
புனித சார்பெல் மக்லூஃப் (உலகியலான பெயர் யூசுப் அந்தோன் மக்லூஃப், அரபியில் مار شربل; பகாகஃப்ரா, 8 மே 1828 – அன்னாயா, 24 டிசம்பர் 1898) லெபனானைச் சேர்ந்த ஒரு மரோனைட் கத்தோலிக்க குருவும் துறவியுமாவார்; அவர் லெபனான் மரோனைட் துறவறச் சபையைச் (OLM) சேர்ந்தவர். 1977 ஆம் ஆண்டு திருத்தந்தை பால் VI அவர்களால் புனிதராக அறிவிக்கப்பட்ட அவர், லெபனானின் “பத்ரே பியோ” என்று கருதப்படுவதுடன், மத்திய கிழக்கின் மிகப் பெரிய துறவிகளிலும் அற்புதக் குணப்படுத்துபவர்களிலும் ஒருவராக உலகம் முழுவதும் வணங்கப்படுகிறார்.
புனித சார்பெல் மக்லூஃபின் திருவழிபாட்டு விழா ஜூலை 24 அன்று கொண்டாடப்படுகிறது.
அவர் விவசாயிகளான அந்தோன் மக்லூஃப் மற்றும் பிரிஜித்தா அல்-சிதியாக் ஆகியோரின் ஐந்தாவது குழந்தையாகப் பிறந்தார்; அவருக்கு யூசுப் அந்தோன் (யோசேப்பு அந்தோனினுஸ்) என்று பெயரிட்டனர். அவர் 1828 மே 8 அன்று பெக்கா கஃப்ரா கிராமத்தில் (லெபனானிலேயே மிக உயரமான கிராமம், கடல் மட்டத்திலிருந்து 1,600 மீட்டர் உயரத்தில்) பிறந்தார்; வெறும் மூன்று வயதிலேயே தந்தையை இழந்தார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவரது தாய் மிகவும் இறைப்பற்றுள்ள ஒருவரை மறுமணம் செய்துகொண்டார் (அவர் பின்னர் திருத்தொண்டராக ஆனார்); அவர் யூசுப்பை தினசரி செபத்திற்கு வழிநடத்தினார். மேலும், புனிதர்களின் பள்ளத்தாக்கில் வாழ்ந்த அவரது இரண்டு துறவி மாமாக்களும் அவருக்கு வலுவான முன்மாதிரிகளாக இருந்தனர்.
சிறுவனாக இருந்தபோதே அவர் குடும்பத்தின் மந்தையைப் பராமரிக்கத் தொடங்கினார்; தியானமிகு வாழ்வின் மீது ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டையும் வெளிப்படுத்தினார். ஏற்கனவே 14 வயதில், தினமும் மேய்ச்சலுக்குப் பிறகு, ஒரு குகைக்குள் இருந்த தூய கன்னி மரியாவின் திருவுருவத்தின் முன் (இன்று “புனிதரின் குகை” என்று அழைக்கப்படுகிறது) பல மணி நேரம் முழங்காலிட்டு செபிக்கத் தனிமையில் செல்வார். ஒரு சாட்சி கூறுவதன்படி, அவர் தனது பசுவிடம் இவ்வாறு சொல்வார்: «நான் செபத்தை முடிக்கும் வரை காத்திரு; ஏனெனில் ஒரே நேரத்தில் உன்னுடனும் இறைவனுடனும் பேச என்னால் முடியாது. அவருக்கே முன்னுரிமை».
23 வயதில் அவர் தனது குடும்பத்தையும் சொந்த ஊரையும் விட்டு, லெபனான் மரோனைட் துறவறச் சபையில் (மரோனைட் திருச்சபையின் கத்தோலிக்க வழிபாட்டுமுறையைச் சேர்ந்த மிகப் பழமையான துறவறச் சபை) துறவறப் பயிற்சியைத் தொடங்கினார்; அந்தியோக்கியாவைச் சேர்ந்த ஒரு மறைச்சாட்சியின் நினைவாக, சார்பெல் என்ற பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்தார் (பாரம்பரியமாக “இறைவனின் வரலாறு” அல்லது “இறைவனின் கதை” என்று பொருள் கொள்ளப்படுகிறது). அன்னாயாவில் உள்ள புனித மரோன் மடத்திற்குச் சென்ற பிறகு, 1853 நவம்பர் 1 அன்று தனது முதல் துறவற உறுதிமொழிகளை மேற்கொண்டார்; பின்னர் க்ஃபிஃபெனில் உள்ள புனித சிப்ரியான் மடத்திற்குச் சென்று, நிமத்துல்லாஹ் யூசுப் கஸ்ஸாப் அல்-ஹார்தினியின் (அவரும் 2004 ஆம் ஆண்டு புனிதராக அறிவிக்கப்பட்டார்) அறிவார்ந்த வழிகாட்டுதலின் கீழ் தத்துவமும் இறையியலும் பயின்றார்.
