
25 Mart sabahı koruyucu meleği ona şöyle der (Azize Gemma Galgani’ye):
Ne düşüneceğimi bilemedim; bu sözleri duyunca şaşırdım. «Kızım,» diye ekledi, «ben senin koruyucu meleğinim, Tanrı tarafından gönderildim; sana bütün öteki gizemlerden daha büyük bir gizemi anlatmaya geldim.»
Şaşkınlığım daha da arttı, hâlâ anlayamıyordum… Meleğim bunu fark etti ve bana şöyle dedi: «On iki gün önce sana ne vaat ettiğimi hatırlıyor musun?» Düşündüm ve hemen hatırladım. «Bil ki ey kızım, sana Meryem’den, dünya karşısında öylesine alçakgönüllü, ama Tanrı’nın katında sonsuz yücelikte olan genç bir kızdan söz edeceğim; bütün yaratılmışların en güzeli ve en kutsalı, Yüceler Yücesi’nin gözde kızı, Tanrı’nın Annesi olma eşsiz yüceliğine seçilmiş olandan söz edeceğim.»
… Gece çoktan ilerlemişti; Meryem Ana odasında tek başınaydı: dua ediyor, bütünüyle Tanrı’ya dalmış bulunuyordu. Birden o yoksul oda büyük bir ışıkla aydınlandı; başmelek insan suretine bürünerek ve sayısız melekle çevrili hâlde Meryem’in yanına geldi; hem saygıyla hem de heybetle yaklaştı. Ona Hanımefendi diye eğildi, müjdeli bir haberin habercisi olarak gülümsedi ve tatlı sözlerle şöyle dedi: «Selam sana, ey Meryem, Rab seninledir. Kadınlar arasında mübarek olan sensin.» Ah, yeryüzünde daha önce hiç duyulmamış ve bir daha da asla duyulmayacak ne güzel, ne yüce ve ne görkemli bir selam!
… «Göksel başmelek bu sözleri söyler söylemez sustu; sanki ilahi elçiliğini açıklamak için Meryem’den bir işaret bekliyordu. Meryem ise bu şaşırtıcı selamı duyunca tedirgin oldu; susup düşünmeye başladı. Ama belki de sanıyorsun ki, kızım, cennetin melekleri Meryem’in yanına hiç inmemişti? O, onların ziyaretlerinden ve tatlı sohbetlerinden her an yararlanırdı… Zihninde gizemli anlamı araştırmaya koyulmadı; tedirgin olmasının nedeni, meleğin selamına layık olmadığını düşünmesiydi. Ah, kızım,» diye tekrarlıyordu bana, «Meryem alçakgönüllülüğünün Rab’bi ne kadar hoşnut ettiğini bilseydi, bir meleğin hürmetine layık olmadığını düşünmezdi. “Nasıl olur da,” diye kendi kendine soruyordu, “Tanrı’nın bir meleği bana lütufla dolu der; oysa ben kendimi her türlü ilahi inayete layık görmüyorum? Nasıl olur da,” diye düşünüyordu Meryem kendi kendine, “cennetin bir meleği bana kadınlar arasında mübarek kılınmış der; oysa kadınların en işe yaramazı, en değersizi, en aşağılığı benim? Böylesine yüce bir selamın perdesi altında acaba nasıl bir gizem saklı?…”
«Meryem, meleğin selamına hiç karşılık vermemişti; bunun üzerine Cebrail, korkusunu gidermek için şöyle tekrarladı: “Korkma, ey Meryem; Yüceler Yücesi’nin katında lütuf bulan biricik kişi sensin. Bundan böyle rahminde bir oğula gebe kalacak, ona İsa adını vereceksin ve herkes ona Yüceler Yücesi’nin Oğlu diyecek: Davut’un tahtı ona verilecek, sonsuza dek hüküm sürecek ve krallığının sonu olmayacak.” Başmelek bu yüce sözlerle Meryem’e elçiliğinin tamamını açıklıyordu…
«Melek artık Bakire’ye büyük görevin sırrını, yani onun Yüceler Yücesi’nin Oğlu’nun annesi olacağını açıklamıştı. Fakat Meryem meleğe dönüp şöyle dedi: “Bakirelik saflığımı korurken bu nasıl olacak?” (Mesih’in bakire bir anneden doğması gerektiği, Yeşaya’nın kehanetinde önceden bildirilmişti)… Bil ki, meleğim bana burada şöyle dedi: «Meryem Ana, daha önce hiç görülmemiş bir örnekle, küçücük yaşlarından itibaren bakirelik çiçeğini iffetli ruhların göksel Eşine adamıştı; isyankâr şehvetin duyusuna tabi olmamasına rağmen, nefsini terbiye etmenin dikenleri arasında zambaklarını korumayı da ihmal etmemişti.»
