
نخست به یاد آوریم که دعای مسیحی گفتوگویی با خداست: خدایی که میشنود، سخن میگوید، عمل میکند و محبت میورزد.
خدا، یعنی پدر، پسر و روحالقدس، همهٔ ما را دوست دارد: گناهکاران و قدیسان، سالم و بیمار.
اما ریکی بر این فرض استوار است که انرژیای نهفته، انرژیای جهانی و کیهانی وجود دارد که همهجا حاضر است و میتوان آن را از طریق نمادها و آیینهایی به کار گرفت که شناخت آنها فقط برای عدهای اندک ممکن است.
گفته میشود این انرژی همهجا، حتی درون ما، حضور دارد.
پس درمییابیم که ریکی نوعی دعا نیست.
ریکی در واقع یکی از نمونههای کلاسیکِ این آرزوی انسان است که خدا باشد یا خدا را در خدمت خواستههای خود بگیرد. آیا انرژی الهیای که میخواهند به دلخواه خود به جریان درآورند، به این معناست که بگوییم: «اگر بخواهم، میتوانم هر کاری بکنم»؟
نتیجه این است که خدا بیفایده میشود. به همین دلیل، کسانی که از ریکی استفاده میکنند اغلب ایمانشان را از دست میدهند یا دستکم دیگر ضرورت آن را درک نمیکنند (نه نیاز به خدا را و نه نیاز به ایمان به او را) و به ژرفای آن پی نمیبرند.
خدای ریکی خدایی بینام است که میتوان به دلخواه از او استفاده کرد. او بهراستی خدا نیست؛ غایب است. او فقط تأمینکنندهٔ انرژی است؛ یک باتری.
از نظر پیروان ریکی، کافی است چاکراها را باز کنند؛ چاکراها مجراهایی هستند که از طریق آنها میتوان انرژی و نیروی موردنیاز را به دست آورد. اما ریکی پاسخی برای ژرفترین پرسشها نمیدهد: زندگی، مرگ، رنج و تنهایی. این تفاوت بزرگ آن با مسیحیت است.
عیسی، خدای متجسد، نام دارد؛ همچون ما و برای ما رنج کشید و بر مرگ پیروز شد. با او میتوانیم سخن بگوییم، بگرییم، درخواست کنیم، گوش بسپاریم و بگذاریم عمل کند، حتی اگر فقط به او اعتماد کنیم.
اما در ریکی، این انسان است که میکوشد جای خدا را بگیرد و نقش درمانگر را ایفا کند.
همچنین تلاش برای برابر دانستن دستگذاری در ریکی با دستگذاری در آیینهای مسیحی، عمیقاً نادرست و گمراهکننده است: در مسیحیت، دستگذاری راهی برای فراخواندن خداست، نه مجرایی برای جاریشدن او یا انرژیاش: خدا از طریق دستها عبور نمیکند.
دستگذاری حرکتی برگرفته از کتاب مقدس است. این حرکت به شیوهای که برای مؤمنان بهآسانی قابل فهم باشد، نشان میدهد که روحالقدس، عطیهٔ خدا، از عالم بالا فراخوانده میشود.
افزون بر این، دعای راستین مسیحی همراه با دستگذاری، خواه برای شفا باشد، خواه برای فراخواندن خدا یا برکتدادن، چیزی را به خدا تحمیل نمیکند. خدا اسباببازی یا عروسک خیمهشببازی نیست که چون دعا میکنیم، عمل کند.
زیرا درخواستهای ما همواره تابع ارادهٔ اوست؛ ارادهای که گاه رازآمیز است. عیسی به ما میآموزد که در پایان هر درخواست این سخنان را به یاد آوریم: «اما نه ارادهٔ من، بلکه ارادهٔ تو انجام شود».
به همین دلیل، ریکی هیچ ارتباطی با ایمان مسیحی ندارد. در واقع، نوعی نیایش غیردینی است؛ چیزی شبیه دعایی خداناباورانه که خطاب به طبیعت، تقریباً همچون یک ایزدبانو در آیینهای مشرکانه (برای مثال، مادر طبیعت، مادر زمین یا گایا) خوانده میشود.
بهتر است از ریکی دوری کنیم و برای شرکت در دورهها و آموختن آموزههای آن پول هدر ندهیم.
پس پاسخ این است که ریکی دعا نیست و اتکا به آن نمیارزد.
Q.C. برای دوستان لازارو
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