அவர் 23 ஜூலை 1859 அன்று குருவாகத் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார். பின்னர் அவர் அன்னாயா மடத்திற்குத் திரும்பினார் (பைப்ளோஸின் உள்நாட்டுப் பகுதிகளில் உள்ள மலைகளில், கடல் மட்டத்திலிருந்து 1,200 மீட்டர் உயரத்தில்); அங்கு 16 ஆண்டுகள் துறவற மேலதிகாரிகளுக்குப் பூரண கீழ்ப்படிதலுடன் வாழ்ந்து, ஏழைகளையும் நோயாளிகளையும் கவனித்துக்கொண்டு, வயல்வெளிகளில் உழைத்தார். அவரது அன்றாட வாழ்க்கை வழக்கத்திற்கு மாறானதாக இருந்தது: அவர் இடைவிடாது நோன்பிருந்து விழித்திருந்து, நற்கருணைப் பெருவிருந்தின் முன் பல மணி நேரம் முழங்காலிட்டு இருந்தார். திருப்பலி அவரது நாளின் மையமாக இருந்தது; அதற்காக அவர் மிகுந்த கவனத்துடன் தயாரானார். நோயாளிகளைச் சந்திக்கவோ அல்லது திருச்சபையின் திருவருட்சாதனங்களை வழங்கவோ மேலதிகாரிகளின் கட்டளையின்படி மட்டுமே மடத்தை விட்டு வெளியேறினார். அவர் எதையும் எழுத்துப்பூர்வமாக விட்டுச் செல்லவில்லை: அவருக்குச் சொந்தமானதாகக் கூறப்படும் சொற்கள் அனைத்தும் வாய்மொழி மரபின் வழியாக மட்டுமே பரிமாறப்பட்டன.
மரியன்னை மீதான பக்தி
லெபனான் துறவி செபமாலையின் அரசியான மரியாவின் திருவுருவத்திலிருந்து ஒருபோதும் பிரியவில்லை; ஒரு படத்தைப் பீடத்தின் மீது வைத்திருந்தார், மற்றொன்றைத் தனது அறையில் வைத்திருந்தார். ரோமில் சபையின் பிரதிநிதியான அருட்தந்தை மிலாத் தாரபாய் விளக்கினார்: «அவரது இறையியல் ஆசிரியரான புனித நிமத்துல்லாஹ்தான் புனித சார்பெலுக்கு அன்னை மரியாவின் மீதான அன்பை அளித்தார். புனித சார்பெலும் புனித நிமத்துல்லாஹும், மரியாவிடம் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைப்பவர் ஒருபோதும் நரகத்தை அறியமாட்டார் என்று கூறுவார்கள்». ஐந்து மணிக்குழுக்களைக் கொண்ட புனித சார்பெலின் செபமாலையில், கன்னி மரியாவின் மீது அவருக்கிருந்த ஆழ்ந்த பக்தியை அடையாளப்படுத்தும் வகையில் நீலநிற மணிகளும் உள்ளன.
விளக்கின் அற்புதம்
ஒரு மாலை அருட்தந்தை சார்பெல் வயல்வெளிப் பணிகளில் இருந்து தாமதமாகத் திரும்பினார்; அன்று வறுமையின் அடையாளமாக விளக்குகளை ஏற்றக்கூடாது என்று மேலதிகாரி விதித்திருந்த கட்டுப்பாடு அவருக்குத் தெரியாது. செபிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலால், தனது விளக்கில் எண்ணெய் ஊற்றுமாறு ஒரு பணியாளரிடம் கேட்டார். அந்தப் பணியாளர் வேடிக்கைக்காக அதில் தண்ணீரை ஊற்றினார்; இருப்பினும் விளக்கு எரிந்தது. அறையிலிருந்து ஒளி வெளியேறுவதைக் கண்ட மேலதிகாரி கோபமடைந்தார்; ஆனால் தண்ணீர் ஊற்றப்பட்டிருந்தது தெரியவந்தபோது, புனிதரின் முன் முழங்காலிட்டு அவரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார்.
