
Artık yalnızca seni seviyorum, yalnızca seni izliyorum, yalnızca seni arıyorum ve yalnızca sana hizmet etmeye hazırım; çünkü yalnızca sen adaletle hükmediyorsun. Sana ait olmak istiyorum.
Emret, lütfen; dilediğini buyur. Ama iyileştir ve kulaklarımı aç ki sesini duyabileyim. İyileştir ve gözlerimi aç ki işaretlerini görebileyim. Beni şaşırtan ve senden uzaklaştıran her şeyi benden uzaklaştır ki seni tanıyabileyim.
Nereye bakmam gerektiğini söyle ki seni görebileyim; senden isteyeceğin her şeyi yapmayı umut ediyorum.
Lütfen senden kaçan kulunu kabul et, ey Rab, merhamet dolu Baba. Artık cezamı yeterince çektim; ayaklarının altında tuttuğun düşmanlarına yeterince hizmet ettim; onların aldatmalarına yeterince kurban oldum.
Onlardan kaçan kulunu kabul et; çünkü ben senden kaçarken onlar da beni bir yabancı olarak kabul ettiler.
Sana dönmem gerektiğini hissediyorum: Kapını çalan bana kapını aç; sana nasıl ulaşacağımı öğret.
İrademden başka hiçbir şeyim yok; yalnızca şunu biliyorum: geçici ve sona ermeye mahkûm olanı bırakmalı, kesin ve sonsuz olanı aramalıyım.
Baba, bunu yapıyorum, çünkü bildiğim tek şey bu; ama sana ulaşmanın yolunu bilmiyorum. Sen bana yolu göster; sen bana yolu göster ve yolculuk için gerekeni bana ver.
Eğer sana sığınanlar seni iman yoluyla buluyorlarsa, bana iman ver; erdem yoluyla buluyorlarsa, bana erdem ver; bilgi yoluyla buluyorlarsa, bana bilgi ver.
İmanımı artır, umudumu artır, sevgimi artır. Ey iyiliğin, ne kadar büyük ve eşsiz!
Aziz Augustinus, Soliloquies, I, 1, 5

