in

Ռեյկին աղոթքի ձև չէ։

reiki-bufala
ADL-ի պատկեր

Նախ հիշենք, որ քրիստոնեական աղոթքը երկխոսություն է Աստծու հետ՝ Աստծու, որը լսում է, խոսում, գործում և սիրում։

Աստված՝ Հայրը, Որդին և Սուրբ Հոգին, սիրում է բոլորիս՝ մեղավորներին ու սրբերին, առողջներին ու հիվանդներին։

Ռեյկին, ընդհակառակը, ելնում է այն ենթադրությունից, թե գոյություն ունի թաքնված՝ համընդհանուր, տիեզերական էներգիա, որը ներկա է ամենուր և կարելի է կառավարել խորհրդանիշների ու ծեսերի միջոցով, որոնց մասին կարող են իմանալ միայն քչերը։

Այդ էներգիան իբր ամենուր է՝ նաև մեր ներսում։

Ուրեմն հասկանում ենք, որ Ռեյկին աղոթքի ձև չէ։

Ռեյկին, թերևս, այն դասական օրինակներից է, երբ մարդը երազում է Աստված լինել կամ Աստծուն գործիք դարձնել։ Աստվածային էներգիան, որը ցանկանում են ըստ ցանկության ուղղորդել, մի՞թե «Եթե ուզեմ, ամեն ինչ կարող եմ» ասելու ձև չէ։

Արդյունքում Աստված դառնում է անպետք։ Ահա թե ինչու Ռեյկիով զբաղվողները հաճախ կորցնում են հավատը կամ, համենայնդեպս, այլևս չեն հասկանում դրա անհրաժեշտությունը՝ ո՛չ Աստծու, ո՛չ էլ Նրա հանդեպ հավատ ունենալու անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև դրա խորությունը։

Ռեյկիի աստվածն անանուն աստված է, որին կարելի է օգտագործել՝ ինչպես կամենաս։ Դա ոչ-աստված է։ Բացակա է։ Նա պարզապես էներգիա մատակարարող է։ Մարտկոց։

Ռեյկիով զբաղվողների համար բավական է բացել չակրաները՝ այն ուղիները, որոնցից կարելի է վերցնել անհրաժեշտը՝ էներգիան ու ուժը։ Սակայն Ռեյկին պատասխաններ չի տալիս ամենախոր հարցերին՝ կյանքի, մահվան, տառապանքի և միայնության մասին։ Սա է քրիստոնեությունից դրա մեծ տարբերությունը։

Հիսուսը՝ մարդացած Աստվածը, անուն ունի, չարչարվեց մեզ պես և մեզ համար ու հաղթեց մահին։ Նրա հետ կարող ենք խոսել, լաց լինել, խնդրել ու լսել, ինչպես նաև թույլ տալ, որ Նա գործի՝ թեկուզ պարզապես վստահելով Նրան։

Իսկ Ռեյկիի դեպքում մարդն է փորձում Աստծուն փոխարինել՝ ջանալով ինքը բուժող դառնալ։

Ռեյկիում ձեռք դնելը քրիստոնեական ծեսերում ձեռք դնելուն հավասարեցնելը նույնպես խորապես սխալ և մոլորեցնող է. քրիստոնեության մեջ ձեռք դնելը Աստծուն կանչելու միջոց է, ոչ թե Նրա հոսքը կամ էներգիան․ Աստված ձեռքերի միջով չի անցնում։

Ձեռք դնելը աստվածաշնչյան նշան է։ Այն հավատացյալներին հեշտ հասկանալի ձևով ցույց է տալիս, որ Սուրբ Հոգուն՝ Աստծու պարգևին, վերևից են կանչում։

Ավելին, ձեռք դնելով կատարվող իսկական քրիստոնեական աղոթքը՝ լինի այն բժշկության, Աստծուն դիմելու, թե օրհնության համար, Աստծուն ոչինչ չի պարտադրում։ Աստված խաղալիք կամ խամաճիկ չէ, որ գործի, որովհետև մենք աղոթում ենք։

Մեր խնդրանքները միշտ ենթակա են Նրա կամքին, որը երբեմն խորհրդավոր է։ Ամեն խնդրանքի վերջում Հիսուսը սովորեցնում է մեզ հիշել այս խոսքերը․ «Բայց ոչ թե իմ կամքը, այլ Քոնը թող լինի»։

Ահա թե ինչու Ռեյկին քրիստոնեական հավատքի հետ ոչ մի կապ չունի։ Այն, թերևս, աշխարհիկ դիմումի ձև է՝ բնությանը՝ որպես գրեթե հեթանոսական աստվածության, ուղղված մի տեսակ աթեիստական աղոթք (օրինակ՝ Մայր Բնություն, Մայր Երկիր, Գայա)։

Ավելի լավ է հեռու մնալ Ռեյկիից և գումար չվատնել դրա դասընթացներին մասնակցելու և ուսմունքներին հետևելու համար։

Ուրեմն պատասխանը հետևյալն է․ Ռեյկին աղոթք չէ, և չարժե ապավինել դրան։

Q.C.՝ «Լազարոսի ընկերների» համար

© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)

© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

Մարմնավորումը (Սուրբ Ջեմմա Գալգանի)

santa-chiara-pane

Տիկին Աղքատություն (Սուրբ Կլարայի «Փոքրիկ ծաղիկներից»)