இறுதி ஆண்டுகளும் மரணமும்
இறைவனுடன் இன்னும் அதிகமான தனிமையில் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் உணர்ந்ததால், 15 பிப்ரவரி 1875 அன்று அன்னாயா மடத்திற்குச் சொந்தமான புனித பேதுரு மற்றும் புனித பவுல் துறவியர் இல்லத்திற்குத் தனிமையில் செல்ல அனுமதி பெற்றார். அங்கு தனது பூவுலக வாழ்க்கையின் இறுதி ஆண்டுகளை உழைப்பு, செபம் மற்றும் தவமிருந்து மௌனத்தைப் பின்பற்றுவதில் கழித்தார்; மரோனைட் துறவிகளின் விதிமுறைக்கு இணங்க அவர் இதை மேற்கொண்டார்.
திருப்பலி நிறைவேற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, திருப்பலி அப்பமும் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட திராட்சரசமும் உயர்த்தப்படும் வேளையில் அவருக்கு பக்கவாதம் ஏற்பட்டது. அவர் கிறிஸ்துமஸ் முன்னிரவில், 24 டிசம்பர் 1898 அன்று, எட்டு நாட்கள் வேதனைப்பட்ட பின்னர் இறந்தார்; அந்த நாட்களில் விதிமுறையைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பதற்காக அதிக ஊட்டச்சத்து கொண்ட உணவை அவர் மறுத்தார், மேலும் சகோதரத் துறவிகள் அவர் இடைவிடாமல் செபித்துக்கொண்டிருந்ததைக் கேட்டனர்.
ஒளி, கல்லறை மற்றும் அற்புதமான திரவச் சுரப்பு
அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்ட கல்லறையிலிருந்து விரைவில் இரவு நேரங்களில் மிகுந்த பிரகாசமான ஒளி தோன்றத் தொடங்கியது; அது முழு பள்ளத்தாக்கிலும் காணப்பட்டது. அவரது உடல் திருடப்பட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சிய துறவிகள், அதை மடத்திற்குள் இருந்த ஒரு சிற்றாலயத்திற்கு மாற்றினர். அப்போது உடல் இன்னும் அழியாமல், மென்மையாகவும், உயிருள்ள உடல்களின் வெப்பநிலையைத் தக்கவைத்தும், இரத்தமும் தண்ணீரும் கலந்ததைப் போன்ற சிவப்புநிற பிசுபிசுப்பான திரவத்தைச் சுரந்துகொண்டிருந்ததும் கண்டறியப்பட்டது.
1925 ஆம் ஆண்டு பியஸ் XI திருத்தந்தை அருளாளர் பட்டத்திற்கான திருச்சபை வழக்கைத் தொடங்கினார். 1950 ஆம் ஆண்டு, துறவிகள் அந்தத் திரவம் மறைவறையின் வெளிப்புறச் சுவர்கள்வரை சுரந்து வந்திருப்பதை கவனித்திருந்ததால், மூன்று மருத்துவர்களைக் கொண்ட குழுவின் முன்னிலையில் கல்லறை மீண்டும் திறக்கப்பட்டது; இந்த உடலெடுப்பு, கிறிஸ்தவர்கள் அல்லாதவர்களையும் உள்ளடக்கிய ஏராளமான திருப்பயணிகளைக் கவர்ந்தது. அந்தத் திரவச் சுரப்பு 79 ஆண்டுகள் தொடர்ந்தது; 1977 ஆம் ஆண்டு அது நிறுத்தப்பட்டது. திருச்சபையின் சட்டப்பூர்வ விசாரணையில் சாட்சிகளில் ஒருவராக இருந்த மருத்துவர் ஜார்ஜ் சோக்ரல்லாஹ் கூறினார்: «அறிவியல் ஆர்வத்தால் தூண்டப்பட்டு, அந்த உடலின் மற்றும் அந்தத் திரவத்தின் இரகசியத்தைக் கண்டறிய முயன்றேன். சுமார் 17 ஆண்டுகள், ஆண்டுக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று முறை அவற்றைப் பரிசோதித்த பிறகு, ஆய்வும் அனுபவமும் அடிப்படையாகக் கொண்ட எனது தனிப்பட்ட கருத்து என்னவெனில், அவை ஒரு மர்மமான அமானுஷ்ய சக்தியால் ஊடுருவியிருந்தன».
