in

Getuigenissen van slachtoffers van gedwongen huwelijken

Foto van Chris0223 van Pixabay

Een huwelijk zou een vrije keuze moeten zijn: de ontmoeting tussen twee mensen die besluiten hun leven samen te delen op basis van wederzijdse instemming en wederkerigheid.

Volgens het natuurrecht is het een duurzame verbintenis tussen een man en een vrouw, gericht op het wederzijdse welzijn en op het krijgen, opvoeden en onderwijzen van kinderen. De Katholieke Kerk erkent deze natuurlijke werkelijkheid en verheft het huwelijk onder gedoopten tot de waardigheid van een sacrament.

Wanneer iemand echter wordt gedwongen te trouwen met iemand die hij of zij niet zelf heeft gekozen, wordt die vrijheid ontkend. Een gedwongen huwelijk is een onrecht dat moderne samenlevingen moeten erkennen, bestrijden en uitbannen.

Voor iemand die het risico loopt een gearrangeerd of gedwongen huwelijk te moeten aangaan, kan de angst al veel eerder beginnen: angst om de familie teleur te stellen, afgewezen of verstoten te worden, bedreigingen of geweld te ondergaan en niet zelf de eigen toekomst te kunnen kiezen.

Bij deze angst komen vaak schuldgevoelens, schaamte en eenzaamheid. «Nee» zeggen kan onmogelijk lijken wanneer de druk komt van de mensen die het dichtst bij je staan, van wie je juist bescherming zou verwachten. Daarom vertellen veel mensen niet wat zij meemaken en vragen zij niet om hulp, omdat zij bang zijn dat men hen niet zal geloven of dat zij zichzelf of hun familieleden in gevaar zullen brengen.

De volgende getuigenissen vertellen precies hierover: de angst om de eigen vrijheid te verliezen, maar ook de moed om een uitweg te zoeken. (Ze zijn afkomstig van de Engelse website die onderaan de pagina wordt vermeld.)

Het verhaal van Aisha

“Ik was 15 jaar oud en stond op het punt mijn GCSE’s af te ronden toen ik begreep dat mijn vader van plan was mij naar het buitenland te sturen om met mijn oudere neef te trouwen. Mijn vader was altijd boos en soms sloeg hij zowel mij als mijn moeder. Mijn moeder wilde niet dat ik op zo’n jonge leeftijd zou trouwen, maar ze was te bang om tegen hem nee te zeggen. Ik was bang dat mijn vader mij zou misleiden door mij het land uit te laten gaan en daarna mijn telefoon zou afnemen, zodat ik niemand om hulp zou kunnen vragen.”

Aisha sprak met een lerares op haar school, die de Eenheid voor Gedwongen Huwelijken belde.

De Eenheid voor Gedwongen Huwelijken werkte samen met de jeugdzorg om een Beschermingsbevel tegen Gedwongen Huwelijk te verkrijgen, dat aan Aisha’s vader werd betekend. Het bevel voorkwam dat het gedwongen huwelijk plaatsvond, omdat Aisha’s vader Aisha niet het land uit mocht brengen en geen paspoort namens haar mocht aanvragen.

Aisha was bang om thuis te blijven en werd daarom tijdelijk ondergebracht bij een pleeggezin op een veilige locatie. Aisha’s moeder werkte samen met de jeugdzorg en kreeg ondersteuning om bij de vader van het meisje weg te gaan.

Aisha woont nu veilig bij haar moeder en haar jongere broers en zussen en heeft haar GCSE’s (middelbare school) kunnen afronden.

Het verhaal van Syed

“Ik was 25 jaar oud toen mijn ouders mij naar Pakistan brachten voor een familiehuwelijk. Toen ik daar aankwam, ontdekte ik dat ik degene was die moest trouwen. Ik wilde dat niet, maar mijn moeder had veel gezondheidsproblemen en iedereen zei dat ik haar ziek maakte door te weigeren. Na dagenlang geweigerd te hebben, gaf ik het uiteindelijk op en onderwierp ik mij aan de wil van mijn familie. Toen ik terugkwam in het Verenigd Koninkrijk, probeerde ik het gewoon te vergeten en verder te gaan met mijn leven. Daarna begon de familie van mijn vrouw druk op mij uit te oefenen om een visumaanvraag in te dienen, zodat zij naar het Verenigd Koninkrijk kon komen. Ze belden me en bedreigden me.”