«Düşün,» diyordu bana, «Meryem Ana büyük gizemle ilgili her konuda sustu; yalnızca tertemiz ve lekesiz saflığı söz konusu olunca konuştu ve kaygıyla harekete geçti; Tanrı’nın meleğine içten bir ricayla yaklaştı… Anladın mı kızım, Meryem bu güzel, meleklere yaraşır, göksel erdemi ne kadar çok seviyordu? Peki sence onu daha çok kim severdi: İsa mı, Meryem mi? Elbette İsa; çünkü kendisine saf ve lekesiz bir bakireden başkasını anne seçmezdi.»
Melek Cebrail şöyle cevap verdi: «Meryem, Kutsal Ruh senin üzerine inecek, Yüceler Yücesi’nin yüce kudreti seni gölgesi altına alacak; bu nedenle senden doğacak olan kutsal olacak ve gerçek Tanrı Oğlu olacaktır. Ayrıca sana şunu da bildiriyorum: Akraban Elizabet de yaşlılığında bir oğula gebe kaldı; kısır denilen kadın altı aylık gebedir. Çünkü Tanrı için hiçbir şey imkânsız değildir.» Melek Cebrail Meryem Ana’ya şu sözlerle devam etti: «Güven ve teselli bul, ey mübarek bakire: Tertemiz rahmini verimli kılmak üzere inecek olan ilahi Ruh’tur. Yüceler Yücesi’nin her şeye gücü yeten kudreti sende yeni bir mucize gerçekleştirecek; bu mucize, bakirelik onurunu korurken sana anne olmanın sevincini verecek. Rahminde taşıyacağın Kutsal Olan, Tanrı’nın Oğlu’ndan başkası olmayacaktır.» Başmelek Cebrail bu sözlerle sırrı açığa çıkarıyor, gizemi açıklıyor ve Meryem’e güven veriyordu.
«Artık her şey açıklığa kavuşmuştu; Bakire’nin Tanrı’nın Annesi olması için Meryem’in son sözü kalmıştı. Azizlerin görkemi içinde Baba’dan doğmuş olan ilahi Söz’ün yeryüzünde bir babası olmayacaktı; tıpkı gökte bir annesi olmadığı gibi. Meryem, ilahi Baba’nın Biricik Oğlu’na anne olmak üzere seçildiği için, Baba’nın da biricik kızı oluyordu. Bakire özünden ilahi Söz’e insan bedenini sağlayacak olan kişi olduğundan, Tanrı Oğlu’nun Annesi olmanın anlatılamaz yüceliğine yükseltiliyordu. Meryem, üzerine Kutsal Ruh’un ineceği ve onu her şeye gücü yeten kudretiyle gölgeleyerek Tanrı Oğlu’nun bakire annesi kılacağı kişi olduğundan, Kutsal Ruh’un Eşi olma yüce onuruna erişiyordu.»
«Sır açıklanmış, Bakire’nin içi bütünüyle rahatlamıştı. İlahi haberci susup onun cevabını, yani Meryem’in Ebedî Söz’ün beden alışına rıza göstermesini özlemle bekliyordu… Meryem de şöyle cevap verdi: “İşte Rab’bin hizmetkârı; bana dediğin gibi olsun.” O büyük söz söylendi ve Meryem Yüceler Yücesi’nin Oğlu’nun annesi oldu. Bu söz üzerine gök sevinçle coşar, bütün dünya teselli bulur. Melek saygıyla hanımının önünde eğilir, sonra kanat çırparak cennete döner.
Meryem, Tanrı’nın Annesi olmanın en yüce onurunu kabul ederken kendisini alçakgönüllülükle Rab’bin hizmetkârı olarak ilan ediyordu. Rab’bin meleğinin onu derin bir alçakgönüllülük içinde, kendi hiçliğine gömülmüş hâlde bulduğu bu alçakgönüllülük, ne yüce selam karşısında ne de ilahi Söz’ün annesi olma yönündeki daha yüce teklif karşısında onu terk etti.
«Meryem o mucizevi fiat sözünü söylemişti; bir anda ilahi Ruh, onun rahminde en saf bakirelik özünden narin ve kusursuz bir beden oluşturdu; bu bedene bir insan ruhu kattı ve ardından ilahi Söz’ün ilahi Kişisi, en sıkı ve hipostatik birleşmeyle hem ruhla hem bedenle birleşti. Ey mucize! Göklerin enginliğine sığmayan Tanrı, Meryem’in rahminde kapalıdır. Koca evreni tek parmağıyla ayakta tutan Tanrı’yı bir bakirenin tertemiz rahmi taşır. Öyleyse Tanrı Oğlu’nun annesi olduğu o mutlu anda Meryem’in ruhunu doldurup tutuşturan sevinci kim anlatabilir? Kralların Kralı, hükümdarların yüce Efendisi, tahtını Meryem’in tertemiz rahmine kurmuştur. Sonsuz ışığa yönelip Tanrılığın gizli görkemlerini seyredebildiği anda Meryem’i sonsuz bir sevinç doldurdu.»
«Meryem, Tanrı’nın Annesi olmanın eşsiz yüceliğini kabul ederken aynı zamanda insan soyunun annesi olma yüce görevini de kabul ediyordu. Sevinelim: Meryem, meleğe mahcup bir şekilde olur vererek sizleri evlat edindi ve herkesin annesi oldu.»