1950 ஆம் ஆண்டு கல்லறை திறக்கப்பட்டதுடன் இணைந்து குணமடைந்தவர்களின் எண்ணிக்கையில் திடீர் அதிகரிப்பு பதிவானது. ஆயர் நஸ்ரி ரிஸ்கல்லாஹ் இதுகுறித்து எழுதினார்: «பார்வையற்றவர்கள் குணமடைந்தது, கூன் முதுகுடையவர்கள் நேரானது, முடக்குவாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அன்னாயாவில் உள்ள மறைவறையில் சென்று செபித்தபின் தங்கள் உறுப்புகளை மீண்டும் பயன்படுத்தத் தொடங்கியது போன்ற சம்பவங்களைப் பற்றி என்னிடம் கூறியுள்ளனர். இன்னும் குறிப்பிடத்தக்கது என்னவெனில், குணமடைந்தவர்கள் கிறிஸ்தவர்கள் மட்டுமல்ல, முஸ்லிம்களும்கூட ஆவர். இதனால் இந்தச் செய்தி முழு இஸ்லாமிய உலகிலும் பரவியது; நோயாளிகள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அன்னாயாவிற்கு செபிக்க வருகிறார்கள். அந்தக் காட்சி அற்புதமானது».
அருளாளர் பட்டமும் புனிதர் பட்டமும்
1954 ஆம் ஆண்டிலேயே பியஸ் XII திருத்தந்தை அருளாளர் பட்டத்திற்கான ஆணையில் கையெழுத்திட்டிருந்தார்; அது 5 டிசம்பர் 1965 அன்று இரண்டாம் வத்திக்கான் திருச்சங்கத்தின் நிறைவு நிகழ்வில் பால் VI திருத்தந்தையால் கொண்டாடப்பட்டது. 9 அக்டோபர் 1977 அன்று அதே பால் VI திருத்தந்தை புனித பேதுரு பேராலயத்தில் அவரை அதிகாரப்பூர்வமாக புனிதராக அறிவித்தார்.
புனிதர் பட்டம் வழங்கும் மறையுரையில் திருத்தந்தை வலியுறுத்தினார்: «புதிய புனிதரில் வெளிப்படும் துறவியரின் அழைப்பின் ஆவி, கடந்த காலத்திற்குரியது அல்ல; அது நமது உலகிற்கும் திருச்சபையின் வாழ்விற்கும் மிகவும் முக்கியமானதாகத் தோன்றுகிறது. இன்றைய சமூக வாழ்க்கை பெரும்பாலும் அளவுக்கு மீறிய ஆடம்பரம், பரபரப்பு, ஆறுதலையும் இன்பத்தையும் திருப்தியற்ற வகையில் தேடுதல் ஆகியவற்றால் குறிக்கப்படுகிறது; அதனுடன் விருப்பசக்தியின் வளர்ந்து வரும் பலவீனமும் இணைந்துள்ளது: தன்னடக்கம், தவம், வறுமை, அமைதி, எளிமை, உள்ளார்ந்த வாழ்க்கை, மௌனம் ஆகியவற்றின் வளர்ச்சி இல்லையெனில் அது தனது சமநிலையை மீண்டும் பெறாது […]. உலகைக் காப்பாற்றவும், அதை ஆன்மீகமாக வெல்லவும், கிறிஸ்து விரும்புவது போல, உலகில் இருப்பது அவசியம்; ஆனால் உலகில் இறைவனிடமிருந்து நம்மை விலக்குகின்ற அனைத்திற்கும் சொந்தமானவர்களாக இருக்கக்கூடாது. அன்னாயாவின் துறவி இதை இன்று இணையற்ற வலிமையுடன் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்».
புனித நிமத்துல்லாஹ் யூசுப் கஸ்ஸாப் அல்-ஹார்தினி, புனித சார்பெலின் ஆசிரியர், திருத்தந்தை இரண்டாம் ஜான் பால் அவர்களால் 10 மே 1998 அன்று அருளாளராக அறிவிக்கப்பட்டார்; அதே திருத்தந்தையால் 16 மே 2004 அன்று புனிதராக அறிவிக்கப்பட்டார்.
புனித சார்பெலுக்குக் கூறப்படும் புகழ்பெற்ற அற்புதக் குணப்படுத்தல்கள்
புனித சார்பெலின் பரிந்துரையின் மூலம் ஆயிரக்கணக்கான குணமடைதல் சம்பவங்கள் ஏற்பட்டதாகக் கூறப்படுகின்றன; அவற்றில் சில அருளாளர் பட்டத்திற்கான வழக்கிலும் பின்னர் புனிதர் பட்டத்திற்கான வழக்கிலும் ஆய்வு செய்யப்பட்டன.
