
உண்மையான அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பெண்களாக நாம் விளங்க, இயேசுவை இன்னும் ஆழமாக நேசிக்க வேண்டும். உடலாலும் உள்ளத்தாலும், நம் ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் கொண்டு அவரை நேசிப்போம். உலகில் வாழும் ஒரு பெண் தன் கணவனை நாம் இயேசுவை நேசிப்பதைவிட அதிகமாக நேசிக்கிறாள் என்று சொல்லப்படக்கூடாது. பெண்களாகிய நாம் அன்பு செலுத்தவும் அன்பைப் பெறவும் படைக்கப்பட்டிருப்பதால், இது நம் உரிமையும் சிறப்புரிமையும் ஆகும்.
ஓர் ஆன்மா அன்பால் எவ்வளவு ஆழமாக ஆட்கொள்ளப்படுகிறதோ, அவ்வளவுக்கு அது மனிதகுலம் முழுவதுடனும் தன்னை ஒன்றித்துக்கொள்கிறது; ஏனெனில், எங்கெல்லாம் மீட்கப்பட வேண்டிய ஆன்மாக்கள் உள்ளனவோ, அங்கெல்லாம் நிலவும் துன்பத்திற்குள் நுழைய அன்பு அதைத் தூண்டுகிறது. மறைப்பணியாளர்களாகவும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பெண்களாகவும், நம் வாழ்வில் அன்பிற்கு முதலிடம் கொடுக்க வேண்டும். நம் துறவற வாக்குறுதிகள், திருத்தூதுப் பணி, சமூக வாழ்வு ஆகிய அனைத்தும் இயேசுவோடு நாம் கொண்டுள்ள அன்புறவின் கனிகளே.
துறவற வாக்கு
கற்பு விரதம் என்பது செய்யக்கூடாதவற்றின் பட்டியல் மட்டுமல்ல: அது அன்பு… அது கொடுப்பதும் பெறுவதுமாகும்: நான் என்னையே கடவுளுக்குக் கொடுக்கிறேன்; கடவுளைப் பெற்றுக்கொள்கிறேன். கடவுள் எனக்குச் சொந்தமாகிறார்; நானும் அவருக்குச் சொந்தமாகிறேன். ஆகவே, கற்பு விரதத்தின் மூலம் என்னை முழுமையாக அவருக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்.
விசுவாசம்
ரோம் நகரில் ஒரு பெண் தன் கதையை என்னிடம் கூறினாள். திருமணத்திற்குப் பிறகு அவள் தேவாலயத்திலிருந்து வெளியே வந்த நாளிலேயே, வேறொரு மனிதனை நேசிக்கத் தொடங்கினாள். இருபத்தாறு ஆண்டுகள் அந்த அன்புடனும் அந்த மனிதனுக்காகவும் வாழ்ந்தாள்.
«ஆனால், நான் இந்த மனிதனுக்கு [என் கணவருக்கு] என் வாக்கைக் கொடுத்திருந்தேன்; கடவுளுக்கும், நான் என் வாக்கைக் கொடுத்திருந்த மனிதருக்கும் உண்மையுள்ளவளாக இருக்க, அவரிடம் [மற்ற அந்த மனிதரிடம்] “இல்லை” என்று சொல்ல வேண்டியிருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் உண்மையிலேயே ஒரு வேதனைப் பாதையாக இருந்தது. அவர் ரோம் வரும்போதெல்லாம்: “இல்லை”; நான் திருமணம் செய்துகொண்ட மனிதரிடம் எனக்கு அன்பு எதுவும் இல்லாவிட்டாலும்.»
அந்தப் பெண் கூறினாள்: «மரணம், ஆம்; பாவம், இல்லை». இருபத்தைந்து [ஆண்டுகள்] பெருக்கல் முந்நூற்று அறுபத்தைந்து [நாட்கள்] பெருக்கல் அறுபது நிமிடங்கள்!
இப்போது நான் ஒரு கிறிஸ்தவப் பெண்ணைப் பற்றிப் பேசுகிறேன். இன்று அவள் தன் கணவரை பிரிக்கப்படாத அன்புடன் நேசிக்கிறாள். நான் கடவுளுக்குத் துறவற வாக்குறுதிகளை அளித்துள்ளேன்; மரணம் மட்டுமே என்னை அவரிடமிருந்து பிரிக்க முடியும். இதுவே கற்பு.
கற்பு
கற்பு விரதத்தின் மூலம், கடவுளின் அன்புக்காக, திருமண வாழ்வையும், வீடு அமைப்பதையும், குடும்பத்தைத் தொடங்குவதையும் நான் கைவிடுகிறேன். கத்தோலிக்கர்களாகிய நாம் இதை எளிதில் புரிந்துகொள்கிறோம்; ஆனால் கத்தோலிக்கர் அல்லாதவர்களால் திருமணமின்றி ஒரு பெண் எவ்வாறு வாழ முடியும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர்களின் பார்வையில் இது மிகவும் இயற்கைக்கு மாறான ஒன்று; ஆனாலும், நமக்குரிய உரிமையை ஏன் கைவிடுகிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாவிட்டாலும், அவர்கள் இதைப் போற்றுகிறார்கள்.
