte qenë dëshmitar i martirizimit, «e varrosi trupin e Çeçilisë mes atyre të ipeshkvijve dhe e shuguroi shtëpinë e saj, duke e kthyer në kishë, ashtu siç ia kishte kërkuar ajo».

Në vitin 1599, gjatë punimeve të restaurimit të bazilikës së Shën Çeçilisë në Trastevere, kardinali Paolo Emilio Sfondrati urdhëroi hapjen e sarkofagut që përmbante reliket e shenjtores.

Sipas dëshmive të kohës, trupi u gjet në një pozicion çuditërisht të natyrshëm, sikur Çeçilia të ishte ende në gjumë, me kokën të kthyer nga njëra anë dhe gishtat e shtrirë në një gjest të veçantë. Po atë vit, skulptori Stefano Maderno krijoi një statujë të famshme prej mermeri, e cila riprodhon pikërisht pozicionin në të cilin, sipas tregimit, u gjet trupi i martires. Vepra ndodhet edhe sot nën altarin kryesor të bazilikës.

Shën Çeçilia është pajtorja e muzikës, sepse tregohet se, gjatë kremtimit të dasmës së saj, ndërsa tingëllonin instrumentet muzikore, Çeçilia këndonte në zemrën e saj vetëm për Hyjin: «Cantantibus organis, Caecilia in corde suo soli Domino decantabat», «Ndërsa tingëllonin instrumentet muzikore, Çeçilia këndonte në zemrën e saj vetëm për Zotin» (episodi i rrëfyer në Passio Sanctae Caeciliae, një rrëfim i lashtë i martirizimit të saj).

Gjatë shekujve, kjo shprehje është interpretuar si një referencë e drejtpërdrejtë ndaj muzikës. Për këtë arsye, Çeçilia u bë pajtorja e muzikantëve, këngëtarëve dhe instrumentistëve.
Shën Çeçilia kremtohet më 22 nëntor.

Paolo Botti

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

star-6880592_1280

Koha e Ardhjes është koha e pranisë dhe e pritjes së të Amshuarit (Benedikti XVI)