Ամուսնությունը պետք է լինի ազատ ընտրություն․ երկու մարդկանց միություն, ովքեր որոշում են իրենց կյանքը կիսել միմյանց հետ՝ համաձայնության և փոխադարձության հիման վրա։
Բնական իրավունքի համաձայն՝ ամուսնությունը տղամարդու և կնոջ միջև կայուն միություն է, որն ուղղված է փոխադարձ բարօրությանը, ինչպես նաև երեխաների ծննդին և դաստիարակությանը։ Կաթոլիկ եկեղեցին ճանաչում է այս բնական իրականությունը և մկրտվածների միջև այն բարձրացնում է հաղորդության արժանապատվության։
Սակայն երբ մարդուն ստիպում են ամուսնանալ մեկի հետ, ում ինքը չի ընտրել, այդ ազատությունը նրանից խլվում է։ Հարկադիր ամուսնությունը անարդարություն է, որը ժամանակակից հասարակությունները պետք է ճանաչեն, պայքարեն դրա դեմ և վերացնեն այն։
Նրանց համար, ովքեր գտնվում են պայմանավորված կամ հարկադիր ամուսնության ենթարկվելու վտանգի տակ, վախը կարող է սկսվել շատ ավելի վաղ․ ընտանիքին հիասթափեցնելու վախ, ընտանիքի կողմից մերժվելու կամ հեռացվելու վախ, սպառնալիքների կամ բռնության ենթարկվելու վախ և սեփական ապագան ընտրելու հնարավորությունը կորցնելու վախ։
Այս վախին հաճախ ավելանում են մեղքի զգացումը, ամոթը և միայնությունը։ Երբ ճնշումը գալիս է ամենամոտ մարդկանցից՝ նրանցից, ումից պաշտպանություն կակնկալվեր, «ոչ» ասելը կարող է անհնար թվալ։ Այդ պատճառով շատ մարդիկ չեն պատմում այն մասին, ինչի միջով անցնում են, և օգնություն չեն խնդրում՝ վախենալով, որ իրենց չեն հավատա կամ վտանգի տակ կդնեն իրենց կամ իրենց ընտանիքի անդամներին։
Հաջորդող վկայությունները հենց այս մասին են պատմում՝ սեփական ազատությունը կորցնելու վախի, բայց նաև ելք փնտրելու քաջության մասին։ (Դրանք վերցված են անգլերեն կայքից, որի հղումը նշված է էջի ներքևում։)
Aisha-ի պատմությունը
«Ես 15 տարեկան էի և պատրաստվում էի ավարտել GCSE-ի ուսուցումս, երբ հասկացա, որ հայրս ծրագրում էր ինձ ուղարկել արտերկիր՝ ինձ ամուսնացնելու իմ տարիքով ավելի մեծ զարմիկի հետ։ Հայրս միշտ զայրացած էր և երբեմն ծեծում էր թե՛ ինձ, թե՛ մորս։ Մայրս չէր ցանկանում, որ ես այդքան երիտասարդ տարիքում ամուսնանայի, բայց չափազանց վախենում էր նրան «ոչ» ասելուց։ Ես կարծում էի, որ հայրս կարող էր խաբելով ինձ դուրս բերել երկրից, իսկ հետո վերցնել հեռախոսս, որպեսզի ես ոչ ոքից օգնություն չկարողանայի խնդրել»։
Aisha-ն խոսեց իր դպրոցի ուսուցչուհիներից մեկի հետ, որը զանգահարեց Հարկադիր ամուսնությունների բաժին։
Հարկադիր ամուսնությունների բաժինը համագործակցեց երեխաների սոցիալական ծառայությունների հետ՝ հարկադիր ամուսնությունից պաշտպանության մասին որոշում ստանալու համար, որը ծանուցվեց Aisha-ի հորը։ Այդ որոշումը կանխեց հարկադիր ամուսնության իրականացումը, քանի որ Aisha-ի հայրը չէր կարող Aisha-ին դուրս բերել երկրից և չէր կարող նրա անունից անձնագիր ստանալու դիմում ներկայացնել։
Aisha-ն վախենում էր տանը մնալուց, ուստի նրան ժամանակավորապես ապահով կացարան տրամադրվեց խնամատար ընտանիքում։ Aisha-ի մայրը համագործակցեց երեխաների սոցիալական ծառայությունների հետ և աջակցություն ստացավ աղջկա հորից հեռանալու համար։
Այժմ Aisha-ն ապահով ապրում է իր մոր և կրտսեր քույրերի ու եղբայրների հետ և կարողացել է ավարտել իր GCSE-ն (միջնակարգ կրթությունը)։
Syed-ի պատմությունը
«Ես 25 տարեկան էի, երբ ծնողներս ինձ տարան Պակիստան՝ ընտանեկան ամուսնության համար։ Երբ հասա այնտեղ, իմացա, որ ես պետք է ամուսնանայի։ Ես չէի ցանկանում դա անել, բայց մայրս առողջական բազմաթիվ խնդիրներ ուներ, և բոլորը ասում էին, որ իմ հրաժարվելով՝ ես նրան հիվանդացնում եմ։ Մի քանի օր հրաժարվելուց հետո վերջապես հանձնվեցի և ենթարկվեցի ընտանիքիս կամքին։ Երբ վերադարձա Միացյալ Թագավորություն, պարզապես փորձեցի մոռանալ այդ ամենը և շարունակել ապրել իմ կյանքով։ Հետո կնոջս ընտանիքը սկսեց ճնշում գործադրել ինձ վրա, որպեսզի վիզայի համար դիմում ներկայացնեմ, որպեսզի նա կարողանա գալ Միացյալ Թագավորություն։ Նրանք զանգահարում էին ինձ և սպառնում»։