அங்கீகரிக்கப்பட்ட அற்புதங்கள்
அருளாளர் பட்டத்திற்காக இரண்டு அற்புதங்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்டன: கடுமையான வயிற்றுப் புண்ணால் பாதிக்கப்பட்ட அருட்சகோதரி மரியா ஆபெல் கமாரியின் குணமடைதலும், ஒரு கண்ணின் பார்வையை இழந்திருந்த அலெக்சாந்தர் ஊபெய்தின் குணமடைதலும் ஆகும். புனிதர் பட்டத்திற்காக, 57 வயதான மரியா அசாஃப் அவாதின் குணமடைதல் ஆய்வு செய்யப்பட்டது; 1966 ஆம் ஆண்டு அவர் வலது தொண்டைப் பகுதியில் வீரியமிக்க புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். இந்த அற்புதம் 1975 ஆம் ஆண்டு அங்கீகரிக்கப்பட்டது; 1976 ஆம் ஆண்டு புனிதர் பட்டம் வழங்குவதற்கு முன்னேற முடிவு செய்யப்பட்டது.
புனித சார்பெலின் பரிந்துரைக்கு உரியதாகக் கூறப்படும் பிற குணமடைதல்களில் பின்வருவன நினைவுகூரப்படுகின்றன:
நுஹாத் அல்-சாமி (22 ஜனவரி 1993): இருபக்க கரோட்டிட் தமனி அடைப்புடன் கூடிய அரைக்கை-அரைக்கால் வாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார்; அறுவைச் சிகிச்சை செய்ய முடியாதவராகக் கருதப்பட்டார். அவரது மகன் அன்னாயாவில் செபித்த பிறகு, அந்தப் பெண் இரண்டு மரோனைட் துறவிகளை கனவில் கண்டார்; அவர்களில் ஒருவர் (புனித சார்பெல்) புனித மரோனின் உதவியுடன் அவரது கழுத்தில் அறுவைச் சிகிச்சை செய்தார். விழித்தெழுந்தபோது, அவருடைய கழுத்தில் 12 செ.மீ. நீளமுள்ள இரண்டு தழும்புகள் இருந்தன; பெய்ரூட்டின் மருத்துவர்கள் அவர் முழுமையாகக் குணமடைந்ததை உறுதிப்படுத்தினர். புனித சார்பெல் மீண்டும் கனவில் தோன்றி அவரிடம் கூறினார்: «அனைவரும் உன்னைப் பார்க்கவும், மக்கள் விசுவாசத்திற்குத் திரும்பவும் நான் உனக்கு அறுவைச் சிகிச்சை செய்தேன். ஒவ்வொரு மாதமும் 22 ஆம் தேதி அன்னாயா துறவியர் இல்லத்தில் நடைபெறும் திருப்பலியில் கலந்துகொள்ளுமாறு உன்னிடம் கேட்டுக்கொள்கிறேன்; உன் காயங்கள் ஒவ்வொரு மாதத்தின் முதல் வெள்ளிக்கிழமையிலும் 22 ஆம் தேதியிலும் இரத்தம் சிந்தும்».
டாஃப்னே குட்டியெரெஸ் (ஃபீனிக்ஸ், அரிசோனா, ஜனவரி 2016): அர்னால்ட்-சியாரி நோய்க்குறியால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார்; பார்வைத்தட்டு வீக்கத்தினால் முற்றிலும் பார்வையிழந்திருந்தார். மரோனைட் பங்குத்தந்தை விசாம் அகீகி புனிதரின் திருப்பண்டத்தை அவர் மீது வைத்து அவருக்காக செபித்த பிறகு, அந்தப் பெண் தனது பார்வையை மீண்டும் பெற்றார்; இந்த நிகழ்வை மருத்துவர்கள் உறுதிப்படுத்தினர், ஆனால் அதற்கான அறிவியல் விளக்கம் அவர்களிடம் இல்லை.
© Tutti i diritti riservati. Riproduzione consentita solo chiedendo permesso a info@amicidilazzaro.it
(non verrà concesso a siti con pubblicità/ads o per usi commerciali)
© All rights reserved. Reproduction allowed only with permission from info@amicidilazzaro.it
(it will not be granted to sites with advertising/ads or for commercial uses)