கற்பு விரதத்தின் மூலம், திருமண வாழ்வை மட்டுமல்ல, என் உள்ளார்ந்த மற்றும் வெளிப்புறச் செயல்களையும், என் பாசங்களையும் சுதந்திரமாகப் பயன்படுத்துவதற்கான உரிமையையும் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன். ஒரு பெண் ஓர் ஆணை நேசிப்பதுபோன்ற அன்புடன் ஒரு படைப்பை நேசிப்பதை மனச்சான்றின்படி என்னால் செய்ய முடியாது. கடவுளுக்கே உரிய அந்தப் பாசத்தை வேறு எந்தப் படைப்பிற்கும் ஒதுக்க எனக்கு இனி உரிமையில்லை…
சுதந்திரம்
உலகில் வாழ்பவர்கள், கற்பு விரதம் நம்மை மனிதத் தன்மையற்றவர்களாக்கி, உணர்வுகளற்ற கல் உருவங்களாக மாற்றிவிடுகிறது என்று நினைக்கிறார்கள். அது அப்படியல்ல என்பதற்கு நம்மில் ஒவ்வொருவரும் சான்று பகர முடியும்.
மூன்று அல்லது நான்கு குழந்தைகளுக்குத் தாயாக மாறுவதற்குப் பதிலாக, அனைவரையும் நேசிக்கும் சுதந்திரத்தை நமக்கு அளிப்பதே கற்பு விரதம். திருமணமான ஒரு பெண் ஒரே ஓர் ஆணை நேசிக்க முடியும்; ஆனால் நாம் கடவுளில் உலகம் முழுவதையும் நேசிக்க முடியும்.
கற்பு விரதத்தை உண்மையுடன் கடைப்பிடித்து, அதைச் செய்யக்கூடாதவற்றின் தொகுப்பாக மட்டும் கருதாமல் இருந்தால், அது நம்மை ஏழையாக்குவதில்லை; மாறாக, வாழ்வை முழுமையாக வாழ நமக்கு உதவுகிறது.
கற்பு விரதம் என்பது செய்யக்கூடாதவற்றின் பட்டியல் மட்டுமல்ல: அது அன்பு. அதனால்தான் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்து, «நான் அனைவரையும் நேசிக்கிறேன்» என்று சொல்ல முடிகிறது.
நாம் ஒருவரையொருவர் ஆழ்ந்த அன்புடன் நேசிக்க வேண்டும் என்று நம் சபையின் விதிமுறைகள் கூறுகின்றன. கடவுளை நாம் நேசிப்பதால் இதைச் செய்ய முடிகிறது.
அது கொடுப்பதும் பெறுவதுமாகும்: நான் என்னையே கடவுளுக்குக் கொடுக்கிறேன்; கடவுளைப் பெற்றுக்கொள்கிறேன். கடவுள் எனக்குச் சொந்தமாகிறார்; நானும் அவருக்குச் சொந்தமாகிறேன். ஆகவே, கற்பு விரதத்தின் மூலம் என்னை முழுமையாக அவருக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்.
தூய்மையற்ற எண்ணங்களுக்கு இடமளிக்க நாம் தாழ்ந்து செல்லும்போது, விலையுயர்ந்த மாணிக்கங்களைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு சேற்றை அள்ளிக்கொள்கிறோம். நம் ஆன்மிக வாழ்வில், எல்லாம் வல்லவரும் எல்லையற்ற மகத்துவமுடையவருமான கடவுளை நாம் கொண்டிருக்கிறோம்; இருந்தும், ஒரு படைப்புக்காக நம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்கிறோம்.
எவ்வளவு நல்லவராக இருந்தாலும், ஒரு படைப்பைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதற்காக எல்லாம் வல்ல கடவுளிடமிருந்து நாம் விலகுவது நினைத்துப் பார்க்கவே முடியாதது (கற்பைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்). இனிப்புகளைத் தேர்ந்தெடுக்காமல், ஒரு சிறு குழந்தை சுவரின் சாந்தையோ ஏன் சேற்றையோ திரும்பிச் சாப்பிடுவதைப் போன்றது இது.
நாம் ஒவ்வொருவரிடமும் அந்த «சேற்றை» நோக்கித் தாழ்ந்து செல்லும் ஆசை இருக்கிறது; ஆனால் சிலர் அதற்கு அடிபணிகிறார்கள், மற்றவர்கள் அதிலிருந்து விலகிச் செல்கிறார்கள். இதை நாம் நேர்மையுடன் நமக்குள் ஆராய வேண்டும்.
கொல்கத்தா அன்னை தெரசா
கொல்கத்தா புனித தெரசா (1910–1997), ஏழைகளிலும் நலிவுற்றோரிலும் இயேசுவுக்குச் சேவை செய்வதன் மூலம் அவரை நேசிப்பதற்குத் தன் வாழ்வை அர்ப்பணித்தார். உலகெங்கும் இன்று பணியாற்றும் ஒரு துறவற சபையான அன்பின் மறைப்பணியாளர்களை அவர் நிறுவினார். அதன் உறுப்பினர்கள் ஏழ்மை வாழ்வை ஏற்று, தாங்கள் பணியாற்றும் இடங்களில் மிகவும் தேவையிலுள்ள மக்களைப் பராமரிப்பதில் தங்களை ஈடுபடுத்துகின்றனர். தமது சான்று வாழ்வின் வழியாக, உண்மையான கற்பும் விசுவாசமும் கடவுள்மீதான பிரிக்கப்படாத அன்பில் வேரூன்றியுள்ளன என்றும், அந்த அன்பு ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் இலவசமாக அன்பு செலுத்துவதிலும் சேவை செய்வதிலும் வெளிப்படுகிறது என்றும் அவர் காட்டினார். அவரது நினைவுத் திருநாள் செப்டம்பர் 5ஆம் தேதி கொண்டாடப்படுகிறது.

