
Gerçekten Tanrı’ya adanmış kadınlar olabilmek için İsa’ya giderek daha derin bir aşkla bağlanmalıyız. O’nu bütün yetilerimizle, bedenimizle ve ruhumuzla sevelim. Dünyada yaşayan bir kadının kocasını bizim İsa’yı sevdiğimizden daha çok sevdiği söylenmesin. Bu bizim hakkımız ve ayrıcalığımızdır; çünkü kadınlar olarak sevmek ve sevilmek üzere yaratıldık.
Bir ruh sevgiyle ne kadar derinden kuşatılırsa bütün insanlıkla o kadar özdeşleşir; çünkü sevgi, kurtarılmayı bekleyen ruhların bulunduğu her yerde, her türlü acıya ortak olmasını sağlar. Misyonerler ve Tanrı’ya adanmış kadınlar olarak sevgiyi yaşamımızda ilk sıraya koymalıyız. Yeminlerimiz, apostolik hizmetimiz ve cemaat yaşamımız, İsa’yla sevgi birliğimizin meyveleridir.
Yemin
İffet yemini yalnızca yasaklar listesinden ibaret değildir: sevgidir… Vermek ve almaktır: kendimi Tanrı’ya veririm, Tanrı’yı alırım. Tanrı benim olur, ben de O’nun olurum. İşte bu nedenle, iffet yeminiyle kendimi bütünüyle O’na adarım.
Sadakat
Roma’da bir kadın bana hikâyesini anlattı. Evlendikten sonra kiliseden çıktığı gün başka bir adama âşık olmuştu. Yirmi altı yıl boyunca o aşkla, o adam için yaşadı.
«Ama kocama söz vermiştim ve Tanrı’ya, söz verdiğim adama sadık kalabilmek için diğer adama “hayır” demek zorunda kaldım. Her gün gerçek bir çileydi. Roma’ya her gelişinde ona “hayır” dedim; evlendiğim adama karşı hiçbir sevgi hissetmesem de».
Bu kadın şöyle dedi: «Ölüm, evet; günah, hayır». Yirmi beş [yıl] çarpı üç yüz altmış beş [gün] çarpı altmış dakika!
Şimdi bir Hristiyan kadından söz ediyorum. Bugün kocasını bölünmemiş bir sevgiyle seviyor. Tanrı’ya yeminlerimi ettim ve beni O’ndan yalnızca ölüm ayırabilir. İşte iffet budur.
İffet
İffet yeminiyle, Tanrı sevgisi uğruna evlilikten, bir eve sahip olmaktan ve bir aile kurmaktan vazgeçiyorum. Biz Katolikler bunu kolayca anlarız; ancak Katolik olmayanlar bir kadının evlenmeden nasıl yaşayabildiğini anlayamazlar. Onlara göre bu son derece doğaya aykırı bir şeydir; yine de bizi, bize ait olan bir haktan vazgeçmeye neyin yönelttiğini anlamadan bunu takdir ederler.
İffet yeminiyle yalnızca evlilik yaşamından vazgeçmekle kalmıyor, içsel ve dışsal davranışlarımı ve duygularımı özgürce kullanma hakkımı da Tanrı’ya adıyorum. Vicdanım elvermediği için başka bir insanı, bir kadının bir erkeğe duyduğu aşkla sevemem. Tanrı’ya ait olan bu sevgiyi başka hiçbir varlığa ayırma hakkım artık yok…
Özgürlük
Dünyada yaşayan insanlar iffet yemininin bizi insanlıktan çıkardığını, duygusuz taşlara dönüştürdüğünü sanıyor. Her birimiz bunun böyle olmadığına tanıklık edebilir.
Üç ya da dört çocuk annesi olmak yerine herkesi sevebilme özgürlüğünü bize veren, işte iffet yeminidir. Evli bir kadın yalnızca bir erkeği sevebilir; biz ise Tanrı’da bütün dünyayı sevebiliriz.
İffet yemini bizi yoksullaştırmaz; ona sadakatle bağlı kalır ve onu yalnızca bir yasaklar bütünü olarak görmezsek, yaşamı dolu dolu yaşamamızı sağlar.
İffet yemini yalnızca yasaklar listesinden ibaret değildir: sevgidir. Bu nedenle herkese bakıp şöyle diyebiliriz: «Herkesi seviyorum».
Tüzüklerimizde birbirimizi yoğun bir sevgiyle sevmemiz gerektiğini okuyoruz. Bunu yapabiliriz, çünkü Tanrı’yı seviyoruz.
Vermek ve almaktır: kendimi Tanrı’ya veririm, Tanrı’yı alırım. Tanrı benim olur, ben de O’nun olurum. İşte bu nedenle, iffet yeminiyle kendimi bütünüyle O’na adarım.
Saf olmayan düşüncelere kapılarak kendimizi alçaltmaya başladığımızda, çamur toplamak için değerli taşları bir kenara atmış oluruz. Ruhsal yaşamımızda her şeye gücü yeten ve sonsuz büyüklükteki Tanrı’ya sahibiz; yine de kendimizi bir varlığın seviyesine indiriyoruz.
Ne kadar iyi olursa olsun, bir varlıkla ilgilenmek uğruna Her Şeye Gücü Yeten Tanrı’dan uzaklaşmamız düşünülemez (iffet hakkında konuşuyor). Bu, küçük bir çocuğun şekerleri seçmek yerine dönüp bir duvarın sıvasını, hatta çamuru yemesine benzer.
İçimize dürüstçe bakmalıyız; çünkü o «çamura» yönelme arzusu her birimizin içinde vardır. Ancak bazıları bu arzuya kapılırken diğerleri ondan uzaklaşır.
Kalkütalı Azize Teresa
Kalkütalı Azize Teresa (1910–1997), yaşamını en yoksul ve en savunmasız kişilere hizmet ederek İsa’yı sevmeye adadı. Bugün dünyanın dört bir yanında faaliyet gösteren ve üyeleri yoksulluk içinde bir yaşamı benimseyerek bulundukları yerlerde en muhtaç kişilere hizmet eden Hayırseverlik Misyonerleri adlı dinî cemaati kurdu. Tanıklığıyla, gerçek iffetin ve sadakatin Tanrı’ya duyulan bölünmemiş bir sevgiye dayandığını; bu sevginin de her insana karşılıksız sevgi ve hizmet olarak ortaya çıktığını gösterdi. Litürjik anma günü 5 Eylül’de kutlanır.