Syed-ը հնարավորինս շուտ զանգահարեց Հարկադիր ամուսնությունների բաժին, և բաժինը կարողացավ բացատրել, թե ինչպես կարող էին օգնել նրան, քանի որ նա «դժկամ» փեսացու էր, իսկ իրականում՝ այդ ամուսնությանը լիովին դեմ։
Khadija-ի պատմությունը
«Ես հաճախ խնդիրներ էի ստեղծում տանը՝ դիմահարդարվելու կամ այն պատճառով, որ ցանկանում էի ընկերներիս հետ մինչև ուշ մնալ դրսում։ Մայրս դրանից գոհ չէր, և մենք հաճախ էինք վիճում։ Երբ 19 տարեկան էի, մայրս ասաց, որ արձակուրդով գնում ենք Սոմալի՝ տատիկիս այցելելու։ Երբ հասա այնտեղ, մայրս ինձ թողեց գիշերօթիկ դպրոցում և ասաց, որ պետք է այնտեղ մնամ, մինչև սովորեմ լավ սոմալիացի աղջիկ լինել։ Նա վերցրեց անձնագիրս և ինձ այնտեղ թողեց։ Դպրոցը իսկապես սարսափելի էր։ Այնտեղ մեզ ծեծում էին և ասում, որ եթե ուզում եմ հեռանալ, պետք է ամուսնանամ պահակներից մեկի հետ»։
Khadija-ն գաղտնի հեռախոս էր պահել։ Նա իր ընկերոջը պատմեց, թե ինչ էր պատահել իր հետ, և նա զանգահարեց Հարկադիր ամուսնությունների բաժին։
Հարկադիր ամուսնությունների բաժինը համագործակցեց Միացյալ Թագավորության ոստիկանության հետ՝ հարկադիր ամուսնությունից պաշտպանության մասին որոշում ստանալու համար։ Այդ որոշումը պարտավորեցրեց Khadija-ի մորը վերադարձնել Khadija-ի անձնագիրը, թույլ տալ նրան հեռանալ դպրոցից և ամրագրել նրա վերադարձի թռիչքը դեպի Միացյալ Թագավորություն։ Հարկադիր ամուսնությունների բաժինը օգնեց Khadija-ին Միացյալ Թագավորություն վերադառնալուց հետո գտնել կարճաժամկետ ապահով կացարան։
Ներկայումս նա ապրում է ապաստարանում և մասնագիտացված մասնագետներից աջակցություն է ստանում՝ իր կյանքը ընտանիքից անկախ կերպով վերակառուցելու համար։
Mandeep-ի պատմությունը
«Երեկ երեկոյան լսեցի, թե ինչպես էին ծնողներս խոսում այս ամառ Հնդկաստան մեր ուղևորության և այն մասին, որ նրանք ծրագրում են այնտեղ գտնվելու ընթացքում ամուսնացնել իմ եղբորը՝ Mandeep-ին։ Մայրս ասաց, որ իրենք արդեն չափազանց մեծ են՝ նրա մասին հոգ տանելու համար, և որ նրա համար ավելի լավ կլինի կին ունենալ, որը կհոգա նրա մասին։ Mandeep-ը ունի մտավոր ծանր հաշմանդամություն և նույնիսկ ամենահիմնական հարցերում կախված է մայրիկից ու հայրիկից։ Ես իսկապես չեմ կարծում, որ նա հասկանում է, թե ինչ է պատրաստվում տեղի ունենալ իր հետ»։
Mandeep-ի քույրը կապ հաստատեց Հարկադիր ամուսնությունների բաժնի հետ՝ հայտնելու իր մտահոգությունները եղբոր իրավիճակի և այն հասկանալու նրա կարողության վերաբերյալ, թե ինչ էր պատրաստվում տեղի ունենալ նրա հետ։
Հարկադիր ամուսնությունների բաժինը տեղեկացրեց տեղական մեծահասակների սոցիալական ծառայության թիմին՝ բացատրելով իրավիճակը և խնդրելով, որպեսզի Mandeep-ի մտավոր կարողության գնահատում իրականացվի՝ միաժամանակ ապահովելով տեղեկությունը տրամադրած անձի անանունությունը։
Mandeep-ն արդեն աջակցություն էր ստանում մտավոր հաշմանդամություն ունեցող անձանց աջակցության թիմից, սակայն նրանք տեղյակ չէին նախատեսվող ամուսնության մասին։ Գնահատման արդյունքում պարզվեց, որ նա չուներ սեռական հարաբերությունների և ամուսնության համաձայնություն տալու կարողություն։
Հարկադիր ամուսնությունների բաժնի խորհրդով իրականացվեց պաշտպանության ծրագիր, որը ներառում էր նաև հարկադիր ամուսնությունից պաշտպանության մասին որոշում։ Այնուհետև մտավոր հաշմանդամություն ունեցող անձանց աջակցության թիմը համագործակցեց ընտանիքի հետ՝ Mandeep-ին բացատրելու ամուսնության վտանգը և ուսումնասիրելու նրա երկարաժամկետ կարիքների համար այլ տարբերակներ։
Թարգմանությունը՝ Amici di Lazzaro
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)
From Forced marriage — GOV.UK (www.gov.uk) (Open Government Licence)


