
Για να γίνουμε αληθινά αφιερωμένες γυναίκες, πρέπει να ερωτευόμαστε όλο και βαθύτερα τον Ιησού. Ας Τον αγαπάμε με όλες μας τις δυνάμεις, με το σώμα και με το πνεύμα. Ας μη λέγεται ότι μια γυναίκα που ζει στον κόσμο αγαπά τον άντρα της περισσότερο απ’ όσο εμείς αγαπάμε τον Ιησού. Αυτό είναι δικαίωμά μας και προνόμιό μας, γιατί, ως γυναίκες, πλαστήκαμε για να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε.
Όσο βαθύτερα κατακτάται μια ψυχή από την αγάπη, τόσο περισσότερο ταυτίζεται με ολόκληρη την ανθρωπότητα, γιατί η αγάπη την οδηγεί να συμμετέχει σε κάθε πόνο, όπου υπάρχουν ψυχές που πρέπει να σωθούν. Ως ιεραπόστολοι και αφιερωμένες γυναίκες, πρέπει να βάζουμε την αγάπη πρώτη στη ζωή μας. Οι όρκοι μας, το αποστολικό μας έργο και η κοινοβιακή μας ζωή είναι όλα καρποί της ένωσής μας με τον Ιησού μέσα στην αγάπη.
Ο όρκος
Ο όρκος αγνότητας δεν είναι απλώς ένας κατάλογος απαγορεύσεων: είναι αγάπη… Είναι μια πράξη προσφοράς και αποδοχής: προσφέρω τον εαυτό μου στον Θεό και λαμβάνω τον Θεό. Ο Θεός γίνεται δικός μου κι εγώ γίνομαι δική Του. Γι’ αυτό, με τον όρκο αγνότητας, αφιερώνομαι ολοκληρωτικά σε Εκείνον.
Η πιστότητα
Στη Ρώμη, μια γυναίκα μού διηγήθηκε την ιστορία της. Την ημέρα που βγήκε από την εκκλησία, αφού παντρεύτηκε, ερωτεύτηκε έναν άλλον άντρα. Για είκοσι έξι χρόνια έζησε με αυτή την αγάπη, για εκείνον τον άντρα.
«Μα εγώ είχα δώσει τον λόγο μου σ’ αυτόν [τον άντρα μου] και, για να είμαι πιστή στον Θεό και στον άντρα στον οποίο είχα δώσει τον λόγο μου, έπρεπε να πω «όχι» σ’ εκείνον [τον άλλον άντρα]. Κάθε μέρα ήταν ένας αληθινός Γολγοθάς. Κάθε φορά που έρχεται στη Ρώμη: «όχι», παρόλο που δεν νιώθω καμία αγάπη για τον άντρα που παντρεύτηκα».
Αυτή η γυναίκα είπε: «Τον θάνατο, ναι· την αμαρτία, όχι». Είκοσι πέντε [χρόνια] επί τριακόσιες εξήντα πέντε [ημέρες] και επί εξήντα λεπτά!
Τώρα μιλώ για μια χριστιανή γυναίκα. Σήμερα αγαπά τον άντρα της με αγάπη αμέριστη. Έδωσα τους όρκους μου στον Θεό και μόνο ο θάνατος μπορεί να με χωρίσει από Εκείνον. Αυτή είναι η αγνότητα.
Η αγνότητα
Με τον όρκο αγνότητας αποποιούμαι τον έγγαμο βίο, την απόκτηση σπιτιού και τη δημιουργία οικογένειας, από αγάπη για τον Θεό. Εμείς οι Καθολικοί το καταλαβαίνουμε εύκολα, αλλά οι μη Καθολικοί δεν μπορούν να καταλάβουν πώς μπορεί μια γυναίκα να ζει χωρίς να παντρευτεί. Στα μάτια τους είναι κάτι βαθιά αφύσικο· κι όμως το θαυμάζουν, χωρίς να καταλαβαίνουν τι μας ωθεί να απαρνηθούμε ένα δικαίωμα που μας ανήκει.
