in

Heilige Cecilia, martelares – 22 november

Sassoferrato_santa_cecilia_1635-50_ca._03
Sailko, CC BY 3.0, via Wikimedia Commons

De heilige Cecilia, die op 22 november 230 in Rome stierf, was een Romeinse edelvrouw die zich tot het christendom bekeerde en een christelijke maagd en martelares werd. Haar verering is zeer populair, omdat Cecilia de patrones is van de muziek, instrumentalisten en zangers. Katholieken en orthodoxen gedenken haar op 22 november. Afgezien van de Maagd Maria is zij een van de slechts zeven heiligen die in de Canon van de Mis bij name worden genoemd.

Volgens de traditie was Cecilia verloofd met de jonge heiden Valerianus. In de huwelijksnacht vertelde Cecilia haar bruidegom dat een engel van God over haar maagdelijkheid waakte en nodigde zij hem uit zich te bekeren. Diezelfde nacht ging Valerianus naar de Via Appia, waar hij bij de derde mijl de heilige paus Urbanus ontmoette. Deze onderrichtte en doopte Valerianus, die vervolgens naar huis terugkeerde en Cecilia in gebed geknield aantrof, met de engel die altijd over haar had gewaakt.

Verbaasd vroeg hij om bewijs van de werkelijk engelachtige aard van die jongeman. Deze liet toen twee kransen van bloemen verschijnen en plaatste ze op de hoofden van de beide echtgenoten. Nadat Valerianus gelovig was geworden, bad hij dat ook zijn broer Tiburtius dezelfde genade mocht ontvangen, en zo geschiedde. De twee broers, die zich inmiddels hadden bekeerd, begonnen de slachtoffers van de vervolging te begraven. Nadat zij waren aangegeven (het was verboden christenen te begraven), werden zij ter dood veroordeeld door onthoofding en in de catacomben van Pretextatus begraven.

Na hun dood werd ook de heilige Cecilia voor rechter Almachius geleid, die haar ter dood veroordeelde. De beulen durfden het vonnis niet in het openbaar uit te voeren en probeerden haar te verstikken met de dampen van het badvertrek in haar huis (calidarium), dat tot een zeer hoge temperatuur was verhit. Maar het wonder geschiedde: na een dag en een nacht werd Cecilia nog in leven aangetroffen, gehuld in hemelse dauw, een teken van goddelijke bescherming.

Een lictor (een openbaar ambtenaar in het oude Rome, belast met het begeleiden en beschermen van magistraten met imperium, zoals consuls en praetoren), die was gestuurd om haar te onthoofden, sloeg driemaal op haar hals zonder erin te slagen haar hoofd van haar romp te scheiden. Ondanks haar verwonding leefde Cecilia nog drie dagen. Aan paus Urbanus I, die haar kwam bezoeken, liet het stervende meisje haar huis na, met het verzoek er een kerk van te maken.

In het jaar 821 werd de gebouwde kerk tijdens het pontificaat van Paschalis I aan de heilige martelares gewijd. Het lichaam van de heilige, dat na vijfhonderd jaar nog steeds ongeschonden was, werd overgebracht van de catacomben van Sint-Calixtus (waar de crypte waarin haar lichaam rustte nog altijd te bezoeken is) naar de kerk, haar vroegere woning, samen met de martelaren Valerianus, Tiburtius en Maximus. Paschalis I liet ook het lichaam van de heilige Urbanus hierheen overbrengen.

De Legenda Aurea verhaalt dat paus Urbanus I, die haar echtgenoot Valerianus had bekeerd en getuige was geweest van haar martelaarschap, «het lichaam van Cecilia begroef bij dat van de bisschoppen en haar huis inwijdde als kerk, zoals zij hem had gevraagd».

In 1599 liet kardinaal Paolo Emilio Sfondrati tijdens de restauratiewerkzaamheden aan de basiliek van de heilige Cecilia in Trastevere de sarcofaag openen waarin de relieken van de heilige lagen.

Volgens de getuigenissen uit die tijd werd het lichaam in een verrassend natuurlijke houding aangetroffen, alsof Cecilia nog sliep, met haar hoofd naar één kant gedraaid en haar vingers gestrekt in een bijzondere houding. In datzelfde jaar maakte beeldhouwer Stefano Maderno een beroemd marmeren beeld dat precies de houding weergeeft waarin het lichaam van de martelares volgens het verhaal werd aangetroffen. Het beeld staat nog steeds onder het hoofdaltaar van de basiliek.

De heilige Cecilia is de patrones van de muziek, omdat volgens het verhaal Cecilia tijdens de viering van haar huwelijk, terwijl de muziekinstrumenten speelden, in haar hart voor God zong: «Cantantibus organis, Caecilia in corde suo soli Domino decantabat», «Terwijl de muziekinstrumenten speelden, zong Cecilia in haar hart alleen voor de Heer» (een gebeurtenis die wordt verteld in de Passio Sanctae Caeciliae, een oude beschrijving van haar martelaarschap).

In de loop der eeuwen is deze uitspraak uitgelegd als een rechtstreekse verwijzing naar muziek. Daarom is Cecilia patrones geworden van musici, zangers en instrumentalisten.
De feestdag van de heilige Cecilia wordt gevierd op 22 november.

Paolo Botti

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

star-6880592_1280

De advent is de tijd van de aanwezigheid en de verwachting van de Eeuwige (Benedictus XVI)