
Այժմ ես սիրում եմ միայն քեզ, հետևում եմ միայն քեզ, փնտրում եմ միայն քեզ և պատրաստ եմ ծառայել միայն քեզ, որովհետև միայն դու ես իշխում արդարությամբ. ես ցանկանում եմ պատկանել քեզ:
Հրամայիր, խնդրում եմ, և պատվիրիր այն, ինչ ուզում ես. բայց բժշկիր և բացիր իմ ականջները, որպեսզի կարողանամ լսել քո ձայնը։ Բժշկիր և բացիր իմ աչքերը, որպեսզի կարողանամ տեսնել քո նշանները։ Հեռացրու ինձանից այն, ինչը շփոթեցնում է ինձ և հեռացնում քեզանից, որպեսզի կարողանամ ճանաչել քեզ:
Ասա՛ ինձ, ուր պետք է նայեմ, որպեսզի կարողանամ տեսնել քեզ, և հուսով եմ, որ կանեմ այն ամենը, ինչ կպահանջես:
Ընդունի՛ր, խնդրում եմ, քո փախստականին, ո՛վ Տեր, գթառատ Հայր. այժմ ես բավականաչափ պատիժ եմ կրել, բավականաչափ ծառայել եմ քո թշնամիներին, որոնց դու ոտնատակ ես տվել. բավականաչափ զոհ եմ եղել նրանց խաբեություններին։
Ընդունի՛ր ինձ՝ քո ծառային, ով փախչում է նրանցից, քանի որ նրանք նույնպես օտարի պես են ընդունել ինձ, երբ փախչում էի քեզանից:
Ես զգում եմ, որ պետք է վերադառնամ քեզ. բացի՛ր քո դուռը ինձ համար, ով թակում է. սովորեցրո՛ւ ինձ, թե ինչպես հասնել քեզ:
Ես ոչինչ չունեմ, բացի իմ կամքից. ես միայն գիտեմ, որ պետք է թողնել այն, ինչը անցողիկ է և դատապարտված է ավարտվելու, և փնտրել այն, ինչը հաստատուն է և հավերժական:
Ահա թե ինչ եմ անում, Հայր, որովհետև միայն սա գիտեմ. բայց ես չգիտեմ, թե ինչ ճանապարհով պետք է հասնեմ քեզ։ Դու՛ ցույց տուր ինձ այն, դու՛ ցույց տուր ինձ ճանապարհը, դու՛ տուր ինձ այն, ինչ անհրաժեշտ է ճանապարհորդության համար:
Եթե նրանք, ովքեր ապավինում են քեզ, գտնում են քեզ հավատքի միջոցով, տո՛ւր ինձ հավատք. եթե առաքինության միջոցով, տո՛ւր ինձ առաքինություն. եթե ճանաչողության միջոցով, տո՛ւր ինձ ճանաչողություն:
Ավելացրո՛ւ իմ մեջ հավատքը, ավելացրո՛ւ հույսը, ավելացրո՛ւ սերը՝ որպես գթություն։ Ո՜վ քո բարություն, այնքան մեծ և անզուգական։
Սուրբ Ավգուստինոս, Ինքնախոսություններ, I, 1, 5