Syed belde zo snel mogelijk de Eenheid voor Gedwongen Huwelijken en deze kon hem uitleggen hoe zij hem konden helpen, omdat hij een “onwillige”, of beter gezegd een uitgesproken tegenstribbelende bruidegom was.

Het verhaal van Khadija

“Ik zorgde thuis vaak voor problemen, vanwege mijn make-up of omdat ik tot laat met mijn vrienden buiten wilde blijven. Mijn moeder was daar niet blij mee en we hadden vaak ruzie. Toen ik 19 was, vertelde mijn moeder me dat we op vakantie gingen om mijn grootmoeder in Somalië te bezoeken. Toen ik daar aankwam, liet mijn moeder me achter op een kostschool en zei ze dat ik daar moest blijven totdat ik had geleerd een goede Somalische dochter te zijn. Ze nam mijn paspoort mee en liet me daar achter. De school was echt vreselijk. Ze sloegen ons en zeiden dat ik, als ik weg wilde, met een van de bewakers moest trouwen.”

Khadija had een geheime telefoon verborgen gehouden. Ze vertelde haar vriend wat haar was overkomen en hij belde de Eenheid voor Gedwongen Huwelijken.

De Eenheid voor Gedwongen Huwelijken werkte samen met de politie in het Verenigd Koninkrijk om een Beschermingsbevel tegen Gedwongen Huwelijk te verkrijgen, waardoor Khadija’s moeder verplicht werd Khadija’s paspoort terug te geven, haar toe te staan de school te verlaten en haar terugvlucht naar het Verenigd Koninkrijk te boeken. De Eenheid voor Gedwongen Huwelijken hielp Khadija bij het vinden van tijdelijke veilige huisvesting toen zij terugkeerde naar het Verenigd Koninkrijk.

Momenteel woont zij in een opvanghuis en krijgt zij ondersteuning van gespecialiseerde professionals om haar leven onafhankelijk van haar familie opnieuw op te bouwen.

Het verhaal van Mandeep

“Gisteravond hoorde ik mijn ouders praten over onze reis naar India deze zomer en over hun plan om mijn broer Mandeep daar te laten trouwen. Mijn moeder zei dat ze te oud werden om voor hem te zorgen en dat het beter voor hem zou zijn om een vrouw te hebben die voor hem zou zorgen. Mandeep heeft ernstige verstandelijke beperkingen en is zelfs voor de meest basale zaken afhankelijk van mama en papa. Ik geloof echt niet dat hij begrijpt wat er met hem gaat gebeuren.”

De zus van Mandeep nam contact op met de Eenheid voor Gedwongen Huwelijken om haar zorgen over de situatie van haar broer en over zijn vermogen om te begrijpen wat hem te wachten stond, kenbaar te maken.

De Eenheid voor Gedwongen Huwelijken deed een melding bij het plaatselijke team voor volwassenenzorg, waarin de situatie werd uitgelegd en werd gevraagd of er voor Mandeep een Beoordeling van de Geestelijke Vermogens kon worden uitgevoerd, waarbij de anonimiteit van de informatiebron werd gewaarborgd.

Mandeep ontving al ondersteuning van het team voor mensen met verstandelijke beperkingen, maar zij waren niet op de hoogte van het aanstaande huwelijk. Uit de beoordeling bleek dat hij niet over het vermogen beschikte om in te stemmen met seks en met een huwelijk.

Op advies van de Eenheid voor Gedwongen Huwelijken werd een beschermingsplan opgesteld, met inbegrip van een Beschermingsbevel tegen Gedwongen Huwelijk. Het team voor mensen met verstandelijke beperkingen werkte vervolgens samen met de familie om het risico van het huwelijk voor Mandeep uit te leggen en andere mogelijkheden voor zijn behoeften op lange termijn te onderzoeken.

Vertaling: Amici di Lazzaro

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

From Forced marriage – GOV.UK (www.gov.uk) (Open Government Licence)

Heeft het begrip karma zin voor een katholiek?

512px-ICONA_SANTA_CHIARA_CLARISSE

De gijzelaar van het Paradijs (uit de Fioretti van de Heilige Clara)