
اکنون تنها تو را دوست دارم، تنها از تو پیروی میکنم، تنها تو را میجویم و آمادهام تنها به تو خدمت کنم، زیرا تنها تو با عدالت فرمان میرانی؛ میخواهم از آنِ تو باشم.
فرمان بده، از تو خواهش میکنم، و هر چه میخواهی امر کن؛ اما مرا شفا بده و گوشهایم را بگشا تا صدای تو را بشنوم. مرا شفا بده و چشمانم را بگشا تا نشانههای تو را ببینم. آنچه مرا سرگشته میکند و از تو دور میسازد، از من دور کن تا بتوانم تو را بشناسم.
به من بگو کجا باید بنگرم تا بتوانم تو را ببینم، و امیدوارم هر آنچه از من بخواهی انجام دهم.
مرا، گریختهٔ خود را، ای خداوند، ای پدر سرشار از رحمت، بپذیر. اکنون به اندازهٔ کافی کیفر خویش را تحمل کردهام؛ به اندازهٔ کافی به دشمنان تو خدمت کردهام، که آنان را زیر پاهای خود داری؛ به اندازهٔ کافی قربانی فریبهای آنان بودهام.
مرا، بندهٔ خود را که از آنان میگریزم، بپذیر؛ زیرا آنان نیز هنگامی که از تو میگریختم، مرا چون بیگانهای پذیرفتند.
احساس میکنم باید به سوی تو بازگردم: درِ خود را به روی من که میکوبم بگشا؛ به من بیاموز چگونه به سوی تو برسم.
جز ارادهٔ خویش چیزی ندارم؛ تنها میدانم که باید آنچه را گذرا و در شرف پایان است رها کنم و آنچه را یقینی و جاودانه است بجویم.
این است کاری که میکنم، ای پدر، زیرا تنها همین را میدانم؛ اما نمیدانم راه رسیدن به تو چیست. تو آن را به من نشان بده، تو راه را به من نشان بده، تو آنچه را برای سفر لازم است به من عطا کن.
اگر کسانی که به تو پناه میبرند از راه ایمان تو را مییابند، به من ایمان بده؛ اگر از راه فضیلت، به من فضیلت بده؛ اگر از راه معرفت، به من معرفت بده.
ایمان را در من بیفزا، امید را بیفزا، محبت را بیفزا. ای نیکوییِ تو، چه بزرگ و یگانهای!
قدیس آگوستین، گفتوگوهای تنهایی، I، ۱، ۵