Με τον όρκο αγνότητας δεν απαρνούμαι μόνο τον έγγαμο βίο, αλλά αφιερώνω στον Θεό και την ελεύθερη διάθεση των εσωτερικών και εξωτερικών μου πράξεων, των συναισθημάτων μου. Δεν μπορώ, κατά συνείδηση, να αγαπώ ένα πλάσμα με την αγάπη μιας γυναίκας για έναν άντρα. Δεν έχω πια το δικαίωμα να φυλάξω για οποιοδήποτε άλλο πλάσμα αυτή τη στοργή που ανήκει στον Θεό…
Η ελευθερία
Οι άνθρωποι που ζουν στον κόσμο πιστεύουν ότι ο όρκος αγνότητας μάς κάνει απάνθρωπες, ότι μας μεταμορφώνει σε πέτρινα όντα, χωρίς αισθήματα. Καθεμιά μας μπορεί να μαρτυρήσει πως δεν είναι έτσι.
Ο όρκος αγνότητας είναι ακριβώς εκείνος που μας χαρίζει την ελευθερία να αγαπάμε τους πάντες, αντί να γίνουμε μητέρες τριών ή τεσσάρων παιδιών. Μια παντρεμένη γυναίκα μπορεί να αγαπά έναν μόνο άντρα· εμείς μπορούμε να αγαπάμε ολόκληρο τον κόσμο μέσα στον Θεό.
Ο όρκος αγνότητας δεν μας φτωχαίνει· μας επιτρέπει να ζούμε πλήρως, αν τον τηρούμε πιστά και δεν τον αντιμετωπίζουμε απλώς ως ένα σύνολο απαγορεύσεων.
Ο όρκος αγνότητας δεν είναι απλώς ένας κατάλογος απαγορεύσεων: είναι αγάπη. Γι’ αυτό μπορούμε να κοιτάζουμε τον καθένα και να λέμε: «Αγαπώ τους πάντες».
Στα Καταστατικά μας διαβάζουμε ότι πρέπει να αγαπάμε ο ένας τον άλλον με ένθερμη αγάπη. Μπορούμε να το κάνουμε επειδή αγαπάμε τον Θεό.
Είναι μια πράξη προσφοράς και αποδοχής: προσφέρω τον εαυτό μου στον Θεό και λαμβάνω τον Θεό. Ο Θεός γίνεται δικός μου κι εγώ γίνομαι δική Του. Γι’ αυτό, με τον όρκο αγνότητας, αφιερώνομαι ολοκληρωτικά σε Εκείνον.
Και όταν σκύβουμε για να ενδώσουμε σε ακάθαρτες σκέψεις, πετάμε πολύτιμους λίθους για να μαζέψουμε λάσπη. Στην πνευματική μας ζωή κατέχουμε τον Θεό, τον Παντοδύναμο και άπειρα μεγάλο, κι όμως ταπεινωνόμαστε μπροστά σε ένα πλάσμα.
Είναι αδιανόητο να απομακρυνόμαστε από τον Παντοδύναμο Θεό για να ασχοληθούμε με ένα πλάσμα, όσο καλό κι αν είναι αυτό (αναφέρεται στην αγνότητα). Είναι σαν ένα μικρό παιδί που, αντί να διαλέξει γλυκά, γυρίζει και τρώει τον σοβά ενός τοίχου ή ακόμη και λάσπη.
Πρέπει να κοιτάξουμε μέσα μας με ειλικρίνεια, γιατί η επιθυμία να σκύψουμε προς αυτή τη «λάσπη» υπάρχει σε καθεμιά μας· όμως μερικές ενδίδουν, ενώ άλλες απομακρύνονται από αυτήν.
Μητέρα Τερέζα της Καλκούτας
Η Αγία Τερέζα της Καλκούτας (1910–1997) αφιέρωσε τη ζωή της στην αγάπη προς τον Ιησού, υπηρετώντας τους φτωχότερους και πιο ευάλωτους. Ίδρυσε το τάγμα των Ιεραποστόλων της Αγάπης, μια θρησκευτική κοινότητα που σήμερα βρίσκεται σε όλο τον κόσμο και τα μέλη της οποίας ζουν με όρκο φτώχειας και αφιερώνονται στη φροντίδα των πιο αναγκεμένων ανθρώπων στους τόπους όπου δραστηριοποιούνται. Με τη μαρτυρία της έδειξε ότι η αληθινή αγνότητα και η πιστότητα έχουν τις ρίζες τους στην αμέριστη αγάπη για τον Θεό, η οποία εκδηλώνεται με την ανιδιοτελή αγάπη και την υπηρεσία προς κάθε άνθρωπο. Η λειτουργική μνήμη της εορτάζεται στις 5 Σεπτεμβρίου.

